LOGIN'อาร์เธอร์' ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์ต่อสู้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ฮันเตอร์และโบสถ์อาญาสวรรค์ เหล่ามนุษย์ผู้มีพลังพิเศษ กองกำลังต่อต้านปีศาจและอสูรกาย จนในที่สุดก็ได้รับชัยชนะเหนือมวลมนุษยชาติ สร้างยุคสมัยแห่งแวมไพร์ปกครองโลก ในขณะที่เขากำลังจะสังหาร 'เดสมอน' ศัตรูคู่อาฆาต อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสุดท้ายที่ยืดหยัดต่อสู้กับเหล่าแวมไพร์ เป็นดั่งปราการด่านสุดท้ายในการปกป้องมวลมนุษยชาติ ชั่วจังหวะนั้นเขากลับย้อนเวลากลับไปในวันที่เขาได้รับเชื้อแวมไพร์ อาร์เธอร์ไม่รอช้า เขาเดินไปยังหลังร้านเหล้าที่ซึ่งเขาเคยโดนแวมไพร์กัดคอเพื่อรับเชื้อและขึ้นเป็นราชาแวมไพร์อีกครั้ง กลับมีฮันเตอร์ฝึกหัดมาช่วยเขาไว้ ที่สำคัญฮันเตอร์ฝึกหัดคนนั้นยังคือเดสมอนศัตรูคู่แค้นของเขา! เหตุใดย้อนเวลากลับมาเดสมอนถึงเป็นฮันเตอร์ไม่ใช่อัศวินศักดิ์สิทธิ์? เหตุใดเดสมอนถึงได้มาช่วยตัวเขาที่กำลังจะโดนกัดอย่างพอดิบพอดี ทั้งที่ในชาติก่อนไม่มีใครมาช่วยเขา? ทั้งหมดจะเป็นแค่ความบังเอิญหรือเป็นโชคชะตาลิขิตให้เส้นทางของทั้งสองไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป อาร์เธอร์จะขึ้นเป็นราชาแวมไพร์เพื่อครองโลกได้อีกครั้งหรือไม่
View Moreالفصل الأول.
.... «اليوم ذكرى زواجكما الثالث، صحيح؟» سمعت صوتًا أنثويًا من الجانب الآخر للهاتف. «أجل، هذا صحيح! أنا متحمسة جدًا لقضائه مع مالك. كان مشغولًا جدًا في الآونة الأخيرة، لكن هذه المرة أنا متأكدة أنه سيأتي، فبعد كل شيء، هذه ذكرى زواجنا.» رددت على صديقتي وأنا أمرر أناملي على خاتم الزواج في إصبعي. «ماذا أحضرتِ له بمناسبة هذا اليوم السعيد؟» «لقد اشتريت له الساعة الجديدة التي أصدرتها شركة أوريون، فرع الأزياء والموضة. هه، لقد كلفني ذلك كل مدخراتي.» قلت ذلك وأنا أنزل من سيارة الأجرة التي أقلتني من منزل والديّ إلى حي قريب من حي الزهور، حيث أسكن أنا وزوجي. حسنًا، لقد قال لي أن أبقى بعيدة عن الأنظار، لأن لا أحد يعرف بزواجنا سوى عائلته وعائلتي، ومع ذلك فقد وعدني بإعلان زواجنا للعامة في ذكرانا الثالثة، لذلك أنا متحمسة جدًا! «واو يا فتاة! تلك الساعة تكلف ثروة! بالحديث عن الهدايا، لقد نشر على إنستغرام صورة لمالك وهو يشتري عقدًا ألماسيًا عريقًا يعود إلى عصور قديمة، وقد كان جميلًا جدًا. لا بد أنه اشتراه لك!» سمعت دندنة لورا، وكأنها هي من ستحصل على هذه الهدية وليس أنا. «لا تبالغي في ذلك! على الرغم من أنني لا أحب العقود الألماسية الثقيلة، إلا أنني لن أمانع الأمر إذا اشترى لي زوجي واحدًا. بالعكس... سأعتني به من كل قلبي.» رددت وأنا أرفع رأسي إلى السماء وأستنشق الهواء المنعش في الفصل الربيعي، بينما كانت ابتسامتي تتسع أكثر على وجهي. فبمجرد رؤية زوجي البارد والجاد عادةً يقف في المحلات لشراء هدية لي، تدب السعادة في قلبي. «أوه، لولو حبيبتي، لقد وصلت إلى المنزل، لذلك وداعًا!» قلت ذلك مباشرة عندما اقتربت من ذلك القصر المهيب المصمم بطريقة عصرية. لم يكن هذا المنزل الفخم على ذوقي، لكن زوجي اعتاد العيش في أماكن باذخة كهذه، لا أقل، فاعتدت عليها قليلًا. «وداعًا يا ماري، واستمتعي جيدًا!» أغلقت الخط مباشرة، تاركة إياي أغرق في أفكاري. ترى، هل هو في المنزل؟ على الرغم من أنني أتمنى ألا يكون في المنزل من أجل تجهيز حفلة صغيرة، فلا بأس. الأهم أنه موجود، والكيك كنت قد خبزته بالفعل، وهو الآن موضوع في البراد. لكن من يعلم؟ ربما هذه فرصة سعيدة لي كي أجرب تحضير الطاولة معه؟ مجرد تخيل زوجي الطويل والقوي يحضر الطاولة معي يجعلني أسرع في خطواتي. نظرت مرة أخيرة إلى الكيس الفاخر في يدي، ثم انطلقت بسرعة إلى المنزل. أخرجت المفتاح من الحقيبة البسيطة خاصتي، ثم شرعت في محاولة فتحه. «هممم؟ لا يفتح! لا بأس، دعنا نجرب كلمة السر.» كانت كلمة السر هي عيد ميلادي. جربت، لكن لم ينجح الأمر! بقيت البصمة فقط. وضعت إصبعي على الشاشة الصغيرة، فأصدرت ضوءًا أخضر، تبعته ابتسامتي السعيدة. «يبدو أن قفل الباب معطل، سأطلب من أحدهم إصلاحه فيما بعد.» دخلت المنزل، ثم أشعلت الأضواء على أمل أن أجد زوجي جالسًا فوق الأريكة كما اعتدت أن أفعل أنا عندما يقترب موعد مجيئه، لكنه لم يكن هناك! شعرت بحزن طفيف، لكن سرعان ما طغت عليه أفكار سعيدة. من يعلم؟ ربما جهز لي مفاجأة في غرفتنا؟ خلعت حذائي المسطح، ثم صعدت السلالم بحذر، فقد كانت لدي فوبيا من المصاعد. استغرق الأمر بعض الوقت، لكن في الأخير وصلت. أردت لو أصرخ باسمه، ولكن غيرت رأيي واتجهت بسرعة إلى غرفتنا. وضعت يدي على مقبض الباب بغية فتحه، ولكن شعورًا سيئًا انتابني جعل القشعريرة تمر في عمودي الفقري. تنفست بعمق، ثم فتحت الباب أخيرًا. «عزيزي، لقد جئت—» علقت الكلمات في حلقي عند المنظر أمامي. كان زوجي نائمًا في طرف سريرنا، وبجانبه طفل صغير يبدو من حجمه أنه لم يبلغ الخامسة حتى، ثم... كانت هناك امرأة نائمة في الجهة الأخرى بجانب الطفل! كانت تلك المرأة ترتدي عقدًا عريقًا وجميلًا جدًا، ومألوفًا بطريقة تؤلم القلب. «م-مالك؟» خرج صوتي كهمس يائس، وأنا أدعو أن أكون أحلم لا غير. فجأة فتحت عينان حادتان واتجهتا مباشرة إليّ. جعلتني تلك النظرات أرتعب بشدة، حتى سقط الكيس من يدي. «تسك، كيف دخلتِ أنتِ؟ يبدو أنني نسيت نزع بصمتك. يا للإزعاج.» مرر يده في شعره، ووجهه هادئ تمامًا دون أي ذرة ذنب. «ذكرى زواج سعيدة يا زوجتي الصغيرة.»บทพิเศษOne thousand years later"เดสมอน ฉันอยากไปดูหนัง นะ นะ น้าาา"อาร์เธอร์งอแงโวยวาย ภาคต่อของภาพยนต์ชื่อดังที่เขาชื่นชอบกำลังเข้าฉายอยู่ในโรง อาร์เธอร์เห็นโฆษณาในโทรทัศน์ว่าพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วจึงอดใจไม่อยู่ หากเขาต้องรอให้เรื่องนี้เข้าแอพพลิเคชั่นดูหนังก็อีกตั้งเป็นเดือน เขาต้องขาดใจก่อนแน่ๆ!กาลเวลาผันผ่าน ยุคสมัยเปลี่ยนแปลง จากบ้านหลังน้อยสุดท้ายถูกรังสรรค์ให้เป็นคฤหาสน์เงินตั้งอยู่ตำแหน่งเดิมเร้นลับจากผู้คน ที่ทั้งสองตัดสินใจสร้างบ้านใหม่ให้เป็นคฤหาสน์เนื่องจากนานวันเข้าอาร์เธอร์ยิ่งมีนิสัยเหมือนกับแวมไพร์มากขึ้นทุกที เห็นของอะไรต้องตาก็เป็นต้องเก็บสะสม เดสมอนห้ามเท่าไรก็เอาไม่อยู่ จึงแก้ปัญหาด้วยการสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีห้องหับมากมายเพื่อเก็บของสะสมของราชาแวมไพร์ รวมถึงมีห้องใต้ดินเพื่อหมักไวน์ให้เดสมอนดื่มอีกต่างหาก พวกเขาไม่มีปัญหาเรื่องเงินทองเพราะมีพลังแร่เงินของเดสมอน เพียงแต่..."เราไม่ได้ออกไปไหนมาหลายปีแล้ว สกุลเงินจะเปลี่ยนรึยังก็ไม่รู้""ไปไถเอาจากคลินตันก็ได้ ยังไงฉันก็ต้องไปเติมเลือดใส่ล็อกเกตก่อนที่หมอนั่นจะออกอาละวาดไปกัดมนุษย์มั่วซั่วอยู่ดี และก็ยังต
บทพิเศษความลับของปาปากับมามาเดสมอนกลับมาที่บ้านเงินของพวกเขา แม้โลกจะสงบสุขมาเป็นเวลาหลายปี เขาก็ยังคงตระเวนออกไปทำหน้าที่ช่วยแก้ปัญหาต่างๆ นาๆ ที่สามสถานศักดิ์สิทธิ์เข้าไม่ถึง รวมถึงช่วยประคับประคองให้ระบบจัดสรรเป็นไปด้วยดี ไม่มีปีศาจแอบฉกชิงผลประโยชน์และไม่มีมนุษย์ขับไล่ไสส่งปีศาจยามนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ดวงอาทิตย์แผดแสงเจิดจ้าผ่ากลางศีรษะของพวกเขา สูบเอาพลังในการใช้ชีวิตไปจากทุกอณูรูขุมขนของแวมไพร์ แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่เด็กเล็กกำลังเปี่ยมล้นไปด้วยความต้องการที่จะเล่นสนุกอาร์เธอร์นั่งนิ่งถือร่มกันแดดให้กับตัวเขาเองและหลานสาว พวกเขานั่งอยู่บนผ้าปูรองพื้นสนามหญ้าตัดสั้นหน้าบ้าน เอ็ดน่าวัยสามขวบกำลังหยิบจับถ้วยและกาน้ำชาทำทีเป็นต้มชาและตัดก้อนดินต่างขนมเค้กใส่ใบไม้ยื่นให้กับอาร์เธอร์ที่ตาลอยไปแล้ว เขานั่งแข็งค้างราวกับวิญญาณหลุดลอย ขาดก็แต่น้ำลายไหลยืดออกจากปากที่เผยอค้าง เดสมอนหัวเราะขบขันก่อนจะเดินเข้าไปหาพวกเขา"อาร์เธอร์ กินขนมเค้กสิ หนูทำสุดฝีมือเลยนะ"เอ็ดน่าเพิ่งจะมีอายุได้สามขวบก็มีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายแล้ว ไวกว่าที่ป้าแอนน์บอกมาถึงสองสามปี แต่ยัยหนูกลับไม่ได้เปลี่ยนเป็น
บทพิเศษงานวิวาห์ใต้แสงดาวหลังประกาศยุคสมัยใหม่แห่งการอยู่ร่วมกันของปีศาจและมนุษย์ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ผู้เข้าร่วมการจัดสรรก็มีมากขึ้นไปตามกาลเวลา โลกสงบสุขเสียจนสามสถานศักดิ์สิทธิ์แทบจะกลายเป็นพวกว่างงานสตรีศักดิ์สิทธิ์นั่งเหม่อมองอยู่ริมหน้าต่างบนชั้นสูงสูดของหอคอยที่เดิมเป็นที่สถิตของกางเขนศักดิ์สิทธิ์ เธอไม่มีภารกิจช่วยเหลือมนุษย์มาหลายเดือนแล้ว"เวโรซ่า เกษียณเถอะ"เวโรซ่านิ่งอึ้ง เธอหันไปหาหัวหน้าอัศวินศักดิ์ที่เดินมาหยุดยืนข้างหลังเธอ "ฉันยังต่อสู้ได้ ปีศาจที่ไม่เชื่อฟังยังมีอยู่มาก อสูรกายเองก็ปรากฏตัวมากขึ้นเรื่อยๆ มนุษย์ยังต้องการความช่วยเหลือ""เดสมอนกับราชาแวมไพร์จัดการได้ดี ไม่ตกถึงมือพวกเราหรอก" ดันเซลกล่าว"แต่..."ไม่รอให้เธอได้พูดจนจบ ดันเซลคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือใหญ่ช้อนมือเรียวสวยของหญิงสาวขึ้นมาจุมพิต"เวโรซ่า ความหมายของฉันคือ แต่งงานกันเถอะ"งานวิวาห์จัดขึ้นในโบสถ์ของหอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ดันเซลผู้เก็บเดสมอนมาเลี้ยงรวมถึงมอบนามสกุลของตนให้แก่เขาแน่นอนว่าพระเจ้าต้องมาร่วมเป็นสักขีพยานความรักในครั้งนี้ด้วย เดสมอนพาอาร์เธอร์มานั่งที่เก้าอี้แถวแรกสุด รัศมีเรืองรองขอ
บทพิเศษสตอล์กเกอร์ต้องสาปหมู่นี้อาร์เธอร์มักรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมา แต่ตัวเขาเองก็สัมผัสถึงผู้ใดในระยะใกล้เคียงไม่ได้จึงไม่ได้ใส่ใจนัก"คิดไปเองล่ะมั้ง"ช่วงเวลากลางวันนั้นเป็นเวลาของมนุษย์ อาร์เธอร์มักจะง่วงหาวนอนตามประสาแวมไพร์ที่เข้าสู่ห้วงนิทราหลบแสงอาทิตย์ เดสมอนออกไปทำงานในช่วงเวลานั้นทิ้งให้คนรักนอนอุตุคอยเลี้ยงหลานสาวตัวจ้ำม่ำที่บ้าน ช่วงพลบค่ำแวมไพร์จึงตื่นเต็มตา งานอดิเรกใหม่ของเขาคืออุ้มยัยหนูไปเล่นที่ลานทุ่งหญ้ากว้างที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเลยออกไปไม่ไกลจากบ้านของพวกเขานักเดสมอนกลับมาถึงบ้านหลังดวงอาทิตย์ลาลับฟ้า วันนี้เขาไปจัดการแบ่งงานในส่วนขององค์กรฮันเตอร์แห่งใหม่ที่เริ่มจะเข้ารูปเข้ารอยทำให้กลับมาบ้านค่อนข้างช้า เมื่อกลับมาก็ไม่พบใครอยู่แล้ว เดสมอนคาดว่าอาร์เธอร์คงพาเอ็ดน่าไปเดินเล่นที่ทุ่งหญ้าอีกตามเคย เขาจึงออกตัวมุ่งหน้าไปยังลานทุ่งหญ้าทันที"สูงอีกเหรอ? เอ้า! สูงอีก"อาร์เธอร์โยนหลานสาววัยยังไม่ถึงขวบปีดีขึ้นฟ้า ตัวเขารอรับอยู่ข้างล่างพร้องกางปีกทั้งสองข้างออกไว้กันเขารับพลาด เอ็ดน่าตัวน้อยบัดนี้ตัวหนาหนักกลมดิ๊กเหมือนลูกหมีมากกว่าลูกหมาป่า เธอหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบ





