บททั้งหมดของ ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg): บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 9 ธุรกิจธุระใจ ท่ามกลางแสงเงินแสงทองที่เริ่มจับขอบฟ้า หมู่บ้านอีโซในยามเช้ามืดช่างเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นไอหมอกจาง ๆน้ำปิงตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน เขาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็ก้าวเท้าออกจากห้องนอนมุ่งตรงไปยังห้องครัว เห็นอานิดกำลังเตรียมเตาถ่านหุงหาอาหารอยู่คนเดียวเหมือนทุกวันน้ำปิงไม่รอช้า รีบเข้าไปหยิบจับโน่นนี่ช่วยอาสาวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหาจังหวะพูดในสิ่งที่เขาคิดทบทวนมาตลอดทั้งคืน “อานิดครับ...” “ว่าไงล่ะลูก ตื่นแต่เช้าเชียว” อานิดหันมาส่งยิ้มให้ “ผมคิดว่า... ผมอยากจะหาอะไรทำน่ะครับอา จะได้พอมีรายได้เข้ามาบ้าง ผมไม่อยากอยู่ว่าง ๆ ให้เป็นภาระของอาไปเรื่อย ๆ” อานิดชะงักมือจากทัพพี ตากลมโตของหญิงวัยกลางคนมองหลานชายด้วยความเข้าใจ “อืม... คิดแบบนั้นก็ดีลูก แล้วอยากทำอะไรล่ะ? ขายลูกชิ้นไหม? แบบปิ้งเอาง่าย ๆ แถวหน้าสถานีอนามัยหรือหน้าโรงเรียน คนน่าจะเยอะนะ” “ก็ดีนะครับอา ผมพอจะทำน้ำจิ้มสูตรเด็ดได้อยู่บ้าง” น้ำปิงตอบพลางมีความหวังในแววตา “นั่นแหละดีเลย อีกอย่างปันปันก็ใกล้จะถึงเกณฑ์เข้าโรงเรียนแล้ว มีงานมีรายได้ไว้ก็ดี... เรื่องทุนน่ะ เดี๋ยวอาลงทุนให้ก่อนนะลูก”

บทที่ 11 เปิดร้านวันแรก เช้าวันแรกของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะพ่อค้าลูกชิ้นปิ้ง น้ำปิงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกประหม่าปนตื่นเต้น เขาจัดเตรียมโต๊ะ วางเรียงอุปกรณ์ และหม้อน้ำจิ้มสูตรเด็ดที่เคี่ยวจนหอมกรุ่นไว้อย่างเป็นระเบียบ โชคดีที่ได้อาสาวกับหลาน ๆ มาช่วยกันจัดร้านให้เข้าที่ ก่อนที่อาจะพาเด็ก ๆ ไปส่งโรงเรียน โดยไม่ลืมหนีบเอาเจ้าปันปันตัวน้อยไปเที่ยวเล่นด้วยเพื่อไม่ให้กวนใจมามี้เวลาทำงาน ลูกค้าเริ่มแวะเวียนมาไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่เป็นคนในหมู่บ้านที่อยากมาอุดหนุนหลานชายคนใหม่ของสาวนิด น้ำปิงยิ้มแย้มรับแขกอย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อยแต่หัวใจกลับพองโตด้วยความภูมิใจ ไม่นานนัก อานิดก็จูงมือปันปันเดินกลับมาพร้อมถุงขนมเต็มสองมือ “ร้อน ๆ... ไปปันปัน เข้าบ้านไปเปิดแอร์นอนดูการ์ตูนดีกว่าลูก” “อย่าดื้อนะปันปัน” น้ำปิงกำชับลูกชายเสียงนุ่ม “ค้าบ หม่ามี้” เด็กชายรับคำอย่างว่าง่าย น้ำปิงจึงเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมของลูกชายเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนจะมองส่งเจ้าตัวเล็กวิ่งจี๊ดเข้าบ้านไป “อาครับ ทำไมวันนี้อาไปส่งน้องเองล่ะครับ?” “ไม่ได้เลยน้ำปิง... สองคนพี่น้องนั่นชอบเถลไถลไม่เข้าโรงเรียน อาเลยต้

บทที่ 13 เคลียร์ปัญหา ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บประณีตก้าวลงมาจากรถ ท่าทางที่ภูมิฐานและสุขุมของเขาดูแปลกแยกจากบรรยากาศเถื่อน ๆ รอบข้างอย่างชัดเจน เขาปิดประตูรถเสียงดัง ปัง! ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคง ไม่มีความหวาดหวั่นต่อปืนในมือของใครทั้งนั้น “ขอโทษทีครับคุณน้ำปิง ที่ผมมาช้าไปหน่อย” “มึงมาทำไม!” ธเนศหันไปตวาดใส่ทนายความ “ผมว่าทุกคนวางปืนลง แล้วมาคุยกันแบบมนุษยชนที่มีการศึกษาดีกว่าครับ” ทนายเอ่ยเสียงเรียบความนิ่งสงบของทนายเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนกองไฟที่กำลังโหมกระหน่ำ เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อปากกระบอกปืนที่จ่อไปมาแม้แต่น้อย ท่าทางที่สุขุมและถ้อยคำที่เน้นย้ำถึง "ความเป็นมนุษย์" และ "การศึกษา" ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของธเนศที่กำลังคุ้มคลั่งดูแย่ลงไปอีกในสายตาของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น “เสือก!!” ธเนศคำรามรอดไรฟันจนหน้าดำหน้าแดง ความสุภาพและท่าทีสุขุมของทนายยิ่งเหมือนน้ำมันเดือดที่ราดลงบนกองเพลิงในใจเขา เพราะมันเน้นย้ำความจริงที่ว่าเขากำลังถูก "คนมีการศึกษา" มองว่าเป็นตัวตลกที่คุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ “ผมต้องเสือกครับคุณธเนศ” ทนายเน้นคำนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หน

บทที่ 15 เฝ้าเช้า เฝ้าเย็น สองวันถัดมา บรรยากาศที่ร้านลูกชิ้นหน้าบ้านโมเดิร์นสีเทายังคงคึกคักเหมือนปกติ ทว่าสิ่งที่แปลกตาไปคือร่างสูงกำยำของใครบางคนที่นั่งปักหลักอยู่บนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ สิงห์ถ่อสังขารมาเฝ้ากันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ชายหนุ่มนั่งมองการเคลื่อนไหวของคนหน้าหวานที่เดินวุ่นเตรียมของอย่างไม่วางตา แววตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความอ่อนโยนที่ฉายชัด ท่ามกลางกลิ่นอายของเตาถ่านที่เริ่มส่งควันจางๆ "มาทำอะไรแต่เช้าครับพี่สิงห์?" น้ำปิงเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มือเรียวคอยจัดแจงเรียงไม้ลูกชิ้นลงบนเตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของลูกชิ้นย่างที่เริ่มสุกสู้ไฟ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ที่เพิ่งจะจับขอบฟ้า "มาเฝ้าเมีย... เอ๊ย! หมายถึงมาซื้อลูกชิ้นไปเลี้ยงคนงานน่ะครับ" คำสารภาพที่หลุดจากปากทำเอาเจ้าตัวต้องรีบเบรกจนตัวโก่ง สิงห์ส่งยิ้มแหย ๆ แป้นแล้นไปให้พลางเกาหัวแก้เก้อ แววตาที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับหยีเล็กลงจนเป็นรูปสระอิ ดูนุ่มนวลลงทันตาเห็นเมื่ออยู่ต่อหน้าน้ำปิง "อ้อเหรอครับ... ผมนึกว่าพี่มารอรับเด็กที่ไหนเสียอีกนะเนี่ย" น้ำปิงเอ่ยตอบน้ำเ

บทที่ 17 ยั่ว 18+ พวงแก้มขาวนวลของน้ำปิงตอนนี้แดงก่ำลามไปถึงลำคอเพราะฤทธิ์ยาดองแก้วเดียวที่เจ้าตัวนึกคึกกระดกเข้าไปตามแรงเชียร์ ศีรษะเล็กเอนซบคลอเคลียอยู่ที่ต้นแขนแกร่งของสิงห์ไม่ห่าง มือไม้อยู่ไม่เป็นสุขคอยลูบไล้แผงอกและลำคอของคนขับไปตลอดทางจนสิงห์ต้องพยายามข่มอารมณ์ดิบในกายและตั้งสติในการขับรถ “ฮื่อ... พี่สิงห์... รถสั่นจังเลย” เสียงพึมพำอ้อแอ้ดังข้างหู พร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาเถ้าแก่หนุ่มถึงกับลอบกลืนน้ำลาย “น้ำปิง นั่งเฉย ๆ ก่อนครับ จะถึงบ้านพี่แล้ว” สิงห์บอกเสียงพร่า ใจหนึ่งก็สงสารที่น้องเมาจนคอพับ แต่อีกใจหนึ่งก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวกินพวกลูกน้องตัวแสบที่ช่างสรรหาของแรงมาให้คนคออ่อนลอง ไม่นานนัก รถกระบะคันโตก็เลี้ยวเข้าสู่รั้วบ้านไม้หลังใหญ่กึ่งปูนสไตล์ไทบ้านที่ดูมั่นคงสมฐานะเถ้าแก่รถเกี่ยว สิงห์รีบลงจากรถมาอุ้มคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดูเหมือนจะหมดฤทธิ์เดชลงไปบ้างแล้วขึ้นแนบอก น้ำปิงซบหน้าลงกับไหล่กว้างพึมพำเรียกชื่อสิงห์ซ้ำไปซ้ำมา เมื่อถึงห้องนอน สิงห์วางร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ แต่พอเขาจะผละตัวออกไปหาน้ำมาเช็ดตัวให้ มือเรียวกลับคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่น “ไม่เอา