Todos los capítulos de Friends เพื่อนยังไงวะ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เป็นไงบ้างพวกมึง ปิดเทอมเล่นหายหัวไม่ยอมติดต่อกันบ้างเลย” เอกมันถามขำๆ หันไปยักคิ้วหลิ่วตากับภพ ไอ้ภพเองก็เสือกเล่นด้วย “เล่นชู้กันต่อหน้าต่อตาไอ้เทียนเลยนะพวกมึง” น้องหยกชายที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น แต่แม่งเหมือนมันจะผอมลงป่าววะ“น้องหยกมึงไปทำเหี้ยไรมาเนี่ยแม่ง หมดแล้วน้องหยกผู้มีอันจะกินของกู” ปากผมมันถามในสิ่งที่สงสัยออกไป“ไม่ใช่น้องหยกของมึง” ไอ้น้องหยกยังไม่ทันจะตอบ ไอ้ภพมันแทรกขึ้นมาซะก่อน ตามมาด้วยเสียงโห่ฮิ้ววว พวกมึงโห่ทำเพื่อ“เออ ไม่ใช่น้องหยกของกู ตกลงมึงไปทำไรมาวะหยก แม่งขี้เหร่ชิบหายเลย” ผมหันไปตอบภพก่อนจะถามย้ำน้องหยกอีกครั้ง“เห้ยจริงดิวะเทียน กูผอมลงแล้วขี้เหร่เหรอ ชิบหายกู ไม่น่าเสือกบ้าจี้อดข้าวตามไอ้ตูนเลย แม่ง” ไอ้หยกมันถามแล้วบ่นๆ ตูนเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม จะเป็นคนที่เงียบๆ ไม่ใช่ว่ามันจะนิ่งขรึมอะไรหรอก ออกจะชอบยิ้มจนใกล้จะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที แต่มันเป็นผู้ชายขี้อาย แค่มีคนไปมองหน้ามันค้างสัก 4 วิ หน้าแม่งจะเห่อแดงขึ้นมาหมดอ่ะ ยิ่งถ้าคนแปลกหน้าจ้องมันค้างแค่ 3 นาที มันเป็นลมใส่จริงๆนะ“เออดิ มึงรู้มั้ยสภาพมึงเหมือนพวกอดอยากหิวโซอะไรประมาณนั้นอ่ะแ

กินข้าวเสร็จ ก็ช่วยๆกันเก็บโต๊ะ โหน่งเป็นคนล้างให้ เจ้าตัวอาสาเองด้วยเหตุผลที่ว่า ชั้นเป็นกุลสตรีเพียงหนึ่งเดียว เอากับมันสิพวกมันอยู่เล่นเป็นเพื่อนจนเกือบสี่โมงก็ขอตัวกลับ แต่จนตอนนี้ภพยังไม่กลับมาเลย สำคัญกว่ากูอีกนะธุระมึงอ่ะอยู่คนเดียวก็เบื่อๆ หยิบกระเป๋าตังส์กุญแจรถ กุญแจห้องลงไปข้างล่าง กะแล้วว่ามอไซต์ต้องอยู่ ตรงไปโลตัสหน้ามอ. เดินเล่นในนี้นี่แหละ เดินๆเกือบสองชั่วโมง ไม่รู้ตัวเลยแฮะ ของในรถเข็นก็เยอะแม่งจะขนกลับไปไงวะ ก็เลยต้องเสียเวลาเดินเอาของไปเก็บอีกรอบ เหลือไว้แค่ของที่อยากได้จริงๆเดินออกประตูใกล้ลานจอดรถ มันต้องผ่าน MKไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก ถ้าไม่ใช่หันไปเห็นภพเข้า มันนั่งอยู่กับผู้หญิง บอกได้เลยว่าสวย ดูเหมาะสมกันดี นั่งกิน นั่งคุยหัวเราะมีความสุข ดูท่าทางสนิทสนมกันมากไม่เคยจะเห็นภพพูดคุยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แล้วกับคนนี้ ใครกัน แต่ก็แค่นั้นจะคุยจะทำอะไรกับใครก็เป็นเรื่องของมันเลือกที่จะเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะใส่ใจ แต่ความรู้สึกอึดอัดข้างในนี่คืออะไรวะ ตรงออกมายังไม่ได้กลับหอ ไม่อยากจะกลับไปตอนนี้ ขี่รถวนรอบเมือง กินลมชมวิวไปเรื่อยๆมองดูนาฬิกา จะสี่ทุ่ม

การที่เราเฝ้ารอให้เวลามันเดินไปถึงจุดที่เราอยากให้เป็นมันโคตรจะช้าเลยในความรู้สึก แล้วผมรออะไร ก็รอเวลาเลิกเรียนนะสิ แล้วได้บอกไปยังว่าวันนี้มีลงช็อป โชคดีที่เป็นคาบแรกของการเรียนปฏิบัติการ อาจารย์เลยแค่พูดๆๆไปเกือบชั่วโมงครึ่ง อีกอย่าง วันนี้ทั้งวันไอ้ภพมันไม่คุยกับผมเลย เพื่อนในกลุ่มก็คงสังเกตเห็นนั่นแหละ แค่ไม่มีใครพูดออกมาพออาจารย์ปล่อยผมเป็นคนแรกที่รีบแยกตัวออกไปโดยไม่บอกใคร ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ศูนย์คอมฯหาที่กลบดานเฉยๆ รอให้พวกมันกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปหอไอ้ภูมิ นั่งตรงเครื่องว่าง ก็ถูกแล้วไง เกิดไปนั่งเครื่องไม่ว่างจะไปแย่งคนอื่นใช้ก็คงไม่งาม จัดการเปิดคอมฯ ล้วงโทรศัพท์ออกมาตั้งเปลี่ยนจากแบบสั่นเป็นเงียบ เชื่อสิ ยังไงก็ต้องโทรมานั่งเล่นคอมฯไปเรื่อยๆจนเกือบสี่ทุ่มหยิบโทรศัพท์ จะกดโทรหาไอ้ภูมิ 67 สายที่ไม่ได้รับ เป็นของไอ้ภพ 46 สาย ที่เหลือก็ ไอ้พวกเพื่อนๆคนอื่นปะปนกันไป ยกเว้นไอ้ภูมิคนนึง กดโทรไปหาไอ้ภูมิบอกให้มันเข้ามารับที่ศูนย์คอมฯ แต่มันบอกไอ้เอกยังอยู่ที่ห้องมันให้รอไปก่อนไอ้เอกกลับห้องเมื่อไหร่จะมารับเอง ไอ้เหี้ยเอก แม่ง ตัดสินใจโทรไปหาไอ้เอก “ไอ้เหี้ยเทียนมึงอยู่ไหน

มันค่อยๆถอนปากออกตอนนี้เริ่มจะอายมันอีกแล้ว ตัดสินใจไปแล้ว วันนี้ต้องบอกความรู้สึกที่เป็นอยู่ให้มันได้รู้ไว้ “บอกได้มั้ยว่าโกรธเรื่องอะไร” มันถามขึ้นมา “หลายเรื่องเรื่องแรกทำไมไม่ยอมเช็ดตัวให้ล่ะ”ถามไป มันไม่ตอบในทันที แต่กลับยกยิ้มกวนๆส่งมาให้แทน นิ่วหน้าใส่ มันขำออกมาเบาๆ“ยังไงดี จริงๆแค่กลัวจะห้ามใจไม่ไหวเผลอกดคนป่วยเข้าให้ ไม่คิดว่าจะทำให้มึงเข้าใจผิด” มันบอกยิ้มๆ “ทีเมื่อก่อนยังทำให้ได้เลย” ถามต่อเรื่องจริง“ก็เมื่อก่อนยังไม่ได้ลึกซึ้งกันนี่ พอมีอะไรกันแล้วมันก็ห้ามลำบากนะความรู้สึกที่อยากทำอีก แค่เห็นหน้ามึงก็อยากทำตลอดนั่นแหละ” เออ คราวนี้เข้าใจชัดเจนเลย“อืม แล้วทำไมหายไปไม่ยอมบอกล่ะ แล้วเมื่อวานยังเงียบไม่ยอมคุยกันเลยทั้งวัน” เรื่องต่อไปอันนี้ยังไงก็นึกหาเหตุผลแทนไม่ได้“ที่หายไปเห็นว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยไม่ได้บอก เมื่อวานตอนเช้าแวะมารับนะแต่ไม่เห็นอยู่ที่ห้องแล้วก็ไม่ใช่ไม่ยอมคุยด้วย ลองคิดดูให้ดีตั้งแต่คืนก่อนนู้นแล้ว พอกูถามอะไรไปก็เหวี่ยงกลับมาตลอด เลยแค่คิดว่ารอให้มึงอารมณ์ดีแล้วเข้ามาคุยเองดีกว่า” พอมันบอกจบ คิดตามก็จริงของมัน ตกลงเรื่องมันเกิดจากกูเองนี่หว่า แต่มั

“บอกมาเลยมึง กูรู้ว่าต้องมีอะไรแน่” คาดคั้นเอาเรื่อง แต่แม่งหัวเราะใส่ คนสงสัยแล้วไม่ได้รู้มันอึดอัดนะเว่ย“สัญญาว่าบอกแล้วจะไม่โกรธ” มันถามกลั้นยิ้ม พยักหน้าอือ ออ ตอนนี้อะไรก็รับปากหมดอ่ะ“เรื่องที่ชอบมึง ก็ไม่ได้เก็บอาการอะไรหรอก ใครๆเค้าก็สังเกตเห็นทั้งนั้น มีแต่มึงนั่นแหละที่ไม่ยอมรับรู้อะไรสักที แต่รู้มั้ย กูก็ไม่เคยคิดจะตัดใจยอมแพ้อะไรหรอก แค่ทำตัวเองให้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมึง ให้มึงอยู่ไม่ได้โดยไม่มีกู โกรธรึเปล่าที่กูทำแบบนั้นน่ะ” เอาไงดี จะโกรธหรือจะขำดีวะ“จะโกรธดีมั้ยวะ เล่าต่อดิ๊” ไม่ได้ตอบมันไปทันที แต่คำตอบน่ะมีอยู่แล้วไม่ได้โกรธมันหรอก “วันแรกที่เจอ ที่กูบอกว่าชอบตอนนั้นไม่ได้คิดว่าจะชอบในความหมายนี้หรอก ที่คิดไว้อาจจะชอบแบบเพื่อนพิเศษแบบนั้นมากกว่ามั้ง ก็เลยหาเรื่องคอยอยู่ใกล้ๆ ขอไปนอนด้วย ทำอะไรด้วยกันไปเรื่อย จนม.4 มั้ง ที่มีนมาชอบมึงอ่ะ ตอนนั้นแหละถึงได้รู้ตัวเองว่ากูหึงเพื่อนเหรอวะ ไม่ชอบใจมีนสุดๆ แต่เค้าเป็นผู้หญิงทำอะไรเค้าไม่ได้ไง แต่มึงนี่สิดันไปอ้อร้อกับเค้าด้วย ทำเอากูโกรธมึงไปเป็นอาทิตย์เลยมั้งเนอะ” มันเล่าแล้วยังมีหน้ามาเนอะ ก็จริง นั่นแหละสาเหตุที่ทั