Alle Kapitel von ฤดูเกี่ยวที่หัวใจได้หยุดพัก(Mpreg): Kapitel 21 – Kapitel 30

บทที่ 20 แขกไม่ได้รับเชิญ เวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นอาทิตย์หลังจากค่ำคืนที่แสนหวาน น้ำปิงแทบจะไม่ได้เปิดร้านขายลูกชิ้นทอดเลย เพราะมัวแต่วุ่นวายกับการจัดระเบียบชีวิตใหม่ โดยมีเถ้าแก่สิงห์วนเวียนมาหาแทบจะทุกเวลาที่ว่าง ทั้งเช้า กลางวัน เย็น หรือบางทีก็แอบอู้งานมานั่งเฝ้า จนบ่าวนิคถึงกับต้องโทรมาฟ้องน้ำปิงว่าเถ้าแก่เริ่มเสียคน ไม่ยอมไปคุมงานที่อู่ วันนี้ก็นับเป็นวันที่น้ำปิงตัดสินใจกลับมาตั้งร้านอีกครั้งหลังจากปิดไปนาน ร่างสูงกำยำราวกับยักษ์ปั้นจั่นของสิงห์นั่งปักหลักอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ สายตาคมคอยจ้องมองคนตัวเล็กที่หยิบจับอุปกรณ์เข้าร้านอย่างไม่วางตา ดีหน่อยที่อาวรินกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว ไม่งั้นคงได้ชวนกันไปใส่เบ็ดลงทุ่งจนไม่เป็นอันทำมาหากิน สิงห์ทอดสายตามองแผ่นหลังบางที่ขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วว่องไว แม้ท่วงท่านั้นจะดูขยันขันแข็งน่าเอ็นดูเพียงใด แต่ในใจของเขากลับรู้สึกวูบไหวอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่อยากเห็นน้ำปิงต้องตรากตรำหลังขดหลังแข็งเพื่อหาเลี้ยงปากท้องเพียงลำพังอีกแล้ว “เลิกขายได้ไหมน้ำปิง...” สิงห์เอ่ยขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความจริงจัง “ทำไมละครับ?” น้ำปิงชะงักมือที่ก

บทที่ 22 พี่ขอหมั้นไว้ก่อนนะ หลังจากที่แยกกับน้ำปิง สิงห์ก็บึ่งรถกระบะคันโตคู่ใจกลับบ้านด้วยความรู้สึกพองโตในอก ทันทีที่จอดรถเข้าโรงรถเสร็จเขาก็เดินดิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อและแม่ที่กำลังนั่งพักผ่อนดูโทรทัศน์กันอย่างสบายอารมณ์ “อีแม่...”สิงห์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนคนเป็นแม่ต้องละสายตาจากจอทีวีหันมามอง แววตาของสิงห์ไม่มีร่องรอยของความขี้เล่นหรือกะล่อนอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคมคู่ นั้น แม่ของสิงห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลดรีโมทในมือลง ท่าทางของลูกชายในตอนนี้ทำให้คนเป็นแม่รู้ดีว่าเรื่องที่จะพูดต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หรือเรื่องไร้สาระตามประสาไอ้เสือจอมกวนแน่นอน “หยัง? (อะไร)” แม่หันมามองด้วยความสงสัยในท่าทีลี้ลับของลูกชาย “ไปขอเมียให้ข่อยหน่อยครับ” (ไปขอเมียให้ผมหน่อยครับ) “ที่ไส? หยอกเล่นแม่นบ่?” (ที่ไหน? ล้อเล่นใช่ไหม?) พ่อกับแม่หันมามองหน้ากันสลับกับมองลูกชายอย่างไม่เชื่อหู เพราะร้อยวันพันปีสิงห์ไม่เคยปริปากเรื่องผู้หญิงคนไหนเลย “น้ำปิง... หลานชายสาวนิดครับ” สิงห์เอ่ยบอกชื่อคนที่วนเวียนอยู่ในหัวใจทั้งวัน “แม่นคนที่มานอนมื้อนั้นบ่?”

บทที่ 24 เกี่ยวข้าวหรือเกี่ยวใจ หลังจากผ่านพ้นวันหมั้นหมายที่แสนจะชุลมุนวุ่นวายมาได้นับอาทิตย์ เรื่องที่เถ้าแก่สิงห์แอบหนีไปนอนหน้าแดงอยู่ในห้องของน้ำปิงในวันนั้น ก็กลายเป็นประเด็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ประจำอู่รถเกี่ยวไปเสียแล้ว บรรดาลูกน้องตัวแสบขยันขุดขึ้นมาล้อเลียนไม่เว้นแต่ละวัน แม้กระทั่งในตอนที่กำลังลุยงานหนักกลางทุ่งนาของแม่ใหญ่สมบูรณ์ ท่ามกลางแดดร้อนระอุและเสียงเครื่องยนต์รถเกี่ยวที่ดังกระหึ่ม “อ้ายสิงห์... สรุปมื้อนั้นไปทำอิหยังในห้องอ้ายน้ำปิงครับผม” สิ้นคำถามของบ่าวนิค ลูกน้องคนอื่นๆ ที่อยู่ละแวกนั้นต่างก็เงี่ยหูฟังกันเป็นแถบ สิงห์ถึงกับเสียอาการอย่างเห็นได้ชัด เขาเกาท้ายทอยแกรกๆ พลางหันมองซ้ายมองขวา “กะไปนอนนั่นล่ะ!” สิงห์หันไปตอบหน้าตาย พยายามทำขรึมกลบเกลื่อนความเขินที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู “แม่นติ? ไหนตอนแรกคือทรงโกรธคักโกรธแน่ที่เห็นเขากอดกับผัวเก่า เดินหน้าเป็นยักษ์วัดแจ้งเข้าบ้านไป... ไหงไปลงเอยที่เตียงเพิ่นได้ล่ะอ้าย” บ่าวนิคยังคงแหย่ไม่เลิกพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้เพื่อนคนงานคนอื่นๆ “เออ! กูไปนอน! กูเมาแหมะ มึงเข้าใจคำว่าเมาบ่!” สิงห์พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงขึงขังใส่ว่า

บทที่ 26 เมื่อเสือสิ้นลาย… เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปเกือบหนึ่งปีแล้วที่ น้ำปิง หอบหิ้วดวงใจน้อยๆ อย่างปันปันมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดินแดนที่ราบสูงแห่งนี้ จากวันแรกที่เต็มไปด้วยความกังวล บัดนี้เขามีสถานะเป็นถึงคู่หมั้นของ สิงห์ เถ้าแก่รถเกี่ยว หลายเดือนมานี้ ร้านลูกชิ้นปิ้งที่เคยเป็นอาชีพหลักต้องปิดตัวลงชั่วคราวหรืออาจจะถาวรเพราะว่าที่สามีตัวดีไม่ยอมให้เขาตรากตรำอาบเหงื่อต่างน้ำอีกต่อไป หน้าที่หลักของน้ำปิงในตอนนี้คือการดูแล "ปันปัน" ที่กำลังจะเริ่มต้นก้าวสำคัญในฐานะนักเรียนชั้นอนุบาล เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนที่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบกับชุดนักเรียนตัวจิ๋วสีขาวสะอาดตาที่แขวนเตรียมไว้ น้ำปิงบรรจงกลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้ลูกชายอย่างเบามือ ปันปันในชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมดูหล่อเหลาถอดแบบคนเป็นพ่อมาไม่มีผิดเพี้ยน “หล่อที่สุดเลยครับลูกชายหม่ามี้” น้ำปิงพรมจูบลงบนหน้าผากมนของเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดพื้น ทว่าในจังหวะที่เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคู่ใจของสิงห์คำรามใกล้เข้ามาและจอดสนิทที่หน้าบ้านเหมือนเช่นทุกวันแต่… “อ๊อก!... แหวะ!” เสียงโก่งคออาเจียนที่ดังสนั่นมาจ

บทที่ 28 อ่อนแอก็แพ้ไป เย็นวันนั้น ณ ร้านอาหารริมทางระหว่างทางกลับบ้าน สิงห์บ่นว่าหิวจนทนไม่ไหวจึงแวะร้านอาหารอีสานเจ้าประจำ ทว่าทันทีที่กลิ่นกุ้งเต้นและลาบเลือดโชยมาแตะจมูก เถ้าแก่ผู้เคยกินได้ทุกอย่างกลับชะงักกึก "อุ้ก... แหวะ!" สิงห์รีบยกมือปิดปากแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าคมเข้มที่เคยอิ่มเอิบเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในชั่วพริบตา กลิ่นข้าวคั่วหอมๆ และกลิ่นปลาร้านัวๆ ที่เคยทำให้เขาน้ำลายสอ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นรุนแรงที่ทำเอาลำไส้ปั่นป่วนจนแทบจะขย้อนออกมาเสียให้ได้ “พี่สิงห์! เป็นอะไรไปอีกครับ!” น้ำปิงที่เพิ่งอุ้มปันปันลงจากรถรีบถลาเข้ามาดูด้วยความตกใจ เห็นว่าที่สามีจอมขี้เล่นกำลังยืนเกาะเสาร้านอาหารอีสานโก่งคอทำท่าจะอ้วกแหล่ไม่แหล่แหล่ “ไหนบอกว่าหายเมาค้างแล้วไงครับ?” “พี่... พี่ไม่รู้ อึก... แหวะ! กลิ่นมัน... กลิ่นปลาร้ามันเหม็นเหมือนซากอะไรสักอย่างเลยหนู พี่ทนไม่ไหวแล้ว!” สิงห์บอกเสียงอู้อี้ผ่านฝ่ามือพลางรีบหันหลังวิ่งพุ่งตรงไปหลังร้านอาหารทันที ทิ้งให้น้ำปิงยืนอึ้งอยู่กับปันปันที่มองตามคุณยักษ์ของเขาไปด้วยความงุนงงก่อนจะเดินตามไปดู "หือ? ปกติพี่ชอบกินส้มตำปลาร้