All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 71 - Chapter 80

อู๋ซินมองสบดวงตาคมเข้มของชายหนุ่ม นางทั้งสงสัยและใคร่รู้ ใจหนึ่งสงสัยว่าเขาจะอดทนได้มากถึงขั้นไหน อีกใจกำลังสงสัยว่ายาปลุกกำหนัดอาจไม่ส่งผลถึงเขาที่สำคัญไปกว่านั้น ยังมีบางเรื่องที่หญิงสาวยังคงคลางแคลง เนื่องจากหลังได้รู้จักและใกล้ชิดกับฉู่หมิง นางพลันรู้สึกคล้ายเปิดใจให้เขาเร็วเกินไป กระทั่งพานสงสัยว่าแท้ที่จริงแล้วเขาส่งผลกระทบต่อจิตใจนางมากถึงขั้นไหนกันแน่ดวงตาของคนทั้งคู่สานสบ ฉู่หมิงคล้ายกำลังข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังคุกรุ่นอู๋ซินเองก็ไม่ใช่ไม่สังเกตเห็น แต่นางเลือกที่จะละสายตามองลำคอของเขา ไล่สายตาไปตามสาบเสื้อยับย่น กระทั่งสังเกตเห็นในที่สุดว่าเขายังคงสวมชุดขุนนางเต็มขั้น แม้แต่หมวกยศเองก็ยังไม่ได้ถอดนางชอบมองเขาในชุดขุนนาง เขาช่างให้ความรู้สึกคล้ายกับว่ามีรัศมีบางอย่างเปล่งประกายออกมา ยังไม่นับรวมว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นชวนให้ผู้คนเกรงขาม ท่วงท่าหรือก็สง่างามชวนให้คนใจสั่นร่างสูงขยับคล้ายอึดอัด เขาค่อยๆ ดันกายขึ้นเพื่อรักษาระยะห่าง แต่หญิงสาวกลับไม่ให้ความร่วมมือ นางมุ่นคิ้วเล็กน้อยกระทั่งสอดแขนเข้าไปรัดแผ่นหลังของเสนาบดีหนุ่ม ออกแรงบิดตัวเหวี่ยงไปด้านข้างเบาๆ ก่อนพลิกก

ฉู่หมิงยืนมองหญิงสาวอยู่นาน กว่าจะขยับเดินเข้ามายังหน้าเตียง ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งมือหนึ่งช่วยเกลี่ยผมที่ระอยู่ตรงหน้าผากออก จากนั้นก้มลงจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนอู๋ซินขยับจมูกเล็กน้อย นางเพียงพลิกตัวหนีราวกำลังรำคาญ เขาหัวเราะเสียงเบาก่อนช่วยเหน็บชายผ้าห่มให้หญิงสาว“ซินซินเด็กดี ใกล้ยามโหย่วแล้ว เจ้าต้องกลับจวน หาไม่ว่านฮูหยินคงส่งคนมาตาม”“สักครู่เถิด” นางตอบกลับมาเสียงเบา“ได้เพียงครึ่งก้านธูป”“อืม”“เช่นนั้นข้าออกไปสนทนากับโจวซางก่อน” กล่าวจบเสนาบดีหนุ่มก็ลุกขึ้นแล้วหมุนตัวเดินออกมา เขากำชับสาวใช้หลายเรื่อง แต่ที่สำคัญที่สุดเห็นจะเป็นห้ามรบกวนการนอนของอู๋ซินเสียงด้านนอกเงียบไปแล้วหญิงสาวจึงลืมตาขึ้น ศีรษะหนักอึ้งเล็กน้อยเพราะฤทธิ์สุรายังคงอยู่ ถึงอย่างนั้นทุกสัมผัสในความทรงจำกลับชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นอู๋ซินยิ้มออกมาพลางลูบหน้าผากของตน “ดูแล้วก็คงไม่เลวร้ายกระมังหากเป็นเขา”นางพลิกกายนอนตะแคง สูดกลิ่นเฉพาะตัวของฉู่หมิง กระทั่งรู้สึกว่าเขาเองก็มีกลิ่นที่นางชอบในห้องหนังสือโจวซางนั่งรอฉู่หมิงอยู่ก่อนแล้ว หลังจากได้รับจดหมายของอู๋ซินเขาก็เร่งออกไปยังนอกเมือง เรื่องที่ยอดฝีมื

“อาการหนักมากเลยหรือ”“จวนอ๋องปิดเงียบขนาดนี้ไม่ใช่ว่าพระอาการไม่ใคร่จะสู้ดีกระมัง”“แต่คนที่เข้าไปส่งของในครัวเรือนยังได้ยินจิ้งอ๋องอาละวาดขว้างปาข้าวของอยู่เลย”“เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใด”“พูดไปแล้วอย่าเสียงดังไปนะ ข้ารู้มาว่ามีคุณหนูจวนหนึ่งชอบพอจิ้งอ๋อง นางถึงกับติดสินบนคนส่งของเพื่อให้ถามไถ่ว่าจิ้งอ๋องจะทรงฉลองพระองค์แบบใดมางานเลี้ยง นางอยากสร้างความบังเอิญให้จิ้งอ๋องสนพระทัย แต่ข่าวที่ได้กลับเป็นอีกเรื่อง”“อะไรหรือ”“ดูเหมือนอาการป่วยจะร้ายแรง...”“เจ้าทำลับๆ ล่อๆ ตกลงมันอะไรกัน”“ก็...ตรงนั้นไง ตรงนั้นของจิ้งอ๋องใช้การไม่ได้ คนในจวนซุบซิบกันว่าแม้แต่ชายารองและอนุหลายคนในจวนเองยังแอบร้องไห้เลยนะ”“หา!!!”อู๋ซินยังคงนั่งจิบชาด้วยท่าทีเยือกเย็น แม้หูจะแว่วเสียงซุบซิบของคุณหนูจากหลายๆ จวน ตัวนางเองก็ยังคงมีท่าทีเรียบเฉยมีอะไรน่าประหลาดใจกันเล่า นางไหนเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจิ้งอ๋อง สาเหตุที่เขาเป็นเช่นนี้น่ะหรือ ก็เพราะยาที่นางปรุงขึ้นด้วยตัวเองอย่างไรเล่า!!!หญิงสาวจากจวนขุนนางล้วนซุบซิบเรื่องของจิ้งอ๋องกันอย่างสนุกปาก กระทั่งการมาถึงขององค์หญิงสามแคว้นเหลียง ความเงียบจึงเปลี่

นอกเสียจากคนผู้นั้นจงใจจะพ่ายแพ้ตั้งแต่แรก ทั้งที่นางมีโอกาสชนะแต่กลับไม่ลงมือ!!!คุณหนูว่านผู้นี้ทำให้ทุกคนเห็นว่านางจงใจพ่ายแพ้ แต่ก็ไม่อาจตำหนินางว่าได้ล่วงเกินองค์หญิงสามแคว้นเหลียง เนื่องจากการประลองนี้เทียนเฉาอยู่ๆ ก็เสนอให้จัดขึ้นหากคิดให้ลึกซึ้งการที่ลอบประลองหมากเงียบๆ ในวังหลวง หากองค์หญิงสามที่ไม่เคยพ่ายแพ้ใคร เกิดมาพ่ายแพ้ให้คุณหนูจากบ้านนอกผู้หนึ่ง นี่ไม่ใช่เป็นการเหยียดหยามดูแคลนผู้อื่นในบ้านตัวเองหรอกหรือ!!!มองดูอู๋ซินที่ยังคงมีท่าทีสงบ ในใจของหวงกุ้ยเฟยเองก็อยากจะลองเดินหมากกับหญิงสาวสักครั้งเช่นกัน เพียงแต่ตอนนี้ล่วงเลยมาจนใกล้กำหนดการเริ่มพิธีแล้ว“ตำราหมากล้อมของปราชญ์ซื่อจิ้ง องค์หญิงจะทรงเสด็จไปอ่านที่จวนตระกูลว่านวันใด เพียงมีรับสั่งให้คนไปแจ้งหม่อมฉัน หม่อมฉันจะต้อนรับพระองค์อย่างสุดกำลังเพคะ”จูเก่อเซียงเซียงยังคงมีท่าทีเหม่อลอย ชัยชนะที่ให้ความรู้สึกพ่ายแพ้เช่นนี้ นางเพิ่งพานพบกับตัวเองเป็นครั้งแรก ดังนั้นเมื่อได้ยินอู๋ซินกล่าวประโยคนั้นจึงตอบรับออกมา ทั้งที่ดวงตายังคงจับต้องหมากในกระดาน คล้ายพยายามจดจำตัวหมากทุกตัว“หวงกุ้ยเฟยเพคะ ทรงให้คนบันทึกการเดินหมากล

จวนเสนาบดีประดับตบแต่งด้วยสีแดงแห่งความเป็นมงคล ทั้งด้านหน้าจนถึงคนในครัว องครักษ์ สาวใช้และคนงานล้วนยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความยินดีจูก่วงผู้เป็นพ่อบ้านวิ่งวุ่นเพื่อสำรวจความเรียบร้อย กระทั่งเสียงแตรมโหรีใกล้เข้ามาเขาจึงวกกลับไปยังประตูใหญ่สาวใช้สองคนพยุงเจ้าสาวลงจากเกี้ยว ฉู่หมิงรีบเดินเข้าไปรออยู่บ้างๆ ทุกคนล้วนมองท่าทีกระตือรือร้นของเขาด้วยสายตาหยอกเย้า...ท่านเสนาบดีถึงกับไม่ยอมรอ แต่กลับเข้าไปพยุงเจ้าสาวเดินมายังหน้าประตูก่อนเข้าประตูชายหนุ่มต้องอุ้มเจ้าสาวเดินข้ามเตาไฟ[1] จากนั้นไม่กี่ก้าวก็มีอานม้า[2]วางอยู่รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงหยอกเย้าและโห่ร้องด้วยความยินดี อู๋ซินหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงของโจวซางชัดเจนที่สุด “ท่านแต่งสามครั้ง มิใช่ต้องอุ้มเจ้าสาวข้ามเตาไฟสามหน อานม้าอีกสามอัน เช่นนี้ยังนับว่าเชื่อถือเรื่องการข้ามอานม้าได้อีกหรือ” นางกระซิบ“ก็นับว่าเชื่อถือได้ เพราะในความเชื่อมิใช่บอกว่าเจ้าสาวจะอยู่กับเจ้าบ่าวไม่แต่งงานอีกหรอกหรือ ไม่เกี่ยวกับเจ้าบ่าวนี่”อู๋ซินหลุดหัวเราะออกมาเสียงเบาเพราะดูเหมือนเขาจะพูดถูก เสียงกระแอมดังขึ้นจากแม่สื่อซึ่งหวงกุ้ยเฟยส่งมาช่วยดูแลเจ้าสาว อู๋