로그인ภพรักกับเทียนหอมเป็นเพื่อนกัน ก็คงจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปหากภพรักไม่เป็นคนเปลี่ยนแปลงสถานะระหว่างเราไปเสียก่อน เพื่อนสนิท เพื่อนนอน แล้วจากนั้นล่ะ จะยังเป็นเพื่อนกันต่อไหม หรือสถานะเปลี่ยนแปลง
더 보기【プロローグ】
初恋は実らないものだ、と人はよく口にする。 私はそれを信じず、初恋の人と結婚した。 結婚三周年記念日。 私は妊娠をした身で、ミシュランに引けを取らないほどのご馳走を並べ、彼の帰りを待っていた。 すると彼から一本のメッセージが届き、ある高級レストランの住所だけが記されていた。貸し切りだと。 ついに彼も気が回るようになったか、サプライズを用意してくれたのかと思った。 ドアを開けた先にあったのは、私の妹・綾乃の誕生日会だった。 その瞬間、私はすべてを悟った。 自分だけが幸せだと思い込んでいたこの結婚は、最初から最後まで私ひとりだけの独り舞台だった。 私はあの子の影に過ぎなかったのだ。 *** 三月二十日。 それは、私と桐生一弥(きりゅう いちや)が結婚して三周年になる記念日だった。 私は丸一日かけて、私たちの家をまるで夢の中のように飾りつけた。 テーブルには、ミシュランにも劣らないと自負できるほど、心を込めて作った料理を並べ、その中央には、予約しておいた白いバラの花束を置いた。 ――彼は、これまで一度も私に花を贈ってくれたことはないけれど、それでも今日は、特別な日なのだから、せめて形だけでも大切にしたかった。 なぜなら―― まだ平らなままの下腹部にそっと手を当てる。 そこには、彼に伝えたい、いちばん大きなサプライズがあった。 私は、妊娠している。 午後七時になっても、彼は帰ってこなかった。 胸がざわつき始めた頃、ようやく届いたのは、感情のこもらない短いメッセージだった。 【今すぐ、フィーストレストランに来い。】 住所の後に、余計な言葉は何ひとつない。 心臓が、ひとつ拍動を飛ばした。 もしかして……あの仕事一筋の夫が、本当に結婚記念日のサプライズを用意してくれたのだろうか。 わずかな高揚感と、それ以上の期待を胸に、私は急いで家を出た。 エプロンを脱ぐことさえ忘れていたけれど、白いバラの花束だけは、しっかりと抱えて。 「すみません……桐生の予約はありますか?」 「はい、桐生様ですね。本日は貸し切りでございます。どうぞこちらへ」 ――貸し切り? こんな高級レストランを、記念日のためだけに貸し切るなんて……。 感情を表に出すことが苦手な彼が、こんなことをするなんて予想外で、だからこそ胸が熱くなり、心臓がまた強く跳ねた。 スタッフの後について店内を進み、彼がいるはずの場所へと向かう。 鼓動は、自然と速くなっていた。 けれど―― 個室の扉を開けた、その瞬間。 目に飛び込んできたのは、無数の風船、色とりどりのリボン、そして壁いっぱいに飾られた 「Happy Birthday」の文字。 足が、ぴたりと止まった。 頭の中で、「ガン」と鈍い音が鳴り響く。 人々に囲まれて立っているのは、私の夫・一弥。 そしてその隣で、華やかなワンピースに身を包み、丁寧に整えられたメイクで微笑んでいるのは―― 三年間、ずっと海外にいるはずだった、私の妹。 本城 綾乃(ほんじょう あやの)。 ……どうして? 彼女は、海外にいるはずじゃなかったの? なぜ、誰も私に、彼女が帰国したことを教えてくれなかったの? 呆然と立ち尽くす私より先に、綾乃がこちらに気づいた。 「お、お姉ちゃん……?」 私を見つけた瞬間、彼女はぱっと顔を輝かせ、心から嬉しそうに笑う。 「本当に来てくれたんだ! 一弥お兄ちゃんが“来る”って言ってたけど、私、信じてなかったの!」 その声に、一弥さんが振り向いた。 私の姿を認めた途端、彼の眉は不機嫌そうに寄り、聞き慣れた冷たく苛立った声が落ちてくる。 「杏華(きょうか)、遅すぎる。今日は綾乃の誕生日だろう。知らなかったのか?」ทั้งที่ไม่อยากทำในตอนแรก แต่มันกลับกระตุ้นจนรู้สึกอึดอัดอยากปลดปล่อย เอื้อมมือไปรูดส่วนอ่อนไหวของตัวเองอย่างเร่งเร้า เพราะอีกคนทำช้าจนเกินไป “อื้อ” ส่งเสียงขัดใจเมื่อภพรักแย่งชิงส่วนนั้นกลับไป ทำอะไรไม่ได้ เลยเอื้อมมือไปจับของมันแทน มันทำกับของผมยังไง ก็ทำของมันอย่างนั้นคืนไป จะได้เข้าใจว่าทรมาน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใส่ใจสักนิด ยังหยอกล้อกับร่างกายผมอย่างเชื่องช้า อา ถึงจะเสียวมาก แต่ก็ขัดใจมากด้วยเช่นกัน ภพละมือออกจากส่วนอ่อนไหวชูชัน เคลื่อนกายลากริมฝีปากไปตามเรือนร่างของผม ลิ้นร้อนของมันไล้เลียไปตามแนวหน้าท้อง ลากยาวไปถึงส่วนสำคัญและหยอกล้อกับมัน นิ้วเรียวยาวขลองมันเองก็เริ่มบุกรุกช่องทางข้างหลัง อือ อยากได้มากกว่านี้ “ภพ ภพรัก อือ อย่าแกล้ง” ร้องบอกเสียงแผ่วเบา คนขี้แกล้งส่งยิ้มชอบใจ และเริ่มรุกรานตอนนี้ที่มีอยู่คือร่างกายที่ขยับเข้าหากันอย่างเร่งเร้า เร่าร้อน กับเสียงร้องที่ปล่อยออกมาตามอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นทั้งของผมและภพรัก แนบชิด เติมเต็มทุกอย่างกลับมาสงบอีกครั้งเมื่ออารมณ์ปรารถนาถูกปลดปล่อยออกมา มองหน้าภพรักที่ทาบทับอยู่ด้านบนอย่างค้นหา แม้อารมณ์จะถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว แต่ต
ไม่ลืมที่จะโทรไปย้ำไอ้พี่เปรม ช่วยขนาดนี้แล้ว ถ้ายังไม่ได้รักกันอีกนี่ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไรแล้วนะสุดท้ายทุกอย่างก็เกือบจะจบลง ตอนนี้เหลือก็แค่การตัดสินใจของภูมิมันเองนั่นแหละว่าจะเลือกเดินไปทางไหน แต่อย่างที่บอกไม่ว่ามันจะเลือกทางไหน พวกเราก็ยังคงเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมหลังจากแยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมัน ผมกลับมานอนอย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนแรกภพมันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่พอนานไปผมรู้ว่ามันเป็นห่ว'“เทียน ตื่น กูไม่ให้นอนแล้วนะ” “ภพ กู อยากนอนต่อ อีกนิดก็ยังดี” บอกมันไม่ยอมลืมตา เคยบอกรึเปล่าถ้าผมนอน ในนั้น ในฝัน ผมจะเจอแต่เรื่องดีๆ หลังจากเครียดกับเรื่องของภูมิ ผมก็อยากจะพักบ้าง“เทียนหอม อย่าเป็นแบบนี้นะ มึงก็รู้ว่ากูกลัว” มันกอดผมไว้แน่นอา นั่นสินะ ผมเห็นแก่ตัวมากไปรึเปล่า พยายามฝืนตัวเอง ลืมตาขึ้นมามองหน้าคนคนนี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยยิ้มให้ เบียดตัวขึ้นไปเกยบนหน้าอกมัน ชอบที่จะอยู่แบบนี้“ขอโทษนะ” บอกมันแผ่วเบา ได้รับรอยยิ้มที่อบอุ่นกลับมา จริงสินะ รอยยิ้มที่แต่ไหนแต่ไรก็เป็นของผมเสมอ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยนะยืดตัวหอมแก้มมันแผ่วเบาก่อนจะรีบผละออกมา
“ก็กูอยากเมา” ตอบมาค่อยๆแต่ไม่กล้าเงยหน้ามอง จริงๆภพรักมันเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ภูมิมันเกรงใจเงียบ น่าอึดอัด“เออ แม่งก็กูอยากเมาจริงๆนี่ วันนั้นพอไอ้เทียนกลับ ตอนเย็นกูก็เซ็งๆเลยกลับบ้าน ไอ้เหี้ยพี่เปรมมันกำลังเอากับผู้หญิงอยู่กลางบ้านอ่ะ อึก ทั้งๆที่มันไม่เคยพาใครมาบ้าน แต่วันนั้นมันพามา อึก แล้วแม่งก็กำลังจะเอากันที่โซฟาอยู่แล้วถ้ากูไม่เข้าไปเห็นซะก่อน อึก” เหมือนมันจะเก็บกดมาก พอได้ระบายเลยปล่อยมาหมดทั้งอารมณ์ และน้ำตาผมที่พอจะรู้อะไรอยู่ก่อนแล้วบ้างไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ ภพรักเองก็เหมือนกัน แต่คนที่เหลือเหมือนจะยังงงๆกันอยู่“ขอเหตุผล เอาให้เคลียร์” ผมถามย้ำ จริงๆก็อยากรู้ใจมันว่าจะยอมรับความจริงได้แค่ไหน “มะ ไม่รู้ รู้แค่ว่าเห็นแล้วไม่พอใจ มันอึดอัด เจ็บ อึก ก็เลยอยากเมา” มันบอกสะอื้น “ไอ้ภูมิ” เรียกมันเสียงเย็น เอาให้รู้ว่าไม่พอใจในคำตอบของมัน โหน่งหันมามองสองแก้มเปรอะน้ำตา ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้ผมคาดคั้น “ไอ้เหี้ยภูมิ บอกมาสิวะ” ตะโกนออกไป มันสะดุ้งเพราะผมไม่เคยโกรธใส่มันขนาดนี้มาก่อน คนอื่นก็มองมาแบบคาดไม่ถึงเหมือนกัน มีแค่ภพรักที่มองมาอย่างเข้าใจกูใจดีกับมันมากกว่
ตกลงนี่มันเรื่องจริงเหรอวะเนี่ยนิยายชัดๆ แล้วสาเหตุที่ภูมิมันกินเหล้าคงไม่ได้เกิดจากผมแน่ๆ ไม่ได้ปัดความผิดให้พ้นตัว แต่เพราะมั่นใจ แต่ก็นะจะบอกใครได้“เห้อ ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆก็เหอะ ภูมิแม่งน่าสงสารว่ะ” โหน่งพูดได้แค่นั้น “มึงล่ะเอกว่าไง” ภพถามเอก“ไม่รู้สิ คงต้องปล่อยให้มันจัดการกันเองมั้ง” นี่แหละนิสัยของเอก เป็นห่วง แต่ไม่เคยก้าวก่าย ถ้าได้รับคำร้องขอ ก็จะช่วยจนถึงที่สุด“มึงล่ะเทียน” มันหันมาถามผมบ้าง เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน“กูสงสารพี่เปรมว่ะ ภูมิเองมันก็น่าสงสาร แต่กูว่าเปรมนั่นแหละคนที่เจ็บที่สุด” ตอบไปไม่ได้อะไร แต่จากข้อมูลที่รู้มาจากภพ และก่อนหน้านั้นอีกมากเลยทำให้พูดอย่างนั้นไป ทุกคนหันมามอง และส่งสายตาสงสัยมาให้ นอกจากภพรัก ไปเคลียร์กันมาขนาดนั้น คงจะรู้อะไรอยู่บ้างแล้วล่ะ“เทียน เข้ามาหน่อย” ตูนเรียกจากห้องนอนด้านใน ภูมิคงจะตื่นแล้ว เข้าไปข้างในกับโหน่ง ภพกับเอกนั่งคุยกันต่อที่เดิม น้องหยกก็ยังคงไม่ตื่น“เป็นไงบ้าง” เดินไปนั่งข้างๆและถาม“ก็ดี แต่ก็ยังเจ็บอยู่ เทียน นอนกับกูนะ”“หืม เอาจริงดิ” ถามไป ไม่ใช่ว่าลำบากใจอะไรหรอกนะ แต่ไม่อยากให้ภูมิมันถลำลึกไปมากกว่านี้ ตั้
“ภพกูไปด้วย” รีบบอกเมื่อเห็นมันเดินออกไป อยากอัดอยากกระทืบไอ้เหี้ยเปรม อีกอย่างเป็นห่วงกลัวภพมันทำอะไรที่ไม่ควรลงไป“อยู่นี่แหละเผื่อมันตื่น” มันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อดกลั้น “กูเป็นห่วง มึงอย่าใช้แต่อารมณ์นะ” บอกความรู้สึกให้มันรู้ถึงจะอยากฆ่ามันมากแค่ไหน ถ้าเป็นผมมั่นใจว่าสามารถหยุดในระดับที่ส
“เห้ย ไม่มีอะไร ภพมันตียุง ยุงมันกัดหัวผมอ่ะ” แก้ตัวได้ฉลาดมากเลยกู“อืม ยุงเยอะเนอะ” พี่เกี้ยพูดขึ้นมา แหะๆ ส่งยิ้มแหยๆไปให้ ถ้าพี่แกเงียบไว้ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก“เอ๊ะ ร้านนี้มียุงด้วยเหรอคะ น้องมีไม่เห็นเลย” นี่ก็อีกคน เดี๋ยวกูตัดออกจากสายซะเลยนิ“อืม ยุงเยอะแต่มันคงไม่เกาะแกะคนน่ารักหรอก” ตอบไป
ทั้งที่เหนื่อยขนาดนี้แท้ๆ อยากหลับมากแต่ก็หลับไม่ลง ที่บอกว่าต่อให้จะไปไหนไปทำอะไรก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจน่ะ โกหกทั้งเพ กลับมาเป็นเหมือนเดิมกันแล้ว ดีใจจนนอนไม่หลับ มันเองที่นอนอยู่ข้างๆก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน เลยกลายเป็นว่าได้แต่นอนมองหน้ากัน“มองอะไร” ทำเป็นพูดหาเรื่องไปงั้นหลังจากที่นอนมองหน้ากันอยู่เ
มันค่อยๆถอนปากออกตอนนี้เริ่มจะอายมันอีกแล้ว ตัดสินใจไปแล้ว วันนี้ต้องบอกความรู้สึกที่เป็นอยู่ให้มันได้รู้ไว้ “บอกได้มั้ยว่าโกรธเรื่องอะไร” มันถามขึ้นมา “หลายเรื่องเรื่องแรกทำไมไม่ยอมเช็ดตัวให้ล่ะ”ถามไป มันไม่ตอบในทันที แต่กลับยกยิ้มกวนๆส่งมาให้แทน นิ่วหน้าใส่ มันขำออกมาเบาๆ“ยังไงดี จริงๆแค่กลัวจ