All Chapters of Zillionaire's Wife: Chapter 81 - Chapter 90

"Sige na kasi sumama ka na. Sunduin kita mamaya ha." saad nito. "Kulit mo talaga, sige na nga. Basta saglit lang tayo." wika ko. " Oo," nakangiting sagot nito. Matapos ang shift namin diretso na kami sa club house kung saan gaganapin ang events. Kanya kanyang partner nga at dalawa lang kaming wala. Naupo na kami sa may upuan at nag hihintay ng go-signal ng lahat. Maya maya lang may nag-off nang ilaw. At dahil sa sobrang dilim hindi ko nakikita ang mga tao sa paligid ko. "Wilma, nasaan ka." tanong ko. Pero walang Wilma ang nagsalita. Maya maya lang nakarinig na lang kami ng boses. "Okay the games is started. Here's the mechanics. Once the lights-off kailangan niyang umalis sa upuan niyo at dahan dahang maglakad. Nasa sainyo kung saan niyo gustong umupo. Pero once the lights turn-on, kung sinong makakatabi niyo siya ang magiging partner niyo for the whole night. Okay ba 'yon?" tanong ni Mrs. Ilao. Siya lang naman ang head namin. "Yes po ma'am." sabay sabay naming sambit. Nag

Wala naman kamalay malay si Julianna na babalik na ang kaniyang boyfriend. Nasa baybay sila at kasalukuyang nagkakasayahan. Katabi niya syempre si Kiel na bestfriend niya na may lihim na palang gusto sa'kaniya. They play spin the bottle while drinking. Ayaw sana ni Julianna na sumali kaso nga lang ayaw naman niyang masabihang KJ. Kaya labag man sa kalooban niya nakisali na rin siya. Wala naman siyang pasok ngayon, dahil katatapos lang ng isang sem nila at tapos na rin ang midterm exam. "Juls, bakit? You look bother. Is there something wrong?" tanong ni Xis sa'kaniya ng mapansin na tila balisa ata siya. "Wala naman Kiel, may iniisip lang ako." sagot ko. Ewan ko ba kanina naman okay ang pakiramdam ko, pero bakit ngayon iba ang pakiramdam ko parang may mangyayaring hindi maganda. "Okay, ikaw bahala. Oh! shot ka muna." alok nito sabay abot ng isang boteng beer. "Hwag na Kiel, hindi naman ako nainom." tanggi ko rito. Totoo naman kasi isang bote lang tulog na ako kaagad, malak

Lumapit ito sa'akin pero nag salita na ako; "Hanggang dyan ka lang, para sabibin ko sayo wala kaming relasyon ng pamangkin mo. Hindi ko alam na hahalikan niya ako, dahil parte lang 'yon ng isang laro. Pero kung makitid sadya yang utak mo, mas mabuti pa nga mag hiwalay na muna tayo. Tutal nauna ka namang nang iwan." wika ko. Patalikod na ako ng hahulin niya ako at yakapin. "Please! No! I'm sorry Lablab, nabigla lang ako. Aminado naman ako na malaki ang kasalanan ko. Give me a second chance, please Lablab." wika nito na halos magmakaawa na. Wala na siyang pakialam pa kung mag mukha siyang kawawa sa paningin nito, pero mas mukha siyang kawawa kapag tuluyan silang nag hiwalay. She loves Juliann so much noon pa man. "How? Namumuhi ka na nga sa'akin. Pinaratangan muna ako kaagad. Hindi ka muna man lang nag tanong. He kissed me yes, but I didn't respond. Nakita mo naman siguro o sadyang bulag ka sa galit mo." inis na wika ko. Hindi ko na rin kasi talaga mapigilan ang inis ko sa'kaniya.

Naabutan ko itong nakahiga naman. Lakas trip talaga nito kahit kailan. "Ikaw tanda ka, minamadali mo ko tapos nakahiga ka pa naman pala." sambit ko. At ang loko-loko ay tinawanan lang ako ng mapadaan pa ako sa gilid niya bigla niya akong hinaklit at napa higa ako sa dibdib nito. Nagkanda duling-duling na ako, dahil sa lapit ng mga mukha namin sa isa't-isa. As usual wala na naman pinalagpas ito kundi dampian ng labi niya ang labi ko. Bakit ganun kahit hindi pa siya nagto-tooth brush ang bango ng hininga niya at lasang mint ang laway nito. Ganyan ba talaga ang mga bilyonaryo, hiyang hiya talaga kaming mga low-level class sa bango nila. Bigla itong tumigil sa pag halik kaya napatanong ako sa'kaniya. "Lablab, bakit? Bad breath ba ako?" tanong ko sabay buga ng hininga ko at inamoy. Hindi naman bakit kaya, napa isip tuloy ako. "Wala lang Lablab, wala ka kasi sa sarili. Nagugutom ka na ba? Tara kain na tayo," aya nito. Bumangon na ako, dahil medyo nakalam na nga ang sikmura ko, mar

Nakita ko ito ng nag suot ng isang sapatos na may parang bakal na hindi ko maintindihan sabay abot nito sa'akin. "Lablab, akin na ang paa mo, susuotan kita ng skating shoes." malabing na saad nito. "Ha? Hindi ako marunong Lablab, ikaw na lang." tanggi ko, bukod sa hindi ko alam kung paano natatakot rin ako masubsob. "Okay lang yan Lablab, nandito naman ako. Hindi kita pababayaan." sagot nito. Inalalayan niya akong tumayo at dahan dahan itong nag lakad hawak hawak ang dalawang kamay ko. "Lablab, saglit lang. Lablaba, ano ba." hiyaw ko, dahil sa nerbyos na nararamdaman ko. Pero tuloy pa rin ito sa pag-i-skating habang hawak ang kamay ko. Hanggang sa bigla niya akong binitawan, halos nerbyusin na ako at hindi ako makagalaw ng biglang umikot ito sa likuran ko at niyakap ako. "Lablab naman hwag mo ko bibitawan. Alam mo namang hindi pa ako marunong e' "I know Lablab, kaya nga yayakapin na lang kita habang tinuturuan kita." bulong niya sa punong tainga ko. Malamig ang palag