ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก

ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
โดย:  Sapphiros S. N.จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
35บท
664views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

'อาร์เธอร์' ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์ต่อสู้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ฮันเตอร์และโบสถ์อาญาสวรรค์ เหล่ามนุษย์ผู้มีพลังพิเศษ กองกำลังต่อต้านปีศาจและอสูรกาย จนในที่สุดก็ได้รับชัยชนะเหนือมวลมนุษยชาติ สร้างยุคสมัยแห่งแวมไพร์ปกครองโลก ในขณะที่เขากำลังจะสังหาร 'เดสมอน' ศัตรูคู่อาฆาต อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสุดท้ายที่ยืดหยัดต่อสู้กับเหล่าแวมไพร์ เป็นดั่งปราการด่านสุดท้ายในการปกป้องมวลมนุษยชาติ ชั่วจังหวะนั้นเขากลับย้อนเวลากลับไปในวันที่เขาได้รับเชื้อแวมไพร์ อาร์เธอร์ไม่รอช้า เขาเดินไปยังหลังร้านเหล้าที่ซึ่งเขาเคยโดนแวมไพร์กัดคอเพื่อรับเชื้อและขึ้นเป็นราชาแวมไพร์อีกครั้ง กลับมีฮันเตอร์ฝึกหัดมาช่วยเขาไว้ ที่สำคัญฮันเตอร์ฝึกหัดคนนั้นยังคือเดสมอนศัตรูคู่แค้นของเขา! เหตุใดย้อนเวลากลับมาเดสมอนถึงเป็นฮันเตอร์ไม่ใช่อัศวินศักดิ์สิทธิ์? เหตุใดเดสมอนถึงได้มาช่วยตัวเขาที่กำลังจะโดนกัดอย่างพอดิบพอดี ทั้งที่ในชาติก่อนไม่มีใครมาช่วยเขา? ทั้งหมดจะเป็นแค่ความบังเอิญหรือเป็นโชคชะตาลิขิตให้เส้นทางของทั้งสองไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป อาร์เธอร์จะขึ้นเป็นราชาแวมไพร์เพื่อครองโลกได้อีกครั้งหรือไม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!

No entres al bosque de las sombras si quieres seguir con vida.

En el bosque de las sombras los árboles tienen ojos y la tierra respira.

En el bosque de las sombras la niebla se vuelve carne y el sol no ilumina.

No confíes en lo que ven tus ojos u oyen tus oídos, en el bosque de las sombras todo está perdido.

Canción popular.

                                        ∽•❇•∽

En una fría tarde invadida por la tormenta, los intensos dolores en el abultado vientre de la joven le avisaron que había llegado el momento de recibir a su hijo. Salió a hurtadillas de la casa de su señor luego de coger lo que necesitaba.

El lugar escogido para el alumbramiento fue un rincón del establo, entre fardos de heno y las miradas curiosas de las bestias. Se levantó las faldas y pensó en su madre. Si tan sólo la hubiera escuchado. Las madres eran sabias por naturaleza. Sabían sobre el mal y sobre el bosque. Sabían que cosas malas ocurrían donde comenzaba el bosque, pero para ella y su juventud, la curiosidad era una criatura indomable que se encendía como la yesca al menor atisbo de misterio. Inflamada por aquel deseo de conocer, un día de esplendoroso sol se aventuró a invadir la naturaleza indómita con la que sólo había soñado.

Allí, en el que llamaban bosque de las sombras, hasta el aire era diferente. Pudo oler el aliento de la mañana, que humedecía con su frescura los verdes brotes de árboles enormes y salvajes, olió la tierra oscura y el agua pura y cristalina que corría por un arroyo cercano; olió la libertad.

Pero la libertad fue tan breve como un parpadeo. Entre la densa bruma que la rodeaba, unos ojos la acechaban. Sombras surgieron de los viejos árboles y volvieron a fundirse con ellos en una danza espectral que acabó con la aparente belleza del bosque. Las sombras, los ojos, la tierra respirando bajo sus pies; no tuvo escapatoria. Unos fuertes brazos la aferraron y los árboles y sus sombras fueron testigos mudos de un ataque cruel y descarnado. El hombre harapiento que emergió de las entrañas del bosque se abalanzó sobre ella con desesperación y ultrajó su débil cuerpo de aldeana con bestialidad. Jamás se borrarían de sus memorias los ojos embravecidos que la devoraron aquella mañana cuando le fue arrebatada sin piedad la inocencia.

Sus gritos fueron oídos por un cazador que, al igual que ella, estaba poseído por la curiosidad, pero él era fuerte y estaba bien armado. Una flecha bastó para hacer huir al criminal, que se perdió para siempre en las profundidades del bosque, donde ni siquiera los cazadores más valientes y más poseídos por la curiosidad se atrevían a entrar. Desapareció dejando atrás la carne desgarrada de una jovencita, en cuyo interior había alcanzado a depositar su vil semilla.

Sus padres no estuvieron dispuestos a compartir su techo con alguien que ahora valía menos que un cerdo, tampoco deseaban una boca más que alimentar. Antes de que el vientre le creciera demasiado, su padre la vendió, sin importarle sus súplicas y llantos. Se sintió realmente afortunado al obtener a cambio un pato y un cerdo.

El destino la llevó a la casa de un recaudador de impuestos, donde su vida sería dedicada a cumplir las órdenes de su señor, su amo. Que cargara con un bebé bastardo en su vientre no fue problema; seguía siendo mujer y servía para lo que servían las mujeres. Ella no se quejó. Había muerto aquella mañana en que desobedeció a su madre y quiso saborear la libertad, pero pronto renacería. Pronto traería al mundo una nueva vida: la suya.

Acuclillada en el sucio rincón del establo de su señor, ella siguió pujando entre gruñidos y gritos que ahogaba la tormenta. Las entrañas se le desgarraban y suplicaba por piedad. Se dio algunos golpes en el vientre y pujó con más fuerza hasta que el bebé se deslizó fuera de su cuerpo y cayó sobre el heno húmedo y pestilente, que lo recibió como un entramado de espinas. Era una niña y su llanto se unió al de la joven parturienta.

Estaba viva y sana pese a las duras labores diarias a las que era sometida su madre y los indecibles maltratos que le propinaba su señor. Era hermosa... Rápidamente, la joven le lanzó encima el trapo con el que limpiaban las ubres de las vacas antes de la ordeña. No deseaba comprobar que tenía los mismos ojos de la bestia que la había engendrado, esos que seguía viendo en sus pesadillas y también en su señor cuando la buscaba por las noches.

Temblorosa y exhausta asió el cuchillo que había llevado oculto entre las ropas y, empuñándolo con ambas manos, lo elevó por sobre su cabeza, dispuesta a descargarlo con toda su furia sobre el bulto que lloraba y se movía bajo el trapo.

La puerta se abrió violentamente con el estruendo de un vendaval, paralizándola en su lugar.

—¡Espera mujer, no lo hagas!

Aquella inocente criatura engendrada entre las sombras tendría una oportunidad más de ver la luz.

**********************************************

Bienvenidos a este recorrido por "El bosque de las sombras". Espero que puedan llegar hasta el final y alguna bestia no los devore por el camino. 

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
35
บทที่ 1 ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!
บทที่ 1ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง อาร์เธอร์ แชมเบิร์ต ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์บุกโจมตีป้อมปราการสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ หอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์หอคอยหินอ่อนสีขาวสูงชันตั้งตระหง่านเหนือเมฆาแห่งรัตติกาล บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถล่มอยู่ใต้เท้าของเหล่าแวมไพร์ ท่ามกลางกองเศษหินเศษอิฐยังมีกางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมขึ้นมาจากแร่เงินสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายสะท้อนแสงระยิบระยับจากดวงดาราอันเป็นพลังขุมสุดท้าย แสงศักดิ์สิทธิ์โดดเด่นเหนือสิ่งอื่นใดในราตรีที่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งกลียุคคืนนี้เป็นคืนจันทร์สีเลือด กางเขนที่ไม่สามารถรับพลังจากแสงจันทร์ได้ทำให้ผู้มีพลังพิเศษฝั่งมนุษย์อ่อนกำลัง อาร์เธอร์เลือกค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาแห่งศึกตัดสิน ราชานำแวมไพร์ใต้สังกัดกว่าพันตนบุกโจมตีครั้งสุดท้ายหลังจากนี้จะไม่มีผู้ใดกล้าอาจเอื้อมมาเป็นศัตรูกับเผ่าแวมไพร์อีกแล้ว ทั้งฮันเตอร์ที่โดนล้างบางไปก่อนหน้านี้ ทั้งโบสถ์อาญาสวรรค์ที่คอยสวดภาวนาชำระบาปทั้งปวง ทั้งอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องมนุษย์ในทุกรัตติกาลมาเยือน หลังจากนี้จะมีเพียงขั้วอำนาจเดียวแวมไพร์แสงสีขาวบริสุทธิ์หม่นล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่
บทที่ 2ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่อาร์เธอร์ร้องยังไม่สุดปอด อารมณ์หงุดหงิดที่มาพร้อมกับความสิ้นหวังยังไม่ทันได้ระบายออกจนหมด มือภายใต้ถุงมือหนังสีดำของเดสมอนก็เอื้อมมาอุดปากเขาจากด้านหลัง"แหกปากทำซากอะไร หุบปากซะ!"เสียงเข้มตะคอกใส่หูจนอาร์เธอร์สะดุ้งโหยง เขาเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าศัตรูหมายเลขหนึ่งแห่งปีศาจทั้งปวงเป็นคนปากจัดขนาดไหน มือก็ฟาดฟันสังหารด้วยอาวุธ ปากก็เชือดเฉือนด้วยคำพูดเดสมอนเห็นเขาไม่ร้องโวยวายอีกจึงปล่อยมือออกหึ! ขัดขวางการกลายพันธุ์ของฉันแล้วยังสวมถุงมือเสียหนาป้องกันการโดนกัดอีกชีวิตอันราบรื่นดุจเกลียวลมบนหาดทรายของฉันยังไม่เริ่มก็โดนนายขัดขวางเสียไม่เหลือเค้าเดิม จะไม่ให้แหกปากได้ยังไง!อาร์เธอร์กัดฟันข่มกลั้นอารมณ์ ตอบกลับหน้าตาย "ตกใจกลัวน่ะ นั่นมันตัวอะไร"เดสมอนขมวดคิ้วมุ่น สายตาบ่งบอกว่าไม่เชื่อคำพูดเขาสักคำ "คนตาบอดยังดูออกว่านั่นคือแวมไพร์ เขตนี้กำลังมีแวมไพร์ออกอาละวาดยังจะออกมาที่เปลี่ยวกลางค่ำกลางคืน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง"อาร์เธอร์อาศัยอยู่ในเขตการปกครองคริมสัน ในครั้งก่อน ก่อนที่เขาจะย้อนเวลากลับมา ช่วงเวลาที่เขาโดนแวมไพร์กัดเป็นช่วงที่แวมไพร์เริ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 องค์กรฮันเตอร์ที่ฉันเกลียด
บทที่ 3องค์กรฮันเตอร์ที่ฉันเกลียดอาร์เธอร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แสงสีเงินจางหายไปแล้ว พวกเขาทั้งสองกำลังยืนอยู่บนวงแหวนที่หน้าตาเหมือนวงแหวนก่อนหน้านี้ทุกประการ เพียงแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าหลายเท่าและยังเรืองรองด้วยแสงสีเงินที่สว่างกว่ากันมาก ที่สำคัญคือพื้นที่พวกเขายืนอยู่เปลี่ยนจากพื้นดินปูพรมไปด้วยหญ้าสีเขียวชอุ่มกลายเป็นพื้นหินสีหม่นเหมือนพื้นปราสาทเก่า ในห้องอันมืดมิดยังมีวงแหวนแบบเดียวกันอีกเก้าวงรวมกับวงที่พวกเขายืนอยู่เป็นสิบวงวงแหวนเหล่านี้คือวงแหวนวาร์ป ไม่ว่าวงแหวนชนิดใดก็ล้วนต้องใช้พลังในการหล่อเลี้ยง ยิ่งวงใหญ่ก็ยิ่งใช้พลังมาก ภายในห้องอันมืดมิดราวกับถ้ำแห่งนี้มีวงแหวนถึงสิบวง ในคฤหาสน์ตระกูลแวมไพร์ทั้งสี่อย่างมากก็มีอยู่สามวงต่อหลัง สถานที่ที่มีวงแหวนวาร์ปมากขนาดนี้ย่อมไม่แคล้วเป็นที่รวมตัวของผู้ใช้พลังพิเศษอย่างหอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ โบสถ์อาญาสวรรค์หรือองค์กรฮันเตอร์ อันเป็นสามสถานศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกปักษ์มวลมนุษย์จากบรรดาปีศาจสถานที่นี้มืดมนให้ความรู้สึกหนาวเหน็บไม่ต่างจากแหล่งกบดานของปีศาจ คนข้างๆ เขาก็ยังแต่งกายด้วยชุดหนังสีดำอันเป็นเครื่องแบบของฮันเตอร์ ที่นี่จะต้องเป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ตายซะ พวกคนใจบาป!
บทที่ 4ตายซะ พวกคนใจบาป!เดสมอนเดินนำพาอาร์เธอร์เดินไปบนทางเดินปูพรมสีแดงตรงกลางระหว่างแถวที่นั่ง เก้าอี้แถวยาวอัดแน่นไปด้วยสมาชิกองค์กร ฝั่งที่อยู่ใกล้ประตูสวมปลอกแขนสีเขียวของฮันเตอร์ฝึกหัด ถัดไปจึงเป็นปลอกแขนสีน้ำเงิน ขาว ดำ สัญลักษณ์ของฮันเตอร์ระดับสาม สอง หนึ่ง ไล่เรียงตามลำดับ หน้าเวทียกสูงยังมีฮันเตอร์หน่วยพิเศษที่สวมปลอกแขนสีแดงเลือดยืนเรียงแถวอยู่ วาเนสซ่าไปยืนรวมกับพวกเขาก่อนแล้ว"ฮันเตอร์ทุกคนต้องมาร่วมดูคนใหม่ทดสอบพลังทุกครั้งเลยเหรอ วุ่นวายชะมัด" อาร์เธอร์อดที่จะกระซิบถามเดสมอนที่เดินนำหน้าเขาไม่ได้ โบสถ์แห่งนี้ใช่เล็กๆ เสียที่ไหน อย่างน้อยก็บรรจุคนได้เฉียดหลักพันเข้าไปแล้ว ตอนนี้เก้าอี้แถวยาวแทบจะไม่มีที่ว่าง ไม่ใช่ต้องมาเข้าร่วมพิธีทั้งองค์กรกันหรอกหรือ"มาหรือไม่มาไม่มีกฎบังคับ ที่มาล้วนสมัครใจเอง" เดสมอนตอบเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ"สมาชิกองค์กรให้ความร่วมมือมากกว่าที่คิดแฮะ" อาร์เธอร์ตั้งข้อสังเกต เขารู้ว่าสมาชิกฮันเตอร์เคารพรักองค์กรแต่ส่วนใหญ่เป็นพวกนักล่า ชอบอยู่ตัวคนเดียวหรือเป็นกลุ่มเล็กๆ ไม่คิดว่าจะมารวมตัวกันมากขนาดนี้เพียงเพราะพิธีปลุกพลังให้เด็กใหม่ที่ยังไม่ร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉัน
บทที่ 5จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉันอาร์เธอร์เปิดเปลือกตา แสงอาทิตย์สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนกับใบหน้างดงามดังรูปสลักของเทพสวรรค์ ขาดเพียงความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของแวมไพร์ที่ใช้ในการล่อลวงเหยื่อ อาร์เธอร์ยกมือขึ้นมาบังแสงก่อนจะรีบหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ ด้วยกลัวว่าดวงตาทั้งสองข้างจะได้รับบาดเจ็บ"ใครบังอาจเปิดหน้าต่างทิ้งไว้!""สายโด่งขนาดนี้เพิ่งตื่นยังจะโวยวายอีก"เสียงเข้มตอกกลับมา อาร์เธอร์หันไปตามเสียง ชายหนุ่มผมดำตัดสั้นหน้าตาหล่อเหลาเย็นชากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะริมหน้าฝั่งตรงข้ามกับตัวเขา ดวงตาสีน้ำเงินเยียบเย็นภายใต้กรอบแว่นตวัดขึ้นมองเขาอย่างตำหนิติเตียนแม้จะไม่ได้อยู่ในทั้งเครื่องแบบเกราะเหล็กอัศวินศักดิ์สิทธิ์และชุดหนังของฮันเตอร์ อาร์เธอร์ก็จำเขาได้เป็นอย่างดีเดสมอน ไฮการ์เด้นงั้นก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ฝันน่ะสิ!อาร์เธอร์กุมหน้าผาก "ครั้งนี้อะไรอีกล่ะ บาทหลวงศักดิ์สิทธิ์รึ?""เพ้อเจ้ออะไรของนาย ไม่ได้บาดเจ็บที่หัว ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องได้"อาร์เธอร์จิ๊ปาก เขาก็แค่พูดไปเรื่อยด้วยความสับสน ใครใช้ให้หมอนี่ลืมตาครั้งหนึ่งเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ครั้งหนึ่งเป็นฮันเตอร์
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ด้วยรักและคิดถึง
บทที่ 6ด้วยรักและคิดถึงกว่าอาร์เธอร์จะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าในตอนรุ่งสาง ความเคลื่อนไหวบางอย่างก็ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาในชั่วโมงถัดมาที่สะโพกของเขาเหมือนถูกดันจากของอุ่นร้อนบางอย่าง อาร์เธอร์ที่แสนจะงัวเงียเลื่อนมือไปปัดมันออกปัดไม่ได้สัมผัสนี้มันคุ้นๆ...ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง อาร์เธอร์เบิกตาโพลง แท่งอุ่นร้อนในมือขยายใหญ่ขึ้นจากการสัมผัส อาร์เธอร์รีบชักมือกลับมากุมไว้บนอก ดวงตากลอกหลุกหลิกเหลือบขึ้นไปมองคนที่นอนกอดเขาไว้ยังหลับอยู่...อาร์เธอร์ถอนหายใจโล่งอก ความแตกตื่นกลายเป็นเห็นอกเห็นใจ ตอนเช้าผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งคนแบบหมอนี่วันๆ คิดแต่ว่าจะฆ่าปีศาจยังไงคงไม่ได้ปลดปล่อยมานานสินะ ช่างน่าสงสาร ตื่นขึ้นมาคงอับอายน่าดู ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกันคิดได้ดังนั้นอาร์เธอร์ก็หลับตาลงไปใหม่ แต่การทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนั้นยากกว่าที่เขาคิด เมื่อแท่งร้อนยังคงขยายขนาดดุนดันสะโพกของเขาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งอ้อมแขนยังเหมือนกระชับรัดตัวเขาให้แน่นขึ้นไปอีกจนเริ่มอึดอัดเฮ้ยๆ มันจะใหญ่อะไรขนาดนั้น ห๊ะ! แล้วนี่ฝันอะไรอยู่หยุดกอดได้แล้ว คิดว่าแขนนายลีบนักรึไง? แค่วางทับก็หนักจะตายชักแ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ
บทที่ 7ข้าจะตามหาเจ้าให้เจออาหารของฮันเตอร์เน้นเนื้อเป็นส่วนใหญ่เนื่องจากพวกเขาเป็นนักล่า ภารกิจหาวัตถุดิบอาหารส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่ล่าสัตว์ก็ไม่ค่อยมีคนรับไปทำฝีมือของคนครัวก็ดีไม่ใช่น้อย แม้บรรจุภัณฑ์จะเป็นเพียงกล่องไม้หน้าตาธรรมดา แต่เมื่อเปิดฝาออกกลิ่นหอมของเนื้อกวางที่หมักปรุงจนไม่เหลือความเหม็นคาวก็ลอยโชยออกมา เนื้อกวางได้รับการเคี่ยวจนนุ่ม ภายนอกทอดกับเนยจนกรอบทิ้งความชุ่มฉ่ำสดใหม่ของเนื้อไว้ภายใน โรยด้วยโรสแมรี่เพิ่มความหอมรัญจวน เคียงคู่มากับมันที่อบด้วยน้ำมันเนื้อกวางอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่ยั่วน้ำลายเป็นอย่างมาก หากไม่ติดที่ในน้ำมันเนยใส่กระเทียมทอดจนเหลืองกรอบแล้วโรยบนเนื้อกวางอีกที ในมันอบยังมีกระเทียมสับชิ้นน้อยใหญ่ติดอยู่ในทุกซอกทุกมุม กลิ่นกระเทียมฉุนกึกจนอาร์เธอร์หมดความอยากอาหารในสวนผักขององค์กรดันปลูกกระเทียมไว้เสียเยอะเพื่อขับไล่ให้ปีศาจอย่างแวมไพร์ไม่อยากย่างกรายเข้าใกล้ เมื่อปลูกเยอะในอาหารแทบทุกมื้อจึงมีส่วนผสมของกระเทียมเป็นตัวชูรสอาร์เธอร์ถอนหายใจก่อนจะเขี่ยกระเทียมออกจากอาหารอย่างอื่นเหมือนในทุกๆ มื้อ แม้ตอนนี้เขาจะยังเป็นมนุษย์แต่ก็ติดนิสัยเกลียดของสิ่งนี้เ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ภารกิจแรก ปะทะแวมไพร์ระดับสูง
บทที่ 8ภารกิจแรก ปะทะแวมไพร์ระดับสูง"ภารกิจแรกคืออะไร" อาร์เธอร์เช็ดปากพลางถามเดสมอนที่กำลังเก็บกล่องไม้ของตนอยู่"อย่างที่บอกไปว่าช่วงนี้ในเขตการปกครองคริมสันแวมไพร์กำลังออกอาละวาดอย่างหนัก แทบทุกหมู่บ้านร้องขอไม่ฮันเตอร์ก็อัศวินศักดิ์สิทธิ์ให้ไปช่วยอยู่เฝ้าระวังปกป้องชาวบ้านในยามอาทิตย์ลับขอบฟ้า"อาร์เธอร์โล่งใจ ถ้าแค่งานเฝ้าหมู่บ้านก็อาจจะไม่ได้เจอแวมไพร์เลยด้วยซ้ำ หากต้องปะทะกับอดีตลูกน้องที่ไม่รู้จักตัวเขาในตอนนี้คงวางตัวลำบาก อีกอย่างลูกน้องแต่ละคนของเขาก็แข็งแกร่งกันทั้งนั้น อาร์เธอร์ที่เป็นเพียงมนุษย์คงต่อกรได้ลำบากเอ๊ะ ไม่สิ ถ้าเจออดีตลูกน้องเขาก็แค่ทำเป็นพลาดท่าโดนกัดก็พอแล้วนี่ อย่างไรลูกน้องของเขาก็เป็นสายเลือดบริสุทธิ์อันแข็งแกร่งเหมือนกับคลินตันแทบทุกตนอยู่แล้ว ทีนี้เดสมอนก็จะรังเกียจที่เขาเป็นแวมไพร์ไม่ยื้อเขาไว้ในองค์กรฮันเตอร์อีก...แต่จะตามล่าเขาแทนแค่คิดอาร์เธอร์ก็ปวดหัวแล้ว คงต้องรอดูสถานการณ์ตอนนั้นก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง"แค่เฝ้าหมู่บ้านแล้วจะได้เลื่อนระดับไวเหรอ?""ปกติระดับก็แบ่งตามความสามารถ ตอนนี้ขาดแค่พื้นที่แสดงฝีมือก็เท่านั้น อีกอย่างอย่าเพิ่งรีบป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 โดนกัดแล้วโว้ยยยยย!
บทที่ 9โดนกัดแล้วโว้ยยยยย!"เอาล็อกเกตฉันคืนมา!"โดยที่ไม่มีใครคาดคิดอาร์เธอร์พุ่งตัวไปหาคลินตันที่ห้อยล็อกเกตของเขาอยู่บนคอ ในหัวของคลินตันกลับมีอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา 'รีบมากัดฉันเร็วเข้า!'ที่อาร์เธอร์เลือกมาทางคลินตันนั้นเป็นเพราะว่าเจ้าแวมไพร์ตนนี้หลงมัวเมาในกลิ่นของเขาเข้าไปแล้ว การควบคุมจิตใจก็จะง่ายยิ่งขึ้นไปอีก ดังนั้นที่เขาต้องทำก็แค่ควบคุมให้คลินตันกัดเขา เสร็จแล้วก็ไปต่อสู้กับแวมไพร์อีกสองตนเปิดทางหนีให้กับเขาคลินตันหัวเราะร่า อ้าแขนรับเหยื่อที่วิ่งเข้ามาสู่เงื้อมมือของเขาด้วยเอง "ฮ่าๆๆ เหยื่อเลือกที่จะเป็นของข้า พวกเจ้ากลับไปเสีย!"อาร์เธอร์ใส่พลังควบคุมจิตใจผ่านกางเขนเงินลงไปมากกว่าเดิม 'คลินตัน กัดฉันเดี๋ยวนี้!'คลินตันถูกควบคุมจิตใจอย่างไม่คิดต่อต้าน ก้มลงดอมดมกลิ่นหอมหวานของเหยื่อในอ้อมแขน "อา หอมยิ่งนัก"'เร็วเข้าสิ!'"ไม่รีบ""ห๊ะ?""ไว้พาเจ้ากลับคฤหาสน์ก่อน เราค่อยมาสนุกกัน"อาร์เธอร์อ้าปากค้าง เขาได้เห็นความคิดในหัวของคลินตัน เจ้าบ้านี่ไม่ได้แค่อยากสูบเลือดเขาจนหมดตัวแบบในครั้งที่แล้วแต่จะเอาเขาไปทำเป็นถังไวน์ส่วนตัว!ถังไวน์ของแวมไพร์นั้นก็เหมือนกับฟาร์มนมวัวห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
บทที่ 10ตาต่อตา ฟันต่อฟันแวมไพร์ระดับสูงสิ้นท่าหนีไปแล้ว เดสมอนไม่เพียงไม่ตามไป เขาไม่ได้สนใจถึงการมีอยู่ของพวกมันด้วยซ้ำร่างในอ้อมแขนเย็นชืดพิงเขาอย่างอ่อนแรง อาร์เธอร์ไอเอาก้อนเลือดออกมาอีกสองสามที เดสมอนถอดถุงมือหนังใช้มือเช็ดคราบเลือดออกจากมุมปากให้กับเขาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าขาวนวลใต้แสงจันทร์ซีดเซียว ไม่รู้เป็นเพราะใช้พลังไปมากเกินจนพลังสะท้อนกลับมาที่ตนเองทำให้เขาบาดเจ็บหรือเป็นเพราะเชื้อแวมไพร์กำลังไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอาร์เธอร์หอบตื้นๆ เขาอ่อนเพลียมากจนไม่แม้แต่จะคิดหนีจากยมทูตตรงหน้า "โดนกัดซะแล้ว นายจะทำยังไง ฆ่าทิ้งซะเลยไหม อย่างน้อยถ้าตายเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ไม่ต้องกลายเป็นแวมไพร์ที่นายเกลียด"เดสมอนเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มวูบไหวด้วยความสับสน เขาควรทำตามที่อาร์เธอร์พูด ป้องกันไม่ให้เกิดราชาแวมไพร์ในอนาคต "ฉัน...ฉันโดนความแค้นเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว ไม่ได้ดูแลนายให้ดี ฉัน...ขอโทษ"อาร์เธอร์เบิกตากว้างด้วยความเหลื่อเชื่อ ก่อนจะหัวเราะออกมา มือข้างที่ไม่ได้โดนกัดยกขึ้นไปทาบทับแนบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา อารมณ์ความรู้สึกมากมายท่วมท้นออกมาทางสีหน้านั้น ทั้งร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status