All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 31 - Chapter 40

ต่อมาข่าวว่ามีคนดื่มชาร้านนั้นแล้วล้มป่วย เจ้าหน้าที่เข้าปิดร้านตรวจสอบนานนับเดือน กระทั่งอยู่ๆ เฉินฮูหยินล้มป่วยด้วยโรคประหลาด จำเป็นต้องใช้สมุนไพรหายากสองชนิดจึงจะสามารถรักษา แม่ทัพเฉินให้คนออกไปเสาะหาสมุนไพรชนิดนั้นทั่วแคว้นแต่ก็ยังไร้วี่แววข่าวแว่วมาว่ามีเพียงร้านเอ้อร์หงที่สามารถหาได้ นับจากนั้นร้านเอ้อร์หงก็เปิดกิจการปกติ เฉินฮูหยินได้รับสมุนไพรสองชนิดนั้นมารักษา เรื่องเงียบหายท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรไม่เคยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับร้านเอ้อร์หงอีกเลยฉู่หมิงหัวเราะ “เหตุใดข้าจึงไม่ประหลาดใจที่รู้ว่านางอยู่เบื้องหลังร้านเอ้อร์หง ในแคว้นเทียนเฉามีสตรีใด...ไม่สิ แม้จะเป็นบุรุษก็มิใช่จะสามารถต่อกรแม่ทัพเฉินได้”การเลื่อนขั้นของหวงกุ้ยเฟยที่กำลังจะมีพิธีเฉลิมฉลอง ทำให้เหล่าฮูหยินตราตั้งต่างก็พากันเข้าวังหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อถวายพระพร ที่สำคัญไปกว่านั้นในงานเลี้ยงที่กำลังจะจัดขึ้นนั้น สตรีจากจวนขุนนางต่างก็ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมด้วยว่านฮูหยินเองก็เป็นหนึ่งในนั้น นางพาอู๋ซินเข้าวังหลวงแต่เช้า แต่ระหว่างทางเข้าไปยังตำหนักใน เสียงซุบซิบกลับดังขึ้นเสียก่อนอู๋ซินมองตามสายตาของนางกำนัลสามคนที่เดิน

จวนแม่ทัพว่านคึกคักตั้งแต่เช้า คนของร้านแพรพรรณ มาที่จวนเพื่อวัดตัวตัดชุดพิธีการ ทั้งนี้ก็เพื่อเข้าร่วมในวังหลวงในอีกสิบวันข้างหน้า อู๋ซินเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ชุดของนางเลือกมาจากแพรพรรณพระราชทาน ซึ่งฮ่องเต้เคยพระราชทานให้แม่ทัพว่านว่านฮูหยินให้นางเลือกด้วยตัวเอง แต่อู๋ซินผู้ซึ่งไม่ใคร่จะใส่ใจเรื่องนี้ กลับโยนเรื่องนี้ให้หานเจียตัดสินใจ แน่นอนว่าหานเจียย่อมเลือกสีม่วง สีที่นางคิดว่าผู้เป็นอาจารย์สวมแล้วโดดเด่นที่สุด“ใช้สีม่วงข่มทับความโดดเด่นด้วยสีขาว ทำให้ดูละมุนขึ้น คนของเจ้าเลือกได้ไม่เลว” ว่านฮูหยินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ“เรียนฮูหยิน ท่านพ่อบ้านจวนเสนาบดีมาขอเข้าพบคุณหนูขอรับ”ว่านฮูหยินเลิกคิ้ว “พาเข้ามา” นางหันไปมองอู๋ซินที่ดูคล้ายคาดไม่ถึงเช่นกัน ทั้งสองจัดชุดเข้าที่จากนั้นนั่งรอการมาเยือนของพ่อบ้านจูก่วง“คารวะว่านฮูหยิน คุณหนูว่าน ข้าน้อยรับคำสั่งนายท่านให้มามอบเครื่องประดับที่คุณหนูจะใช้ในงานเลี้ยงของรับ”“เครื่องประดับ?” ว่านฮูหยินกะพริบตามองอู๋ซิน “ซินเอ๋อร์”อู๋ซินพยักหน้าให้หานเจียเดินเข้าไปรับกล่องสองใบ “ท่านเสนาบดีช่างใจดีต่อข้าเหลือเกิน ฝากท่านพ่อบ้านขอบคุณเขาแทนข้า

“เจ้าค่ะ กงกงสองท่านนำทางข้ามาทางนี้ ตอนหลังเห็นชะงักไป ข้าก็นึกว่ามีเรื่องไม่ดีอะไรเกิดขึ้น นึกไม่ถึงว่าจะพบท่าน ว่าแต่ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ เหตุใดกงกงสองท่านนั้นจึงบอกว่าข้าอาจเห็นอะไรที่ไม่ควรเข้า”เห็นแม่นางคนงามทำท่าทางคล้ายคนยืนไม่อยู่ ต้องพิงกายมายังทิศทางที่ฉู่หมิงยืน อู๋ซินหันไปสบตากับชายหนุ่ม เขายังคงสุขุมเยือกเย็น อีกทั้งขยับกายออกมาก้าวหนึ่ง แม้แขนอีกข้างจะปล่อยให้หญิงสาวอีกคนหยิบยืมเพื่อทรงตัว“ซินซินนี่คือคุณหนูเกา บุตรสาวคนเล็กของรองเสนาบดีสำนักตรวจการ”ตระกูลเกา? รองเสนาบดีสำนักตรวจการ?อู๋ซินครุ่นคิดครู่หนึ่งก็พลันนึกออก เกาซีซือ? นางก็คือบุตรสาวคนเล็กที่เทียวเข้าออกวังหลวงผู้นั้น ส่วนบุตรสาวคนโตของเกาจ้งหัน ผู้ซึ่งมีฐานะเป็นรองเสนาบดีสำนักตรวจการ ก็คือเกาซูเฟย พระมารดาขององค์ชายสามอา...คนของไทเฮาสินะ“แม่นางว่านอย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ได้มีอะไรกับท่านเสนาบดี ข้าขาแพลงระหว่างเดินออกมาพบท่านเสนาบดีเข้าพอดี เขาใจดีช่วยพยุงข้าก็เท่านั้น เอ่อ...ข้าลืมแนะนำตัวเอง ข้าแซ่เกา นามซีซือ”ระหว่างแนะนำตัวเกาซีซือคล้ายอยากผละออก แต่ทันทีที่ปล่อยท่อนแขนของฉู่หมิงร่างกลับโอนจะล้ม

นางเลิกคิ้วมองเขา เกือบหลุดถามเขาแล้วว่าเขาห่วงใยนางหรือ แต่เมื่อเห็นดวงตาของเขาไม่ปิดบังถึงความห่วงกังวล นางก็ได้แต่ตบเบาๆ ลงไปบนหลังมือใหญ่“วางใจเถิด ขอเพียงไม่ใช่เทพมังกรมาด้วยตัวเอง ข้าคิดว่ายังคงพอรับมือได้” นางยิ้ม“ช้าก่อน เหตุใดไม่พกพาอาวุธ อย่างน้อยสมควรต้องมีกระบี่”อู๋ซินสะบัดพัดในมือออก ใบมีดคมกริบตวัดออกมาจากก้านพัดแต่ละซี่ เมื่อนางสะบัดอีกคราใบมีดนั้นก็หดกลับ “ทุกอย่างรอบกายล้วนใช้แทนอาวุธได้ ท่านสบายใจได้ หากไม่มีอะไรข้าจะรีบกลับมาก่อนฟ้าสาง แต่หากไม่...ท่านก็หาวิธีถ่วงเวลาเอาไว้ก่อน หรือหากข้ากลับมาไม่ได้ต้องโกหกว่าข้าป่วยก็คงจำเป็น”“ได้”เขาเดินตามหญิงสาวออกมาด้านนอก จูก่วงกันสาวใช้และคนอื่นๆ ออกไปอย่างรู้งาน พ่อบ้านคนเก่งก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่รับรู้และมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น“เจ้าต้องการม้าหรือไม่”“ไม่ต้อง ข้าเดินทางเองเร็วกว่า” กล่าวจบนางก็เหินกายขึ้นเหนือกำแพง กระทั่งหายลับไปกับความมืดมิดจูก่วงเบิกตากว้าง ทั้งกับสิ่งที่เขาเพิ่งเงยหน้าขึ้นมาเห็น และกับประโยคที่เพิ่งได้ยินต้องมีวรยุทธ์และวิชาตัวเบาล้ำเลิศเพียงใด จึงสามารถเดินทางยามวิกาลได้เร็วกว่าการใช้ม้าที่สำคั

มองดูบุตรสาวบุญธรรมที่ยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย ดวงตาหรือก็เยือกเย็น นางมองว่าอู๋ซินน่าจะตระหนักดีว่าจิ้งอ๋องผู้นี้คือใครในใจผู้สูงวัยกว่าได้แต่หวังว่าบุตรสาวบุญธรรมของตน จะฉลาดพอที่จะอยู่ให้ห่างบุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้“มิใช่ได้รับบาดเจ็บหรอกหรือ เหตุใดออกมานอกจวนแล้วเล่า”“ข้าน้อยดีขึ้นแล้ว ขอบพระทัยจิ้งอ๋องที่ทรงห่วงใย ฉู่กุ้ยเฟยทรงมอบหมายให้มาช่วยท่านแม่มาดูแล หากขาดเหลือสิ่งใดยังต้องส่งข่าวเข้าไปในวังหลวง ดังนั้นจึงไม่อาจนิ่งดูดาย”“ตระกูลว่านเป็นห่วงชาวบ้านเช่นนี้ช่างน่าเลื่อมใส แต่ระวังอย่าฝืนตัวเองจนล้มป่วยเล่า”“ขอบพระทัยที่จิ้งอ๋องเมตตา เช่นนั้นเราสองแม่ลูกคงขอตัวก่อน” ว่านฮูหยินยอบกายอีกครั้งในขณะที่สบตากับฉู่หมิง เขาพยักหน้าให้ว่านฮูหยิน ก่อนเดินตามหลังสองแม่ลูกไปเช่นกันอู๋ซินรู้สึกแปลกๆ เมื่อเดินผ่านจิ้งอ๋อง นางขมวดคิ้วและหันกลับไปมองด้านหลังอย่างแนบเนียน ดังนั้นจึงได้สบตากับดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจเจ้าของดวงตาคมกริบคือบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลังจิ้งอ๋องไปสองก้าว อายุอานามน่าจะใกล้เคียงกับหานเจีย นัยว่าเป็นคนหนุ่มมากฝีมือซึ่งน่าจะเป็นคนคุ้มกันของอ๋องหนุ่มว่ากันด้วยฝีมื