ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก

ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
โดย:  Sapphiros S. N.จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
35บท
582views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

'อาร์เธอร์' ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์ต่อสู้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ฮันเตอร์และโบสถ์อาญาสวรรค์ เหล่ามนุษย์ผู้มีพลังพิเศษ กองกำลังต่อต้านปีศาจและอสูรกาย จนในที่สุดก็ได้รับชัยชนะเหนือมวลมนุษยชาติ สร้างยุคสมัยแห่งแวมไพร์ปกครองโลก ในขณะที่เขากำลังจะสังหาร 'เดสมอน' ศัตรูคู่อาฆาต อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสุดท้ายที่ยืดหยัดต่อสู้กับเหล่าแวมไพร์ เป็นดั่งปราการด่านสุดท้ายในการปกป้องมวลมนุษยชาติ ชั่วจังหวะนั้นเขากลับย้อนเวลากลับไปในวันที่เขาได้รับเชื้อแวมไพร์ อาร์เธอร์ไม่รอช้า เขาเดินไปยังหลังร้านเหล้าที่ซึ่งเขาเคยโดนแวมไพร์กัดคอเพื่อรับเชื้อและขึ้นเป็นราชาแวมไพร์อีกครั้ง กลับมีฮันเตอร์ฝึกหัดมาช่วยเขาไว้ ที่สำคัญฮันเตอร์ฝึกหัดคนนั้นยังคือเดสมอนศัตรูคู่แค้นของเขา! เหตุใดย้อนเวลากลับมาเดสมอนถึงเป็นฮันเตอร์ไม่ใช่อัศวินศักดิ์สิทธิ์? เหตุใดเดสมอนถึงได้มาช่วยตัวเขาที่กำลังจะโดนกัดอย่างพอดิบพอดี ทั้งที่ในชาติก่อนไม่มีใครมาช่วยเขา? ทั้งหมดจะเป็นแค่ความบังเอิญหรือเป็นโชคชะตาลิขิตให้เส้นทางของทั้งสองไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป อาร์เธอร์จะขึ้นเป็นราชาแวมไพร์เพื่อครองโลกได้อีกครั้งหรือไม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!

Tepat pukul tujuh Rabu malam, Sonia Dikara muncul di luar Celestial Hotel.

Ponselnya bordering. Sonia membuka WhatsApp. Hendri Dikara yang mengirim pesan, “Son, makasih sudah mau bantu Papa. Di sini agak macet. Kamu masuk dulu.”

Langkah kaki Sonia melambat, memikirkan bagaimana dia harus menyapa Reza Herdian nanti.

Mereka sudah menikah selama tiga tahun, tapi belum pernah bertemu satu sama lain. Tak perlu memikirkannya, dia juga sudah tahu kalau Reza tidak setuju, bahkan menolak pernikahan ini.

Dia tidak bisa menyalahkan Reza. Perusahaan keluarga Dikara sedang krisis saat itu. Mereka bermuka tebal dan mendatangi keluarga Herdian untuk menepati janji pernikahan antara kedua keluarga mereka dulu. Putra sulung keluarga Herdian sudah menikah, sehingga putra kedua mereka, Reza, yang kejatuhan ‘bencana’ itu. Wajar saja Reza tidak menyetujui pernikahan itu.

Tentu saja, keluarga Herdian juga tidak akan membiarkan siapa pun memperalat mereka. Mereka memberikan mahar sebesar 600 miliar untuk membantu keluarga Dikara mengatasi kesulitan, tetapi juga mengajukan syarat, yaitu pernikahan ini akan berakhir setelah tiga tahun.

Tiga tahun lalu, Sonia masih di bawah usia legal untuk menikah di Cendania, jadi mereka berdua pergi ke Vegas untuk menikah. Tepatnya, mereka tidak pergi ke sana. Mereka mengirim orang untuk mengurus surat nikah mereka di sana.

Setelah menikah, Reza pergi ke Amerika Serikat dan baru pulang tiga bulan sebelum pernikahan mereka berakhir. Sikapnya yang menolak pernikahan ini tidak bisa lebih kentara lagi.

Namun, demi urusan bisnis, ayah Sonia malah ingin mendatangi pria itu dan memohon bantuannya lagi hari ini.

Sonia tersenyum mengejek diri sendiri. Dia harus memperkenalkan dirinya sendiri nanti, “Halo, Pak Reza. Aku istrimu!”

Apa pria itu akan menganggapnya?

Konon katanya, sebelum pergi ke Amerika, Reza adalah seorang preman terkenal di Jembara. Dia memimpin baik bisnis legal dan ilegal, orangnya tegas dan kejam.

Sonia melihat Reza di saluran TV tentang keuangan beberapa hari yang lalu. Tampang pria itu agak berbeda dengan yang dia bayangkan. Pria itu mengenakan setelan jas yang mewah. Meskipun pembawaannya arogan, gerakannya anggun dan tenang.

Sonia berharap pria itu bisa bersikap ramah dan tenang seperti yang terlihat di TV. Jangan terlalu mempersulitnya.

Celestial Hotel didekorasi dengan gaya oriental, dengan suasana klasik seperti kastil. Sonia pergi ke lantai tiga Paviliun Lotus, sesuai dengan nomor kamar yang diberikan ayahnya.

Di lantai tiga semuanya adalah kamar suite, dengan lantai kayu dilapisi karpet dan penerangan yang redup. Sangat sunyi.

Sonia sampai di depan kamar suite itu, menarik napas dalam-dalam dan mengangkat tangannya untuk mengetuk pintu.

Pintunya terbuka sedikit. Ketika dia menyentuhnya, pintu mahoni berlapis cat emas itu otomatis terbuka lebih lebar.

Sonia agak terkejut. Apakah Reza sedang menunggunya?

Karena alasan sopan santun, Sonia mengetuk beberapa kali lagi.

Tidak ada yang menyahut.

Sonia mengangkat alisnya, membuka pintu dan berjalan ke dalam. Dia mendapati hanya ada lampu kuning redup yang hidup di pintu masuk. Bagian dalam kamar itu benar-benar gelap.

Apa tidak ada orang?

Kamar suite ini sangat besar, dengan ruang tamu di tengah, dan ruang bersantai serta kamar tidur di kedua sisinya.

Dia sudah berjalan sampai ke ruang tamu, tetapi dia punya firasat buruk. Ketika dia hendak berbalik badan dan keluar lagi, dia tiba-tiba mendengar suara air dari arah kamar tidur. Pada saat yang sama, terdengar juga suara berat seseorang yang terdengar kesakitan, “Masuk!”

Hati Sonia menyuruhnya untuk berbalik badan dan pergi tanpa ragu, tetapi setelah berdiri diam dalam kegelapan selama tiga detik, dia akhirnya tetap berjalan menuju kamar tidur itu.

Sonia membuka pintu kamar dan bertanya dengan suara rendah, “Pak Reza? Ada apa denganmu?”

Tiba-tiba, sebuah lengan terulur keluar dan menarik Sonia masuk ke kamar mandi. Pria itu menyandarkan satu tangannya ke dinding dan mencekik lehernya dengan tangan satu lagi. Suaranya terdengar seperti sedang menekan rasa sakit, dingin dan marah, “Berani-beraninya kamu memberiku obat. Kamu mau mati?”

Di ruang tamu tadi masih ada cahaya yang masuk dari jendela, tapi di kamar mandi ini, Sonia bahkan tidak bisa melihat jari-jarinya sendiri.

Sonia menahan diri untuk tidak melawan. Tenggorokannya dicekik, suaranya serak dan tenang, “Bukan aku!”

“Kalau begitu, siapa kamu?”

Pria itu sepertinya sudah sedari tadi mengguyur dirinya dengan air dingin. Seluruh tubuhnya dingin, tapi napas yang dia embuskan panas. Suhu panas dan dingin yang bercampur itu membuat Sonia sedikit linglung.

Dalam kegelapan, keduanya saling memandang dalam diam. Napas pria itu semakin berat, seolah-olah dia tidak bisa menahannya lagi. Tangannya yang mencekik leher Sonia tiba-tiba mengangkat dagu Sonia, lalu dia menundukkan kepalanya dan mencium Sonia dengan ganas.

Bibirnya dingin dan mendominasi mulut Sonia!

Mata Sonia melebar. Dia mengangkat kakinya dan berusaha untuk mendorong tubuh pria itu dengan keras.

Namun, dia tidak bisa menandingi kekuatan pria itu. Kaki panjang pria itu menekan lututnya, kemudian pria itu berkata dengan suara serak, “Tolong aku. Apapun yang kamu mau, aku akan memberinya untukmu nanti!”

Sonia menarik napas. Dia tidak menyangka akan menghadapi situasi seperti ini. Bisa-bisanya Reza diberi obat oleh orang?

Dalam kegelapan itu, napas pria itu menyelimuti seluruh tubuhnya. Ketika Sonia masih menimbang-nimbang apakah dia mau membantu pria ini atau menyuruh pria ini mencari wanita lain, ciuman ganas pria itu sudah mendarat di bibirnya.

….

Sonia sudah lupa bagaimana mereka berdua bisa pindah dari kamar mandi ke tempat tidur di kamar. Ketika dia masih bingung ingin melawan atau menyerah, pria itu sudah menariknya ke dalam jurang dengan tidak bisa dia tolak.

Bukannya dia tidak pernah berpikir bahwa mereka berdua akan melakukan hal seperti ini setelah menikah, tapi yang dia bayangkan bukan dalam situasi seperti ini.

Api membara di jurang kenikmatan itu. Apa yang dia alami ini terasa lebih lama dari tiga tahun.

….

Ketika mereka berhenti, kebetulan ada orang yang masuk dan mendekati kamar tidur, “Pak Reza?”

“Jangan masuk!” Suara pria itu rendah, terdengar malas dan puas.

Setelah itu, tidak ada suara lain yang terdengar.

Setelah beberapa saat, Reza bangkit, memakai jubah mandinya dan berjalan keluar tanpa melihat wanita di atas tempat tidurnya.

Sonia menarik selimut ke lehernya dan melihat lampu di luar dinyalakan. Seberkas cahaya masuk melalui celah di pintu.

Reza berjalan ke ruang tamu dan bersandar di sofa. Tidak ada ekspresi di wajah tampannya, hanya ada sedikit kemalasan.

Asistennya melangkah maju dan berkata, “Pak Reza, apa Bapak baik-baik saja?”

Reza tiba-tiba pergi di tengah perjamuan, tanpa membiarkan siapa pun mengikutinya. Lalu, dia masih belum kembali selama lebih dari dua jam. Karena khawatir, asistennya ini datang untuk mengecek. Tapi, dia sepertinya mendengar napas dua orang barusan?

Reza memijat keningnya, “Nggak apa-apa!”

Asistennya berkata, “Hendri Dikara telah memesan kamar di Paviliun Salju nomor 1009 dan mengajak Bapak bertemu di jam Sembilan. Ini sudah hampir waktunya.”

Reza bertanya santai, “Hendri Dikara yang mana?”

Setelah mengatakan itu, dia sepertinya teringat dan bertanya dengan dingin, “Masih belum tiga tahun?”

Asistennya menjawab, “Masih beberapa bulan lagi.”

Reza berkata dengan nada mencibir, “Apa bedanya?”

Asistennya berkata, “Hendri telah menelepon beberapa kali untuk menemui Bapak. Sepertinya ada sesuatu yang ingin ditanyakan pada Bapak.”

Reza merasa sedikit kesal memikirkan wanita yang ada di kamar, “Dia sudah pernah menjual putrinya sebelumnya, apa dia ingin menjualnya lagi sekarang? Memangnya dia siapa? Dia kira aku akan mengiyakan dia terus? Atau dia pikir putrinya itu emas, yang selalu bisa dijual dengan harga mahal? Aku nggak mau bertemu dengannya!”

Kalimat terakhir terdengar kejam dan dingin.

Di kamar tidur, Sonia mendengar percakapan di luar dengan jelas. Wajahnya yang awalnya merah merona berubah menjadi pucat. Kalau Reza tahu bahwa wanita yang ada di tempat tidurnya saat ini adalah putrinya Hendri, kata ‘jual’ itu akan terdengar lebih ironis lagi!

Sambil menahan rasa tidak nyaman di sekujur tubuhnya, dia bangkit dari tempat tidur, mencari pakaiannya sendiri dan mengenakannya. Lalu, dia mengeluarkan sesuatu di sakunya dan meletakkannya di atas meja.

Tanpa melihat ke belakang, dia langsung berjalan ke balkon, membuka jendela, dan melompat keluar.

Sonia berguling beberapa kali. Dalam sekejap, dia sudah berada di jalan bebatuan yang jaraknya beberapa meter jauhnya dari kamar tersebut. Sosok rampingnya pun menghilang dalam kegelapan.

Reza dan asistennya membicarakan hal-hal lain di luar kamar, sampai akhirnya Reza memerintah, “Pergi selidiki, siapa yang membawa obat ke perjamuan hari ini?”

Asisten itu tertegun sesaat, kemudian mengingat suara yang dia dengar barusan dari dalam kamar. Dia langsung menyadarinya dan berkata dengan wajah serius, “Baik!”

Reza bangkit dan kembali ke kamar, melirik ke tempat tidur besar di dalam kegelapan itu dan berkata dengan datar, “Bangunlah. Ambil uangnya dan pergi. Jangan muncul di depanku lagi!”

Tidak ada yang menjawab. Reza mengerutkan kening dan menyalakan lampu. Di bawah cahaya remang-remang lampu itu, dia melihat tempat tidur yang berantakan. Tapi, wanita tadi sudah pergi!

Dia berbalik badan dan pergi ke kamar mandi. Kosong juga.

Ekspresi terkejut sekilas muncul di wajahnya. Apa yang barusan tidur bersamanya itu hantu?

Namun, dia jelas-jelas melihat bekas darah di tempat tidur.

Reza mengerutkan kening, menoleh dan melihat ke arah lemari di seberang tempat tidur. Dia melangkah ke sana dan mengambil benda yang ada di bawah vas. Raut mukanya langsung berubah masam.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
35
บทที่ 1 ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!
บทที่ 1ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง อาร์เธอร์ แชมเบิร์ต ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์บุกโจมตีป้อมปราการสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ หอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์หอคอยหินอ่อนสีขาวสูงชันตั้งตระหง่านเหนือเมฆาแห่งรัตติกาล บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถล่มอยู่ใต้เท้าของเหล่าแวมไพร์ ท่ามกลางกองเศษหินเศษอิฐยังมีกางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมขึ้นมาจากแร่เงินสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายสะท้อนแสงระยิบระยับจากดวงดาราอันเป็นพลังขุมสุดท้าย แสงศักดิ์สิทธิ์โดดเด่นเหนือสิ่งอื่นใดในราตรีที่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งกลียุคคืนนี้เป็นคืนจันทร์สีเลือด กางเขนที่ไม่สามารถรับพลังจากแสงจันทร์ได้ทำให้ผู้มีพลังพิเศษฝั่งมนุษย์อ่อนกำลัง อาร์เธอร์เลือกค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาแห่งศึกตัดสิน ราชานำแวมไพร์ใต้สังกัดกว่าพันตนบุกโจมตีครั้งสุดท้ายหลังจากนี้จะไม่มีผู้ใดกล้าอาจเอื้อมมาเป็นศัตรูกับเผ่าแวมไพร์อีกแล้ว ทั้งฮันเตอร์ที่โดนล้างบางไปก่อนหน้านี้ ทั้งโบสถ์อาญาสวรรค์ที่คอยสวดภาวนาชำระบาปทั้งปวง ทั้งอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องมนุษย์ในทุกรัตติกาลมาเยือน หลังจากนี้จะมีเพียงขั้วอำนาจเดียวแวมไพร์แสงสีขาวบริสุทธิ์หม่นล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่
บทที่ 2ผู้กลับชาติมาเกิดใหม่อาร์เธอร์ร้องยังไม่สุดปอด อารมณ์หงุดหงิดที่มาพร้อมกับความสิ้นหวังยังไม่ทันได้ระบายออกจนหมด มือภายใต้ถุงมือหนังสีดำของเดสมอนก็เอื้อมมาอุดปากเขาจากด้านหลัง"แหกปากทำซากอะไร หุบปากซะ!"เสียงเข้มตะคอกใส่หูจนอาร์เธอร์สะดุ้งโหยง เขาเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าศัตรูหมายเลขหนึ่งแห่งปีศาจทั้งปวงเป็นคนปากจัดขนาดไหน มือก็ฟาดฟันสังหารด้วยอาวุธ ปากก็เชือดเฉือนด้วยคำพูดเดสมอนเห็นเขาไม่ร้องโวยวายอีกจึงปล่อยมือออกหึ! ขัดขวางการกลายพันธุ์ของฉันแล้วยังสวมถุงมือเสียหนาป้องกันการโดนกัดอีกชีวิตอันราบรื่นดุจเกลียวลมบนหาดทรายของฉันยังไม่เริ่มก็โดนนายขัดขวางเสียไม่เหลือเค้าเดิม จะไม่ให้แหกปากได้ยังไง!อาร์เธอร์กัดฟันข่มกลั้นอารมณ์ ตอบกลับหน้าตาย "ตกใจกลัวน่ะ นั่นมันตัวอะไร"เดสมอนขมวดคิ้วมุ่น สายตาบ่งบอกว่าไม่เชื่อคำพูดเขาสักคำ "คนตาบอดยังดูออกว่านั่นคือแวมไพร์ เขตนี้กำลังมีแวมไพร์ออกอาละวาดยังจะออกมาที่เปลี่ยวกลางค่ำกลางคืน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง"อาร์เธอร์อาศัยอยู่ในเขตการปกครองคริมสัน ในครั้งก่อน ก่อนที่เขาจะย้อนเวลากลับมา ช่วงเวลาที่เขาโดนแวมไพร์กัดเป็นช่วงที่แวมไพร์เริ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 องค์กรฮันเตอร์ที่ฉันเกลียด
บทที่ 3องค์กรฮันเตอร์ที่ฉันเกลียดอาร์เธอร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แสงสีเงินจางหายไปแล้ว พวกเขาทั้งสองกำลังยืนอยู่บนวงแหวนที่หน้าตาเหมือนวงแหวนก่อนหน้านี้ทุกประการ เพียงแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าหลายเท่าและยังเรืองรองด้วยแสงสีเงินที่สว่างกว่ากันมาก ที่สำคัญคือพื้นที่พวกเขายืนอยู่เปลี่ยนจากพื้นดินปูพรมไปด้วยหญ้าสีเขียวชอุ่มกลายเป็นพื้นหินสีหม่นเหมือนพื้นปราสาทเก่า ในห้องอันมืดมิดยังมีวงแหวนแบบเดียวกันอีกเก้าวงรวมกับวงที่พวกเขายืนอยู่เป็นสิบวงวงแหวนเหล่านี้คือวงแหวนวาร์ป ไม่ว่าวงแหวนชนิดใดก็ล้วนต้องใช้พลังในการหล่อเลี้ยง ยิ่งวงใหญ่ก็ยิ่งใช้พลังมาก ภายในห้องอันมืดมิดราวกับถ้ำแห่งนี้มีวงแหวนถึงสิบวง ในคฤหาสน์ตระกูลแวมไพร์ทั้งสี่อย่างมากก็มีอยู่สามวงต่อหลัง สถานที่ที่มีวงแหวนวาร์ปมากขนาดนี้ย่อมไม่แคล้วเป็นที่รวมตัวของผู้ใช้พลังพิเศษอย่างหอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ โบสถ์อาญาสวรรค์หรือองค์กรฮันเตอร์ อันเป็นสามสถานศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกปักษ์มวลมนุษย์จากบรรดาปีศาจสถานที่นี้มืดมนให้ความรู้สึกหนาวเหน็บไม่ต่างจากแหล่งกบดานของปีศาจ คนข้างๆ เขาก็ยังแต่งกายด้วยชุดหนังสีดำอันเป็นเครื่องแบบของฮันเตอร์ ที่นี่จะต้องเป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ตายซะ พวกคนใจบาป!
บทที่ 4ตายซะ พวกคนใจบาป!เดสมอนเดินนำพาอาร์เธอร์เดินไปบนทางเดินปูพรมสีแดงตรงกลางระหว่างแถวที่นั่ง เก้าอี้แถวยาวอัดแน่นไปด้วยสมาชิกองค์กร ฝั่งที่อยู่ใกล้ประตูสวมปลอกแขนสีเขียวของฮันเตอร์ฝึกหัด ถัดไปจึงเป็นปลอกแขนสีน้ำเงิน ขาว ดำ สัญลักษณ์ของฮันเตอร์ระดับสาม สอง หนึ่ง ไล่เรียงตามลำดับ หน้าเวทียกสูงยังมีฮันเตอร์หน่วยพิเศษที่สวมปลอกแขนสีแดงเลือดยืนเรียงแถวอยู่ วาเนสซ่าไปยืนรวมกับพวกเขาก่อนแล้ว"ฮันเตอร์ทุกคนต้องมาร่วมดูคนใหม่ทดสอบพลังทุกครั้งเลยเหรอ วุ่นวายชะมัด" อาร์เธอร์อดที่จะกระซิบถามเดสมอนที่เดินนำหน้าเขาไม่ได้ โบสถ์แห่งนี้ใช่เล็กๆ เสียที่ไหน อย่างน้อยก็บรรจุคนได้เฉียดหลักพันเข้าไปแล้ว ตอนนี้เก้าอี้แถวยาวแทบจะไม่มีที่ว่าง ไม่ใช่ต้องมาเข้าร่วมพิธีทั้งองค์กรกันหรอกหรือ"มาหรือไม่มาไม่มีกฎบังคับ ที่มาล้วนสมัครใจเอง" เดสมอนตอบเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ"สมาชิกองค์กรให้ความร่วมมือมากกว่าที่คิดแฮะ" อาร์เธอร์ตั้งข้อสังเกต เขารู้ว่าสมาชิกฮันเตอร์เคารพรักองค์กรแต่ส่วนใหญ่เป็นพวกนักล่า ชอบอยู่ตัวคนเดียวหรือเป็นกลุ่มเล็กๆ ไม่คิดว่าจะมารวมตัวกันมากขนาดนี้เพียงเพราะพิธีปลุกพลังให้เด็กใหม่ที่ยังไม่ร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉัน
บทที่ 5จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉันอาร์เธอร์เปิดเปลือกตา แสงอาทิตย์สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนกับใบหน้างดงามดังรูปสลักของเทพสวรรค์ ขาดเพียงความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของแวมไพร์ที่ใช้ในการล่อลวงเหยื่อ อาร์เธอร์ยกมือขึ้นมาบังแสงก่อนจะรีบหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ ด้วยกลัวว่าดวงตาทั้งสองข้างจะได้รับบาดเจ็บ"ใครบังอาจเปิดหน้าต่างทิ้งไว้!""สายโด่งขนาดนี้เพิ่งตื่นยังจะโวยวายอีก"เสียงเข้มตอกกลับมา อาร์เธอร์หันไปตามเสียง ชายหนุ่มผมดำตัดสั้นหน้าตาหล่อเหลาเย็นชากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะริมหน้าฝั่งตรงข้ามกับตัวเขา ดวงตาสีน้ำเงินเยียบเย็นภายใต้กรอบแว่นตวัดขึ้นมองเขาอย่างตำหนิติเตียนแม้จะไม่ได้อยู่ในทั้งเครื่องแบบเกราะเหล็กอัศวินศักดิ์สิทธิ์และชุดหนังของฮันเตอร์ อาร์เธอร์ก็จำเขาได้เป็นอย่างดีเดสมอน ไฮการ์เด้นงั้นก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ฝันน่ะสิ!อาร์เธอร์กุมหน้าผาก "ครั้งนี้อะไรอีกล่ะ บาทหลวงศักดิ์สิทธิ์รึ?""เพ้อเจ้ออะไรของนาย ไม่ได้บาดเจ็บที่หัว ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องได้"อาร์เธอร์จิ๊ปาก เขาก็แค่พูดไปเรื่อยด้วยความสับสน ใครใช้ให้หมอนี่ลืมตาครั้งหนึ่งเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ครั้งหนึ่งเป็นฮันเตอร์
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ด้วยรักและคิดถึง
บทที่ 6ด้วยรักและคิดถึงกว่าอาร์เธอร์จะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าในตอนรุ่งสาง ความเคลื่อนไหวบางอย่างก็ปลุกให้เขาตื่นขึ้นมาในชั่วโมงถัดมาที่สะโพกของเขาเหมือนถูกดันจากของอุ่นร้อนบางอย่าง อาร์เธอร์ที่แสนจะงัวเงียเลื่อนมือไปปัดมันออกปัดไม่ได้สัมผัสนี้มันคุ้นๆ...ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง อาร์เธอร์เบิกตาโพลง แท่งอุ่นร้อนในมือขยายใหญ่ขึ้นจากการสัมผัส อาร์เธอร์รีบชักมือกลับมากุมไว้บนอก ดวงตากลอกหลุกหลิกเหลือบขึ้นไปมองคนที่นอนกอดเขาไว้ยังหลับอยู่...อาร์เธอร์ถอนหายใจโล่งอก ความแตกตื่นกลายเป็นเห็นอกเห็นใจ ตอนเช้าผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งคนแบบหมอนี่วันๆ คิดแต่ว่าจะฆ่าปีศาจยังไงคงไม่ได้ปลดปล่อยมานานสินะ ช่างน่าสงสาร ตื่นขึ้นมาคงอับอายน่าดู ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกันคิดได้ดังนั้นอาร์เธอร์ก็หลับตาลงไปใหม่ แต่การทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนั้นยากกว่าที่เขาคิด เมื่อแท่งร้อนยังคงขยายขนาดดุนดันสะโพกของเขาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งอ้อมแขนยังเหมือนกระชับรัดตัวเขาให้แน่นขึ้นไปอีกจนเริ่มอึดอัดเฮ้ยๆ มันจะใหญ่อะไรขนาดนั้น ห๊ะ! แล้วนี่ฝันอะไรอยู่หยุดกอดได้แล้ว คิดว่าแขนนายลีบนักรึไง? แค่วางทับก็หนักจะตายชักแ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ
บทที่ 7ข้าจะตามหาเจ้าให้เจออาหารของฮันเตอร์เน้นเนื้อเป็นส่วนใหญ่เนื่องจากพวกเขาเป็นนักล่า ภารกิจหาวัตถุดิบอาหารส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่ล่าสัตว์ก็ไม่ค่อยมีคนรับไปทำฝีมือของคนครัวก็ดีไม่ใช่น้อย แม้บรรจุภัณฑ์จะเป็นเพียงกล่องไม้หน้าตาธรรมดา แต่เมื่อเปิดฝาออกกลิ่นหอมของเนื้อกวางที่หมักปรุงจนไม่เหลือความเหม็นคาวก็ลอยโชยออกมา เนื้อกวางได้รับการเคี่ยวจนนุ่ม ภายนอกทอดกับเนยจนกรอบทิ้งความชุ่มฉ่ำสดใหม่ของเนื้อไว้ภายใน โรยด้วยโรสแมรี่เพิ่มความหอมรัญจวน เคียงคู่มากับมันที่อบด้วยน้ำมันเนื้อกวางอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่ยั่วน้ำลายเป็นอย่างมาก หากไม่ติดที่ในน้ำมันเนยใส่กระเทียมทอดจนเหลืองกรอบแล้วโรยบนเนื้อกวางอีกที ในมันอบยังมีกระเทียมสับชิ้นน้อยใหญ่ติดอยู่ในทุกซอกทุกมุม กลิ่นกระเทียมฉุนกึกจนอาร์เธอร์หมดความอยากอาหารในสวนผักขององค์กรดันปลูกกระเทียมไว้เสียเยอะเพื่อขับไล่ให้ปีศาจอย่างแวมไพร์ไม่อยากย่างกรายเข้าใกล้ เมื่อปลูกเยอะในอาหารแทบทุกมื้อจึงมีส่วนผสมของกระเทียมเป็นตัวชูรสอาร์เธอร์ถอนหายใจก่อนจะเขี่ยกระเทียมออกจากอาหารอย่างอื่นเหมือนในทุกๆ มื้อ แม้ตอนนี้เขาจะยังเป็นมนุษย์แต่ก็ติดนิสัยเกลียดของสิ่งนี้เ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ภารกิจแรก ปะทะแวมไพร์ระดับสูง
บทที่ 8ภารกิจแรก ปะทะแวมไพร์ระดับสูง"ภารกิจแรกคืออะไร" อาร์เธอร์เช็ดปากพลางถามเดสมอนที่กำลังเก็บกล่องไม้ของตนอยู่"อย่างที่บอกไปว่าช่วงนี้ในเขตการปกครองคริมสันแวมไพร์กำลังออกอาละวาดอย่างหนัก แทบทุกหมู่บ้านร้องขอไม่ฮันเตอร์ก็อัศวินศักดิ์สิทธิ์ให้ไปช่วยอยู่เฝ้าระวังปกป้องชาวบ้านในยามอาทิตย์ลับขอบฟ้า"อาร์เธอร์โล่งใจ ถ้าแค่งานเฝ้าหมู่บ้านก็อาจจะไม่ได้เจอแวมไพร์เลยด้วยซ้ำ หากต้องปะทะกับอดีตลูกน้องที่ไม่รู้จักตัวเขาในตอนนี้คงวางตัวลำบาก อีกอย่างลูกน้องแต่ละคนของเขาก็แข็งแกร่งกันทั้งนั้น อาร์เธอร์ที่เป็นเพียงมนุษย์คงต่อกรได้ลำบากเอ๊ะ ไม่สิ ถ้าเจออดีตลูกน้องเขาก็แค่ทำเป็นพลาดท่าโดนกัดก็พอแล้วนี่ อย่างไรลูกน้องของเขาก็เป็นสายเลือดบริสุทธิ์อันแข็งแกร่งเหมือนกับคลินตันแทบทุกตนอยู่แล้ว ทีนี้เดสมอนก็จะรังเกียจที่เขาเป็นแวมไพร์ไม่ยื้อเขาไว้ในองค์กรฮันเตอร์อีก...แต่จะตามล่าเขาแทนแค่คิดอาร์เธอร์ก็ปวดหัวแล้ว คงต้องรอดูสถานการณ์ตอนนั้นก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง"แค่เฝ้าหมู่บ้านแล้วจะได้เลื่อนระดับไวเหรอ?""ปกติระดับก็แบ่งตามความสามารถ ตอนนี้ขาดแค่พื้นที่แสดงฝีมือก็เท่านั้น อีกอย่างอย่าเพิ่งรีบป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 โดนกัดแล้วโว้ยยยยย!
บทที่ 9โดนกัดแล้วโว้ยยยยย!"เอาล็อกเกตฉันคืนมา!"โดยที่ไม่มีใครคาดคิดอาร์เธอร์พุ่งตัวไปหาคลินตันที่ห้อยล็อกเกตของเขาอยู่บนคอ ในหัวของคลินตันกลับมีอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา 'รีบมากัดฉันเร็วเข้า!'ที่อาร์เธอร์เลือกมาทางคลินตันนั้นเป็นเพราะว่าเจ้าแวมไพร์ตนนี้หลงมัวเมาในกลิ่นของเขาเข้าไปแล้ว การควบคุมจิตใจก็จะง่ายยิ่งขึ้นไปอีก ดังนั้นที่เขาต้องทำก็แค่ควบคุมให้คลินตันกัดเขา เสร็จแล้วก็ไปต่อสู้กับแวมไพร์อีกสองตนเปิดทางหนีให้กับเขาคลินตันหัวเราะร่า อ้าแขนรับเหยื่อที่วิ่งเข้ามาสู่เงื้อมมือของเขาด้วยเอง "ฮ่าๆๆ เหยื่อเลือกที่จะเป็นของข้า พวกเจ้ากลับไปเสีย!"อาร์เธอร์ใส่พลังควบคุมจิตใจผ่านกางเขนเงินลงไปมากกว่าเดิม 'คลินตัน กัดฉันเดี๋ยวนี้!'คลินตันถูกควบคุมจิตใจอย่างไม่คิดต่อต้าน ก้มลงดอมดมกลิ่นหอมหวานของเหยื่อในอ้อมแขน "อา หอมยิ่งนัก"'เร็วเข้าสิ!'"ไม่รีบ""ห๊ะ?""ไว้พาเจ้ากลับคฤหาสน์ก่อน เราค่อยมาสนุกกัน"อาร์เธอร์อ้าปากค้าง เขาได้เห็นความคิดในหัวของคลินตัน เจ้าบ้านี่ไม่ได้แค่อยากสูบเลือดเขาจนหมดตัวแบบในครั้งที่แล้วแต่จะเอาเขาไปทำเป็นถังไวน์ส่วนตัว!ถังไวน์ของแวมไพร์นั้นก็เหมือนกับฟาร์มนมวัวห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
บทที่ 10ตาต่อตา ฟันต่อฟันแวมไพร์ระดับสูงสิ้นท่าหนีไปแล้ว เดสมอนไม่เพียงไม่ตามไป เขาไม่ได้สนใจถึงการมีอยู่ของพวกมันด้วยซ้ำร่างในอ้อมแขนเย็นชืดพิงเขาอย่างอ่อนแรง อาร์เธอร์ไอเอาก้อนเลือดออกมาอีกสองสามที เดสมอนถอดถุงมือหนังใช้มือเช็ดคราบเลือดออกจากมุมปากให้กับเขาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าขาวนวลใต้แสงจันทร์ซีดเซียว ไม่รู้เป็นเพราะใช้พลังไปมากเกินจนพลังสะท้อนกลับมาที่ตนเองทำให้เขาบาดเจ็บหรือเป็นเพราะเชื้อแวมไพร์กำลังไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอาร์เธอร์หอบตื้นๆ เขาอ่อนเพลียมากจนไม่แม้แต่จะคิดหนีจากยมทูตตรงหน้า "โดนกัดซะแล้ว นายจะทำยังไง ฆ่าทิ้งซะเลยไหม อย่างน้อยถ้าตายเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ไม่ต้องกลายเป็นแวมไพร์ที่นายเกลียด"เดสมอนเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มวูบไหวด้วยความสับสน เขาควรทำตามที่อาร์เธอร์พูด ป้องกันไม่ให้เกิดราชาแวมไพร์ในอนาคต "ฉัน...ฉันโดนความแค้นเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว ไม่ได้ดูแลนายให้ดี ฉัน...ขอโทษ"อาร์เธอร์เบิกตากว้างด้วยความเหลื่อเชื่อ ก่อนจะหัวเราะออกมา มือข้างที่ไม่ได้โดนกัดยกขึ้นไปทาบทับแนบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา อารมณ์ความรู้สึกมากมายท่วมท้นออกมาทางสีหน้านั้น ทั้งร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-10
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status