ฉู่หมิงลืมตาขึ้นตอนเช้ามืดด้วยความเคยชิน ศีรษะของเขาปวดตุบจนคิ้วเข้มมุ่นลง แต่เมื่อสายตาสามารถปรับการมองเห็น โครงหน้างดงามหลับใหลอย่างสงบในแสงเลือนรางนับตั้งแต่จำความได้เขาก็ถูกแยกจากอ้อมกอดของบิดามารดา ถูกสั่งสอนให้ใช้ชีวิตด้วยการพึ่งพาตนเอง แต่ไม่รู้เพราะอะไรตั้งแต่แรกพบกับอู๋ซิน นางมักจะเป็นฝ่ายหยิบยื่นความช่วยเหลือและเป็นที่พึ่งพิงให้แก่เขาอยู่ร่ำไปอย่างเช่นในตอนนี้ที่เขาหลับไป ทั้งที่ยังคงมีอ้อมแขนนางโอบกอดนึกถึงตอนที่เขาใกล้จะผล็อยหลับ เสียงกระซิบอ่อนโยนบอกเขา ‘…นอนเสียเถิด มีข้าอยู่ จะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแน่นอน’หัวใจของเขารู้สึกสงบและปลอดภัย ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ฉู่หมิงหลับตาลงอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึก สัมผัสกลิ่นกายของหญิงสาวที่ทำให้เขาผ่อนคลาย หลังจากนั้นเขาจึงเพิ่งตระหนักในเวลาต่อมา เพราะนั่นคือครั้งแรกที่เขาตื่นสาย นับจากรับตำแหน่งเสนาบดีแคว้นเทียนเฉาอู๋ซินลืมตาขึ้นช้าๆ หลังจากเสียงฝีเท้าของสาวใช้ปลุกให้ตื่นขึ้น นางรับรู้ว่ามีสาวใช้หลายคนกำลังยืนรออยู่หน้าห้อง แต่เมื่อมองไปยังข้างกายฉู่หมิงกลับหายไปแล้วหัวไหล่ปวดเมื่อยเล็กน้อย
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-01
เข้าสู่ระบบ
