All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 61 - Chapter 70

ทั้งสองฝ่ายต่างก็เดินแยกกันไปคนละทาง เพียงแต่ในมุมหนึ่งของอุทยานกลับมีสายตาสองคู่กำลังจดจ้องมองอยู่ ลั่วเหิงและจิ้งอ๋องกำลังสังเกตท่าทีแปลกไปของอู๋ซิน“ท่านอ๋องคิดว่าคุณหนูว่านจำคนผิดจริงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“องครักษ์เซี่ยผู้นี้หล่อเหลาคมคาย ไม่แน่ว่าอาจเป็นคนรักเก่าของนาง? ตอนให้คนไปสืบประวัติของคุณหนูว่านที่สุ่ยโจว คนของเราพูดถึงบุรุษที่เกี่ยวพันกับนางบ้างหรือไม่”“ไม่มีเลยขอรับ ดูเหมือนคุณหนูว่านจะใช้ชีวิตเงียบๆ ในกระท่อมบนเขา นานๆ ครั้งจึงจะนำผักหรือไข่ไก่ลงมาขาย นางไม่ใคร่จะสนิทสนมกับผู้ใดนัก น้อยคนที่จะคุ้นเคยกับนางทั้งที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน”“น่าแปลก สตรีรูปโฉมงดงามกลับไม่เป็นที่สะดุดตาของชาวบ้าน อีกทั้งยังไม่มีใครรู้จัก นางจะไม่ไปต้องตาบุรุษในหมู่บ้านเลยเชียวหรือ...” จิ้งอ๋องครุ่นคิดด้วยความสงสัย “ช่างเถิด คิดไปก็เท่านั้น เรายังมีเรื่องอื่นให้ต้องคิดและลงมือทำ”“ท่านอ๋องคิดจะทำอะไรหรือขอรับ”รอยยิ้มของเขายิ่งมาก็ยิ่งเจ้าเล่ห์ แต่เมื่อมองไปยังหญิงสาวในชุดสีเขียวเข้ม เขายังคงรู้สึกเสียดายและยังคงอยากครอบครองในสิ่งที่ตนยังไม่ได้มา“ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องหาทางให้ว่านอู๋ซินเป็นคนของข้

รุ่งเช้าวันต่อมาอู๋ซินขึ้นรถม้าออกจากจวนกับว่านฮูหยินแต่เช้า ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังวัดไป่จิง เนื่องจากว่านฮูหยินอยากจะไปไหว้พระหานเจียกลับมารับหน้าที่คุ้มกันเช่นเดิม หลังจากหายหน้าหายตาไปหลายวัน ว่านฮูหยินเองก็ไต่ถามด้วยความห่วงใย เพราะเห็นว่าผิวกายหญิงสาวคล้ำลงไปเล็กน้อย“ข้าน้อยชอบขี่ม้าดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงเรื่องเหล่านี้ไม่ได้ ขอบคุณฮูหยินที่ห่วงใย” หานเจียกล่าวยิ้มๆ“นั่นสินะ ส่วนใหญ่แล้วจอมยุทธ์หญิงในยุทธภพก็คงเป็นเช่นเจ้า ช่างเถิดๆ จะว่าไปสตรีเช่นเราบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องเหล่านี้เพียงเพื่อเอาใจบุรุษ ไม่แน่ว่าสามีในอนาคตของเจ้าอาจชอบที่เจ้าฝีมือร้ายกาจทั้งยังกล้าหาญ บุรุษที่ชมชอบในสิ่งที่เจ้าเป็น เช่นนี้สิจึงจะคู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเจ้า”อู๋ซินรู้สึกชื่นชมความใจกว้างของว่านฮูหยินยิ่ง สตรีชั้นสูงน้อยคนนักที่จะมีความคิดเปิดกว้างเช่นนี้ ว่านฮูหยินแม้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ แต่ก่อนหน้านางคือท่านหญิงจากจวนรองเสนาบดี ดังนั้นแน่นอนย่อมต้องเติบโตมาอย่างเคร่งครัด การที่นางปรับตัวให้เขากับสิ่งรอบตัวได้ ทั้งยังเปิดใจให้กับสิ่งใหม่ๆ นี่จึงเป็นเรื่องที่ยากนักจะได้เห็นรอยยิ้มของอู๋ซินค่อย

“ลั่วเหิงผู้นั้นเคยพบเจียเอ๋อร์ของข้า ตัวตนของนางสะดุดตาจิ้งอ๋องเข้าแล้ว เสี่ยวตงอยู่กับเจียเอ๋อร์ด้วยข้าจะวางใจมากกว่า” อู๋ซินนวดขมับเบาๆ “เชื่อข้าเถิด หากมีใครไม่รักชีวิตด้วยการเข้ามายั่วโมโหเจียเอ๋อร์เข้า ตัวข้าเองก็ไม่มั่นใจว่าจะหยุดนาง มีเสี่ยวตงอยู่ด้วยเจียเอ๋อร์จะใจเย็นลงมาก ช่วงนี้เรื่องที่กำลังวางแผนไว้จะผิดพลาดไม่ได้”ฉู่หมิงพยักหน้า “ปล่อยคนไปแล้ว?”“ใช่ แต่จะได้ผลหรือไม่ต้องรอดูต่อไป ให้คนของท่านจับตาดูทั้งฝั่งจิ้งอ๋องและไทเฮาให้ดี ยังมี...ท่านหัวหน้าราชองครักษ์ท่านบอกให้เขารู้ถึงรายละเอียดแล้วกระมัง”ฉู่หมิงพยักหน้า“ข้าเชื่อว่าหากเกิดความหวาดระแวง พวกเขาไม่ทางใดทางหนึ่งก็ต้องจับตามองกันและกัน ถึงตอนนั้นพวกเขาจะเผลอปล่อยช่องโหว่ให้เราสามารถเข้าไปแทรกแซง”นางให้ฉู่หมิงปลอมเป็นจิ้งอ๋อง ทั้งยังแสร้งสนทนากับเขาให้ลู่หูได้ยิน หลังจากนั้นก็ให้ตงเสวี่ยแสร้งทำเป็นสังหารอีกฝ่ายโดยโยนศพออกมาจากเป่ยซาน แต่แผลกระบี่นั้นตงเสวี่ยไม่ได้หมายเอาชีวิต เพียงหลอกให้อีกฝ่ายตายใจ ดังนั้นลู่หูจึงหนีลงเขามาได้หากลู่หูจะต้องหาทางติดต่อกลับไปยังแคว้นเหลียงแน่นอนหลังจากรู้ว่าจิ้งอ๋องตัวปลอมเปิดเผย

ความโกรธกรุ่นค่อยๆ คุกรุ่นขึ้น เขาพยายามระงับความโกรธนั้นเอาไว้ ไม่อยากให้เสียเรื่อง“หากข้ายินดีแต่งเจ้าเป็นชายา เจ้าจะยินดีหรือไม่ ไม่ว่าเจ้าอยากได้สิ่งใดข้าล้วนสามารถจัดหามาให้ กระทั่งในอนาคตเจ้าอาจคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้อยู่เหนือสตรีทั่วหล้า”หญิงสาวหรี่ดวงตามองอ๋องหนุ่ม มั่นใจว่าจิ้งอ๋องกำลังวางแผนการใหญ่ในใจ “อยู่เหนือสตรีทั่วหล้าแล้วอย่างไรเล่า ข้าสมควรรีบตอบรับข้อเสนอ? ท่านอ๋อง ท่านไม่รู้จักข้าสักนิด เช่นนี้มั่นใจได้อย่างไรว่าข้าปรารถนาจะอยู่เหนือสตรีทั่วหล้า?”อ๋องหนุ่มยิ่งสนทนากับหญิงสาวก็ยิ่งไม่เข้าใจนางมากขึ้น คล้ายทุกครั้งที่เขาถูกนางดึงดูด ตัวนางกลับไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยเห็น นิสัยใจคอของนางเป็นเช่นไร เขาล้วนเดาไม่ออก มองไม่ทะลุ ราวกับนางเป็นเพียงภาพหลอนที่เปลี่ยนไปมา ไม่แน่นอน...“ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดปฏิเสธความยิ่งใหญ่ เจ้าที่เป็นเพียงสตรีบ้านนอก ไหนเลยปฏิเสธอำนาจที่ข้าหยิบยื่น หากเจ้าไม่ปรารถนาอำนาจจะตอบรับฉู่หมิงหรือ ข้าสามารถให้เจ้าได้มากกว่าตำแหน่งฮูหยินเสนาบดี เขาทำอะไรให้เจ้าข้าเองก็ทำได้ เขาให้อะไรเจ้าได้ข้าเองก็สามารถให้ได้มากกว่า หรือ

“เจ้าจะโทษข้าก็ไม่ได้ ในเมื่อซินเอ๋อร์เห็นว่านางถูกบีบให้แต่งกับเจ้า นางบอกข้าว่าเจ้าใช้สมรสพระราชทานบังคับให้ตระกูลว่านยกนางให้เจ้า เจ้าเองก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าชื่อเสียงของเจ้าทำให้สตรีทั้งหลายหวาดกลัว นางเองก็ไม่เต็มใจดังนั้นจึงเสนอตัวให้ข้า มาหาข้าด้วยตัวเอง”ฉู่หมิงดวงตาเข้มขึ้นหลายส่วน เขาหัวเราะในลำคอ กระทั่งสบตากับจิ้งอ๋องเขม็ง“จะว่าไปการแต่งงานนี้ก็ยังไม่ได้กำหนด เรื่องที่ข้ากับนาง...เกินเลย คงไม่นับว่าล่วงเกินเจ้ากระมัง ฝ่าบาทเองก็คงไม่ทรงประหลาดใจอะไร หากข้าทูลขอสมรสพระราชทานแทนเจ้า หรือเจ้ายังคิดแย่งนางไปจากข้า?”“เกินเลย?” ฉู่หมิงหัวเราะออกมาอีกครั้ง สายตาของเขาละไปจากจิ้งอ๋อง มองตรงไปยังอู๋ซินที่นอนนิ่งไม่ขยับ “ท่านกล้าแตะต้องนาง?”“เหตุใดคิดว่าข้าไม่กล้า เจ้าคิดว่าข้าทำอะไรอยู่ในห้องกับนางกันเล่า”ฉู่หมิงก้าวเข้าไปยืนห่างจากจิ้งอ๋องซึ่งยืนอยู่ห่างจากอู๋ซินก้าวหนึ่ง “เช่นนั้นข้าขอถาม ตอนนี้ท่านกล้าปลุกนางหรือไม่ ข้าเองก็อยากถามนางให้ชัดเจนว่าแท้ที่จริงเกิดอะไรขึ้น”จิ้งอ๋องขมวดคิ้วมองฉู่หมิง ท่าทีสงบของอีกฝ่ายทำให้เขาเริ่มมีโทสะ เห็นภาพเช่นนี้แล้วยังดึงดัน เช่นนั้นเขาก็จะให้