บททั้งหมดของ ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 21ฉันตกหลุมรักนายจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะดินหย่อมสุดท้ายถูกตักไปกลบฝังหลุมน้อยจนสูงขึ้นเป็นเนิน ป้ายศิลาถูกสลักอย่างหยาบๆ'อีธาน แชมเบิร์ต'อาร์เธอร์วางดอกพริมโรสไว้บนเนิน เป็นดอกไม้ที่อีธานชอบเก็บกลับมาหลังจากออกไปเล่นนอกบ้าน "ไว้วันหลังจะมาทำป้ายให้ดีกว่านี้นะ ตอนนี้รออยู่ที่นี่ไปก่อน ฉันจะไปพาพ่อ แม่ เอด้า และก็แลนซ์มานอนเป็นเพื่อนนาย"อาร์เธอร์หลับตารำลึกถึงน้องชายเป็นครั้งสุดท้าย ยามลืมตาดวงตาสีโลหิตไม่เหลือแววเศร้าโศกอีก แต่กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น น้ำตาทั้งหมดเขาได้ฝังลงไปพร้อมกับร่างของน้องชายไว้ที่นี่แล้ว"ไปกันเถอะ" อาร์เธอร์บอกเดสมอนที่ยืนกางร่มหนังบังแดดให้กับเขา"อยากกลับไปดูบ้านก่อนไหม" เดสมอนถามอาร์เธอร์ส่ายหน้า "เมื่อครู่ตอนผ่านในเมืองเราเจออสูรกายอยู่ไม่น้อย ฟาราเดย์ต้องคาดเดาได้แน่ว่าฉันจะกลับมาที่บ้าน""ได้ งั้นไปที่กบดานของฉันก่อน""ฉันยังมีที่ต้องไป" อาร์เธอร์กุมมือแกร่งที่จับด้ามร่ม "ไปหาอัลเฟรด""พระจันทร์ชักจะหมุนไวแปลกๆ รึเปล่า นี่ก็จะเกินครึ่งดวงเข้าไปแล้วนะ ปกติเวลานี้ยังเป็นแค่เสี้ยวเหมือนกลีบส้มอยู่เลย""แถมบางคืนยังดูเป็นสีแดงด้วยนะ อายุฉันก็ปาไป

บทที่ 23คืนพระจันทร์สีเลือดดวงจันทร์เคลื่อนตัวหลบซ่อนจากแสงอาทิตย์ ยามอยู่ในที่มืดก็พลันหมุนวนพลิกโฉมประวัติศาสตร์ เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า สีเลือดก็ผงาดสาดส่องจดจ้องทุกสรรพชีวิต โลหิตเต็มหยดครบวงลอยเด่นสง่าในคืนไร้แสงดาวและเมฆหมอกคืนพระจันทร์สีเลือดเต็มดวงมาถึงแล้ว"คิดไม่ถึงว่าก่อนหน้านี้ข้าต้องการตัวอาร์เธอร์ แชมเบิร์ตเพื่อสยบเผ่าพันธุ์อื่น แต่ตอนนี้กลับต้องตามหาเผ่าพันธุ์อื่นมาเป็นกำลังเพื่อต่อสู้กับอาร์เธอร์ แชมเบิร์ตแทน"ฟาราเดย์วางตัวหมากสีดำรุกคืบไปข้างหน้า"เสียดายก็แต่อีธาน แชมเบิร์ต เป็นตัวหมากที่ดีแต่ร่างกายดันอ่อนแอกว่าจิตวิญญาณ เลยต้องรีบสละทิ้งก่อนจะใช้การไม่ได้"ตัวหมากสีขาวถูกตัวหมากดำปัดตกลงไปจากกระดาน"ยังไงเขาก็เป็นราชา หากคุณไม่ได้พลังของเขามาก็ขึ้นเป็นราชาไม่ได้"ฟาราเดย์หัวเราะเสียงเบาอย่างสุภาพ ดวงตาโลหิตจ้องมองตัวขุนที่อยู่อีกฝั่ง "เรื่องนั้นมันก็ไม่แน่หรอก".........."คุณอ่านซ้ำไปกี่ครั้ง ตัวอักษรก็ไม่เปลี่ยนไปหรอก"หญิงสาวงดงามในชุดสีขาวยาวลากพื้นเดินเข้ามาในชั้นสูงสุดของหอคอย สถานที่สถิตของกางเขนศักดิ์สิทธิ์ ใต้กางเขนศักดิ์สิทธิ์อัศวินในชุดเกราะสีขาวปลอ

บทที่ 25สงครามปีศาจ (2)ฉึก!อาร์เธอร์ถูกแท่งเลือดของกุนเธอร์แทงเข้าที่ต้นขาเป็นแผลที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เขากัดฟันใช้ขาอีกข้างค้ำยันแล้วออกแรงสะบัดปีกขวาเพื่อหลบหลีกกรงเล็บจากฟาราเดย์ แขนซ้ายของอาร์เธอร์โอบอุ้มหลานสาวตัวน้อยที่กำลังหลับใหลท่องอยู่ในห้วงฝันแห่งอ้อมอกมารดาอย่างมีความสุขตามที่เขาได้วาดไว้ให้ ปีกซ้ายของอาร์เธอร์กางออกมาปกคลุมลำตัวซีกซ้ายไว้เพื่อปกป้องเอ็ดน่าจากการโจมตีใดๆ ก็ตามที่เขาหลบไม่พ้นการต่อสู้ของอดีตราชาแวมไพร์เป็นไปอย่างยากลำบาก เพื่อที่จะปกป้องหลานสาวเขาเหลือเพียงแขนขวาไว้ใช้โจมตีสวนกลับที่เขาแทบจะหาโอกาสไม่ได้ สองขาและปีกขวาพันเป็นระวิงเพื่อหลบหลีกการโจมตีจากคาร์ไลน์ทั้งสอง พละกำลังของคาร์ไลน์ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ อีกทั้งพลังพิเศษของเขาไม่สามารถทำอะไรฟาราเดย์ที่มีสติดีได้ และยังไม่สามารถควบคุมกุนเธอร์ที่กลายร่างเป็นอสูรกายได้อีกด้วยอาร์เธอร์เจ็บใจในความอ่อนแอของตนเองซึ่งมีสาเหตุหลักมาจากไม่ได้ดื่มกินเลือด เรื่องนี้เขาไม่โทษเดสมอน หลังจากวันนั้นที่เดสมอนพูดกับเขา อาร์เธอร์ก็ตั้งมั่นไว้แล้วว่าจากนี้ไปจะกินแต่เลือดของเดสมอนเท่านั้น ทั้งหมดนี้เป็นการตัดสินใจของเขาเอ

บทที่ 27ความลับแห่งอสูรกายสายตาของอาร์เธอร์กลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง เขากลับมาอยู่ในโดมเงิน เกราะป้องกันที่เดสมอนสร้างไว้ เอ็ดน่ายังคงนอนหลับสนิทภายใต้การสะกดใจของเขา แก้มยุ้ยพองออกด้วยรอยยิ้มสุขใจที่ได้ฝันถึงอ้อมกอดของมารดาผู้ล่วงลับ อาร์เธอร์ยื่นมือออกไปลูบแก้มนุ่มนั้น แต่ก็ต้องหยุดกลางคันด้วยหยาดเลือดมากมายที่หยดลงมาจากมือของเขา ภาพกรงเล็บที่ตวัดใส่เดสมอนครั้งแล้วครั้งเล่าฉายซ้ำเข้ามาในหัว มือซีดสั่นระริกกลางอากาศก่อนจะสงบลงนี่ไม่ใช่เลือดของเดสมอน แต่เป็นเลือดของตัวเขาเองพวกเขากลับมายังชาติที่สองแล้วเมื่อได้สติเสียงร้องโหยหวนก็พลันแจ่มชัดขึ้นในโสตประสาท ปีศาจทุกตนทรมานจากพลังชีวิตที่ถูกสูบออก อาร์เธอร์มองดูพระจันทร์สีเลือดก็เข้าใจ ไม่ใช่แสงเงินจากกางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่สูบชีวิตของมวลปีศาจ แต่เป็นพระจันทร์สีเลือดที่สูบพลังปีศาจเพื่อใช้ต่อต้านพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ถาโถมเข้ามาแล้วเหตุใดอาร์เธอร์ถึงไม่เป็นอะไรล่ะ? ดวงตาสีโลหิตปรายมองโดมสีเงินสว่างเรืองรอง เป็นเพราะเดสมอนปกป้องเขาไว้อีกแล้วสินะ...ลำแสงสีเงินที่ขจัดสีเลือดของพระจันทร์กะพริบขาดช่วง โลหิตกลับมาแผ่กระจายจนเต็มดวงอีกครั้ง ปีศา

บทที่ 29ปัจจุบันของฉันและนาย"จบแล้วสินะ"ทอรัสทิ้งตัวลงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน พลังปีศาจก็แปรปรวนไปมาตามผู้ที่ได้เปรียบในศึกสนามหลักจนปีศาจทั้งหลายได้รับผลกระทบไปตามๆ กัน"โรซารีนดูจะสู้ไม่ค่อยจะเต็มที่นะ" แคนเดซผู้เป็นคู่ต่อสู้กับทอรัสยอบกายลงไปนั่งพิงกับต้นไม้ข้างๆ"เชอร์บิลเองก็เหมือนกันไม่ใช่หรืออย่างไร" ทอรัสแค่นเสียงหัวเราะ"ก็นะ ทางเราก็เป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่ไม่ได้มีความสำคัญต่อผลลัพธ์แต่อย่างใด" แคนเดซควักยาสูบขึ้นมาจุดสูบ ควันสีม่วงลอยละล่องชวนให้ผ่อนคลายจากภาวะตึงเครียดมากมายที่เพิ่งประสบมาทอรัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความเสียหายทางนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่กลับเป็นเพียงการละเล่นที่ไร้ความหมาย "ถูกของเจ้า""แล้วเหตุใดโรซารีนถึงเลือกอยู่ข้างคาร์ไลน์ล่ะ ฟาราเดย์เสนอผลประโยชน์อะไรให้กับเจ้า"ทอรัสยิ้มเศร้า สิ่งที่ฟาราเดย์เสนอนั้นเย้ายวนใจมากก็จริง แต่เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นคืนชีพบิดาผู้หลับใหลอยู่ในโลงนานจนคล้ายจะหลับไปตลอดกาลและทอรัสก็ยังรู้อยู่แล้วว่าคาร์ไลน์จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เพราะหากคาร์ไลน์จะเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุดพวกแรกที่จะไปสว