บททั้งหมดของ ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11กางเขนศักดิ์สิทธิ์อันที่สองในโบสถ์อาญาสวรรค์เป็นสถานที่อันแสนปลอดภัยของมนุษย์ ทุกหย่อมหญ้าอาบไล้ไปด้วยพรศักดิ์สิทธิ์ เพียงปีศาจย่างกรายเข้ามาก็ร้อนรุ่มดั่งไฟสวรรค์แผดเผา หากวิญญาณไม่แข็งแกร่งพอก็จะหลุดออกจากร่างตายสนิททันที คืนนี้จึงเป็นคืนที่เดสมอนและอาร์เธอร์นอนหลับได้เต็มอิ่ม ฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมาได้อย่างเต็มที่แสงอาทิตย์แรกของวันลอดเข้ามาในหน้าต่างเป็นสัญญาณบอกเวลาตื่นของเดสมอน เขาลืมตามาพบกับใบหน้ายามนิทราที่สงบงดงามดั่งรูปสลักของเทพสวรรค์ อาร์เธอร์ชอบนอนหงายกุมฝ่ามือไว้บนอกเหมือนทอดกายในโลงศพ แต่ทุกครั้งที่เดสมอนตื่นขึ้นก็มักจะพบใบหน้าของอีกฝ่ายเอนเข้ามาหาเขาพยายามถูไถใบหูเข้ากับอกข้างซ้ายจนแทบจะกลายเป็นนอนตะแคงข้าง ดูเหมือนว่าเวลาหลับอาร์เธอร์จะชอบฟังเสียงหัวใจของเดสมอน เช้าวันนี้ก็ไม่เว้น อาร์เธอร์ยังคงพยายามแนบหูเข้ากับอกของเขา เพียงแต่ครั้งนี้เจ้าตัวทำได้ลำบากนักเพราะมีเจ้าลูกหมาป่าทับแขนข้างที่ดีของเขารั้งไม่ให้เขาหันตัวเข้าหาเดสมอนเดสมอนอยากจะมองดูใบหน้าแสนสงบยามตกอยู่ในห้วงฝันของอาร์เธอร์ต่ออีกสักหน่อย เพียงแต่เลยใบหน้าเทพสวรรค์ไปมีสายตามุ่งร้ายจ้องเขากลับมา

บทที่ 13ปฏิบัติการณ์ล่อลวงใจนายฮันเตอร์สุดแกร่งค่ำคืนอันแสนสงบบนเตียงหลังใหม่ที่ทั้งหลังใหญ่และนุ่มสบายกว่าเดิม ไร้ซึ่งเสียงไม้เก่าลั่นเอี๊ยดอ๊าดยามขยับตัวและสายตามุ่งร้ายต่อเดสมอนของเจ้าลูกหมาป่าเพียงแต่ไม่ว่าขนาดเตียงจะกว้างขึ้นมากเพียงใด คนสองคนบนนั้นก็ใช้พื้นที่เท่าเดิม เดสมอนรวบตัวอาร์เธอร์เข้ามากกกอด รัดพันด้วยสองแขนแกร่งอย่างแน่นหนา ในขณะที่อาร์เธอร์ยิ่งหลับลึกก็ยิ่งเอนตัวเข้าหาเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอมั่นคง ชวนให้คนฟังรู้สึกสงบใจ เตียงบุผ้านวมเสียหนาเตอะ เอียงตัวเพียงเล็กน้อยก็ยวบตัวลงพาให้สองร่างแนบชิดกันได้มากขึ้นกว่าคืนไหนๆแสงแรกอรุณส่องสว่าง เดสมอนเปิดเปลือกตาขึ้นมาพบกับรูปสลักแสนสงบเช่นเคย แต่วันนี้พวกเขากลับอยู่ใกล้กันมากกว่าเช้าวันไหนๆ เดสมอนมองเส้นตรงและเส้นโค้ง สันโก่งนูนขึ้นและเว้าลง ประติมากรรมจากสรวงสวรรค์ดึงดูดให้เดสมอนอยากที่จะขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมริมฝีปากบางประกบอยู่บนหน้าผากเนียนใส เนิบช้าก่อนผละออกมา ร่างในอ้อมกอดก็ยังคงแน่นิ่งไม่รับรู้สัมผัสอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้เดสมอนเคลื่อนริมฝีปากไปที่ใบหูนิ่ม กระซิบแหบพร่าแผ่วเบา "อาร์เธอร์ ตื่นเถอะ"อาร์เธอร์

บทที่ 15กินซะสิ มื้อแรกของนายท่ามกลางสติอันพร่าเลือนของอาร์เธอร์ แสงสีทองสว่างเจิดจ้า จากนั้นเขี้ยวของเมฟวินก็กระชากออกจากเนื้อของเขา เลือดที่ไม่ได้ถูกดูดไปพุ่งกระฉูดออกมาจนเขามองเห็นได้รางๆ อาร์เธอร์รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ลำคอ ดูเหมือนเมฟวินจะเปลี่ยนใจก้มลงมาดูดเลือดจากลำคอของเขา อาร์เธอร์เห็นขนสีเทา ไวเวิร์นคงมาถึงแล้ว อาร์เธอร์พยายามจะบอกให้ไวเวิร์นหนีไปแต่กลับไม่สามารถขยับปากได้ หลังจากนั้นร่างของเขาก็ไร้สิ่งพยุงอีก ก่อนตกถึงพื้นร่างของเขาก็ถูกรองรับไว้ด้วยอะไรบางอย่าง สายตาของเขาพร่ามัวจนแทบจะมองอะไรไม่เห็นอีก ใบหน้าอันเลือนรางโผล่ขึ้นมาในครรลองสายตา ทั้งหู ตา จมูก และปากเป็นเพียงภาพเลือนราง คนคนนั้นเหมือนจะตะโกนอะไรบางอย่างอยู่"...เดสมอน?"อาร์เธอร์หมดสติไป………."ร ร้อน...ร้อน..."ความแสบร้อนทั่วกายปลุกให้อาร์เธอร์ตื่นขึ้นมา เลือดในกายเดือดพล่านเหมือนร่างเขาเป็นหม้อที่ภายในบรรจุน้ำเดือดเอาไว้ แม้ภายในจะร้อนรุ่มแต่ผิวกายกลับหนาวยะเยือกจนขนลุกชันไปทั้งร่าง ตัวของเขาสั่นไปหมด อาร์เธอร์กอดแขนตัวเองเอาไว้ "หนาว...หนาวมาก"ร่างของเขาพลันถูกดึงรั้งให้เข้าไปมุดในอ้อมกอดอันแสนอบอ

บทที่ 17นายจะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว"ฉันได้ยินมาว่าอาร์เธอร์ แชมเบิร์ตถูกแวมไพร์กัด แต่เธอยังจะดื้อดึงพาเขากลับมาที่องค์กร"คาร์ลอสปรายตามองเดสมอนที่ยืนรายงานภารกิจด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตอนที่เขาโพล่งเรื่องนี้ขึ้นมาอีกฝ่ายกลับไม่ออกอาการเลยสักนิด"อาร์เธอร์ถูกกัดจริง แต่เคราะห์ดีที่สร้อยเงินที่ห้อยกางเขนเงินของตกทอดของผู้ก่อตั้งโบสถ์อาญาสวรรค์ช่วยเขาเอาไว้ได้ อีกทั้งหลังจากนั้นผมก็ใช้พลังแร่เงินใส่เข้าไปในเลือดเขาด้วย"เดสมอนโกหกหน้าตาย อย่างน้อยในนั้นก็ยังมีความจริงปะปนอยู่บ้าง อีกอย่างในภารกิจแรกอาร์เธอร์ก็รอดมาจากการกัดได้ด้วยพลังของเขาจริง ทำให้เรื่องไม่ได้ดูแปลกประหลาดมากเกินไป เขาไม่ยอมเสี่ยงให้องค์กรรู้เรื่องที่อาร์เธอร์กลายเป็นแวมไพร์แล้วโดยเด็ดขาด"โบสถ์อาญาสวรรค์ยกกางเขนของผู้ก่อตั้งให้เขาอย่างนั้นหรือ?!" คาร์ลอสตกใจกับข้อมูลใหม่ที่ได้รับเดสมอนพยักหน้า "มันเลือกเขา""กางเขนของผู้ก่อตั้งกับพลังเงินทำให้คนไม่ติดเชื้อ...เรื่องนี้เชื่อได้ยากจริงๆ รอดจากการโดนกัดแต่ไม่ติดเชื้อเรื่องพรรค์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" คาร์ลอสครุ่นคิด "งั้นพาตัวเขามาพบฉันเสียหน่อย ยืนยันได้ก็จะปล่อยไป

บทที่ 19พลังที่สามารถครองโลกได้เดสมอนตระกองกอดร่างปวกเปียกสั่นเทาจากแรงสะอื้นไว้ในอ้อมแขน เขาอุ้มอาร์เธอร์หนีออกมาแบบนี้สลัดอย่างไรก็ไม่พ้นอสูรกายมากมายที่ฟาราเดย์ส่งมาเสียที จนฟ้าใกล้จะมืดแสง เดสมอนตัดสินใจลองใช้พลังเงินสร้างนกยักษ์สีเงินตัวหนึ่งขึ้นมาพาพวกเขาบินไปจนถึงองค์กร เดสมอนปีนขึ้นเตียงโดยยังไม่คลายอ้อมกอดจากอาร์เธอร์เดสมอนก้มมองดู บาดแผลที่หน้าอกของอาร์เธอร์ปิดสนิทดีแล้ว ร่างแวมไพร์ของเขาคงจะใกล้จะสมบูรณ์เต็มทีจึงฟื้นฟูได้ไวขนาดนี้"...ทำไม...ทำไมกัน"อาร์เธอร์อุตส่าห์ย้อนกลับมาแล้วแท้ๆ ตอนนี้ทางองค์กรฮันเตอร์ก็ยังไม่รู้เรื่องที่เขากลายเป็นแวมไพร์ ครอบครัวเขาก็ควรจะปลอดภัยสิ แต่ครอบครัวของเขากลับประสบเหตุเหมือนเดิม โดยเปลี่ยนผู้กระทำเป็นตระกูลคาร์ไลน์ที่แย่กว่านั้นคือแม้ตายไปแล้วยังถูกใช้เป็นเครื่องมือในการทำร้ายผู้อื่น อีกทั้งน้องชายและหลานสาวของเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ภายใต้เงื้อมมือของฟาราเดย์อีกต่างหากเขาช่วยใครไว้ไม่ได้เลย..."ถ้าฉันยอมทำตามที่ฟาราเดย์สั่ง บางที..."เดสมอนฟังแล้วก็ปวดใจยิ่งนัก มือแกร่งค่อยๆ ประคองใบหน้างดงามแต่งแต้มไปด้วยคราบน้ำตา สองตาคู่สวยบวมช้ำ ริมฝ