Friends เพื่อนยังไงวะ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 27

“หืม อ้อ ข่าวเร็วนะมึง” พี่แกไม่ปฏิเสธ งั้นก็เท่ากับยอมรับ แต่ทำไมไอ้ชลต้องทำหน้างอวะ“ผมไปก่อนนะครับพี่ๆ นี่ก็จะได้เวลาเรียนแล้วอ่ะ” มันว่าแล้วรีบเดินออกไป จะไปวิ่งควายรึไง“เห้ยกูไปก่อนนะ แล้วเย็นนี้ห้ามเบี้ยวนะพวกมึง”พี่กั๊ซบอกแล้วรีบตามไอ้ชลออกไปเหี้ยแล้วไง สองคนนี้มันต้องมีซัมติงแน่ๆ ไม่ได้อยากรู้เรื่องชาวบ้านหรอกนะ แต่นั่นไม่ใช่ชาวบ้านไงพี่กับน้องรหัสกูนะนั่น“หน้ามึงแสดงอาการเสือกชัดเจนไปแล้วเทียน” ไอ้เหี้ยภพพูดออกมา มึงลืมไปแล้วไง ว่าก่อนหน้านี้กูงอนมึงอยู่น่ะหึ ทำเสียงขึ้นจมูกใส่ เตือนให้มันรู้ว่ากูงอนอยู่นะ แต่หน้าผมมันดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ“มึงเลิกงอนได้แล้วเทียนหอม แล้วทำไมไอ้พวกนั้นยังไม่มากันวะ” มันว่า “เออว่ะ” รับคำมัน ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่มีใครมาเลยวะ ปกติจะต้องรวมตัวกันก่อนเข้าเรียนอย่างน้อยเกือบครึ่งชั่วโมง แต่วันนี้แปลกอีกห้านาทีจะเข้าเรียนอยู่แล้วยังไม่มีใครมาเลย“มึงลองโทรหาใครสักคนดูดิ” มันบอก ลองกดโทรหาภูมิ เพราะเป็นคนที่พกโทรสับติดตัวอยู่ตลอด ติดนะ แต่ไม่รับสาย ลองดูอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง แม่งก็เหมือนเดิม ลองเปลี่ยนไปโทรหาน้องหยก ก็ไม่รับ พอๆไม่โทรละ“

“ภพกูไปด้วย” รีบบอกเมื่อเห็นมันเดินออกไป อยากอัดอยากกระทืบไอ้เหี้ยเปรม อีกอย่างเป็นห่วงกลัวภพมันทำอะไรที่ไม่ควรลงไป“อยู่นี่แหละเผื่อมันตื่น” มันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อดกลั้น “กูเป็นห่วง มึงอย่าใช้แต่อารมณ์นะ” บอกความรู้สึกให้มันรู้ถึงจะอยากฆ่ามันมากแค่ไหน ถ้าเป็นผมมั่นใจว่าสามารถหยุดในระดับที่สมควรหยุดได้ กับภพรักผมไม่รู้ แต่ถ้ามันต้องการแบบนี้ก็พร้อมที่จะทำตามที่มันบอก ภพออกไปแล้ว กลับเข้ามานั่งมองภูมิอยู่ข้างๆ ยิ่งเห็นสภาพมันก็ยิ่งเกลียดไอ้เหี้ยนั่น ทั้งที่สนิทกันดีแท้ๆ ทั้งที่คิดว่ามันหวังดีกับภูมิที่สุดแต่มันกลับทำร้าย“ดึกแล้ว พวกมึงกลับไปนอนเหอะ กูดูมันเอง” เอกบอกออกมา ถึงจะมั่นใจว่าเอกดูแลภพได้ดี แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เลยไม่มีใครกลับ นั่งกันอยู่อย่างนี้ อีกอย่างพรุ่งนี้วันเสาร์ไม่มีเรียนโหน่งเป็นคนแรกที่ลุกไปอาบน้ำ ตามด้วยตูน เสื้อผ้าก็จากในตู้ของภูมินั่นแหละ เพราะเวลามาค้างหอมันพวกนั้นก็ใส่ด้วยกันประจำ น้องหยกหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก ผมและเอกขอกลับไปอาบที่ห้องเอกมัน เสื้อผ้าก็ยืมของเอกมาใส่ก่อน“มึงกับภพคบกันอยู่” เอกถามตอนที่เราทั้งคู่อาบน้ำเสร็จ แต่ต่างคนต่างอาบนะ“อืม”

“ก็กูอยากเมา” ตอบมาค่อยๆแต่ไม่กล้าเงยหน้ามอง จริงๆภพรักมันเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ภูมิมันเกรงใจเงียบ น่าอึดอัด“เออ แม่งก็กูอยากเมาจริงๆนี่ วันนั้นพอไอ้เทียนกลับ ตอนเย็นกูก็เซ็งๆเลยกลับบ้าน ไอ้เหี้ยพี่เปรมมันกำลังเอากับผู้หญิงอยู่กลางบ้านอ่ะ อึก ทั้งๆที่มันไม่เคยพาใครมาบ้าน แต่วันนั้นมันพามา อึก แล้วแม่งก็กำลังจะเอากันที่โซฟาอยู่แล้วถ้ากูไม่เข้าไปเห็นซะก่อน อึก” เหมือนมันจะเก็บกดมาก พอได้ระบายเลยปล่อยมาหมดทั้งอารมณ์ และน้ำตาผมที่พอจะรู้อะไรอยู่ก่อนแล้วบ้างไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ ภพรักเองก็เหมือนกัน แต่คนที่เหลือเหมือนจะยังงงๆกันอยู่“ขอเหตุผล เอาให้เคลียร์” ผมถามย้ำ จริงๆก็อยากรู้ใจมันว่าจะยอมรับความจริงได้แค่ไหน “มะ ไม่รู้ รู้แค่ว่าเห็นแล้วไม่พอใจ มันอึดอัด เจ็บ อึก ก็เลยอยากเมา” มันบอกสะอื้น “ไอ้ภูมิ” เรียกมันเสียงเย็น เอาให้รู้ว่าไม่พอใจในคำตอบของมัน โหน่งหันมามองสองแก้มเปรอะน้ำตา ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้ผมคาดคั้น “ไอ้เหี้ยภูมิ บอกมาสิวะ” ตะโกนออกไป มันสะดุ้งเพราะผมไม่เคยโกรธใส่มันขนาดนี้มาก่อน คนอื่นก็มองมาแบบคาดไม่ถึงเหมือนกัน มีแค่ภพรักที่มองมาอย่างเข้าใจกูใจดีกับมันมากกว่

ทั้งที่ไม่อยากทำในตอนแรก แต่มันกลับกระตุ้นจนรู้สึกอึดอัดอยากปลดปล่อย เอื้อมมือไปรูดส่วนอ่อนไหวของตัวเองอย่างเร่งเร้า เพราะอีกคนทำช้าจนเกินไป “อื้อ” ส่งเสียงขัดใจเมื่อภพรักแย่งชิงส่วนนั้นกลับไป ทำอะไรไม่ได้ เลยเอื้อมมือไปจับของมันแทน มันทำกับของผมยังไง ก็ทำของมันอย่างนั้นคืนไป จะได้เข้าใจว่าทรมาน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใส่ใจสักนิด ยังหยอกล้อกับร่างกายผมอย่างเชื่องช้า อา ถึงจะเสียวมาก แต่ก็ขัดใจมากด้วยเช่นกัน ภพละมือออกจากส่วนอ่อนไหวชูชัน เคลื่อนกายลากริมฝีปากไปตามเรือนร่างของผม ลิ้นร้อนของมันไล้เลียไปตามแนวหน้าท้อง ลากยาวไปถึงส่วนสำคัญและหยอกล้อกับมัน นิ้วเรียวยาวขลองมันเองก็เริ่มบุกรุกช่องทางข้างหลัง อือ อยากได้มากกว่านี้ “ภพ ภพรัก อือ อย่าแกล้ง” ร้องบอกเสียงแผ่วเบา คนขี้แกล้งส่งยิ้มชอบใจ และเริ่มรุกรานตอนนี้ที่มีอยู่คือร่างกายที่ขยับเข้าหากันอย่างเร่งเร้า เร่าร้อน กับเสียงร้องที่ปล่อยออกมาตามอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นทั้งของผมและภพรัก แนบชิด เติมเต็มทุกอย่างกลับมาสงบอีกครั้งเมื่ออารมณ์ปรารถนาถูกปลดปล่อยออกมา มองหน้าภพรักที่ทาบทับอยู่ด้านบนอย่างค้นหา แม้อารมณ์จะถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว แต่ต