Lahat ng Kabanata ng ราชาแวมไพร์อย่างฉัน ย้อนเวลากลับมาทำไมถึงลำบากนัก: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทที่ 1ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง อาร์เธอร์ แชมเบิร์ต ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์บุกโจมตีป้อมปราการสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ หอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์หอคอยหินอ่อนสีขาวสูงชันตั้งตระหง่านเหนือเมฆาแห่งรัตติกาล บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถล่มอยู่ใต้เท้าของเหล่าแวมไพร์ ท่ามกลางกองเศษหินเศษอิฐยังมีกางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมขึ้นมาจากแร่เงินสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายสะท้อนแสงระยิบระยับจากดวงดาราอันเป็นพลังขุมสุดท้าย แสงศักดิ์สิทธิ์โดดเด่นเหนือสิ่งอื่นใดในราตรีที่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งกลียุคคืนนี้เป็นคืนจันทร์สีเลือด กางเขนที่ไม่สามารถรับพลังจากแสงจันทร์ได้ทำให้ผู้มีพลังพิเศษฝั่งมนุษย์อ่อนกำลัง อาร์เธอร์เลือกค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาแห่งศึกตัดสิน ราชานำแวมไพร์ใต้สังกัดกว่าพันตนบุกโจมตีครั้งสุดท้ายหลังจากนี้จะไม่มีผู้ใดกล้าอาจเอื้อมมาเป็นศัตรูกับเผ่าแวมไพร์อีกแล้ว ทั้งฮันเตอร์ที่โดนล้างบางไปก่อนหน้านี้ ทั้งโบสถ์อาญาสวรรค์ที่คอยสวดภาวนาชำระบาปทั้งปวง ทั้งอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องมนุษย์ในทุกรัตติกาลมาเยือน หลังจากนี้จะมีเพียงขั้วอำนาจเดียวแวมไพร์แสงสีขาวบริสุทธิ์หม่นล

บทที่ 3องค์กรฮันเตอร์ที่ฉันเกลียดอาร์เธอร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แสงสีเงินจางหายไปแล้ว พวกเขาทั้งสองกำลังยืนอยู่บนวงแหวนที่หน้าตาเหมือนวงแหวนก่อนหน้านี้ทุกประการ เพียงแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าหลายเท่าและยังเรืองรองด้วยแสงสีเงินที่สว่างกว่ากันมาก ที่สำคัญคือพื้นที่พวกเขายืนอยู่เปลี่ยนจากพื้นดินปูพรมไปด้วยหญ้าสีเขียวชอุ่มกลายเป็นพื้นหินสีหม่นเหมือนพื้นปราสาทเก่า ในห้องอันมืดมิดยังมีวงแหวนแบบเดียวกันอีกเก้าวงรวมกับวงที่พวกเขายืนอยู่เป็นสิบวงวงแหวนเหล่านี้คือวงแหวนวาร์ป ไม่ว่าวงแหวนชนิดใดก็ล้วนต้องใช้พลังในการหล่อเลี้ยง ยิ่งวงใหญ่ก็ยิ่งใช้พลังมาก ภายในห้องอันมืดมิดราวกับถ้ำแห่งนี้มีวงแหวนถึงสิบวง ในคฤหาสน์ตระกูลแวมไพร์ทั้งสี่อย่างมากก็มีอยู่สามวงต่อหลัง สถานที่ที่มีวงแหวนวาร์ปมากขนาดนี้ย่อมไม่แคล้วเป็นที่รวมตัวของผู้ใช้พลังพิเศษอย่างหอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ โบสถ์อาญาสวรรค์หรือองค์กรฮันเตอร์ อันเป็นสามสถานศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกปักษ์มวลมนุษย์จากบรรดาปีศาจสถานที่นี้มืดมนให้ความรู้สึกหนาวเหน็บไม่ต่างจากแหล่งกบดานของปีศาจ คนข้างๆ เขาก็ยังแต่งกายด้วยชุดหนังสีดำอันเป็นเครื่องแบบของฮันเตอร์ ที่นี่จะต้องเป

บทที่ 5จากนี้ไปนายมานอนเตียงฉันอาร์เธอร์เปิดเปลือกตา แสงอาทิตย์สาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนกับใบหน้างดงามดังรูปสลักของเทพสวรรค์ ขาดเพียงความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ของแวมไพร์ที่ใช้ในการล่อลวงเหยื่อ อาร์เธอร์ยกมือขึ้นมาบังแสงก่อนจะรีบหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ ด้วยกลัวว่าดวงตาทั้งสองข้างจะได้รับบาดเจ็บ"ใครบังอาจเปิดหน้าต่างทิ้งไว้!""สายโด่งขนาดนี้เพิ่งตื่นยังจะโวยวายอีก"เสียงเข้มตอกกลับมา อาร์เธอร์หันไปตามเสียง ชายหนุ่มผมดำตัดสั้นหน้าตาหล่อเหลาเย็นชากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะริมหน้าฝั่งตรงข้ามกับตัวเขา ดวงตาสีน้ำเงินเยียบเย็นภายใต้กรอบแว่นตวัดขึ้นมองเขาอย่างตำหนิติเตียนแม้จะไม่ได้อยู่ในทั้งเครื่องแบบเกราะเหล็กอัศวินศักดิ์สิทธิ์และชุดหนังของฮันเตอร์ อาร์เธอร์ก็จำเขาได้เป็นอย่างดีเดสมอน ไฮการ์เด้นงั้นก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ฝันน่ะสิ!อาร์เธอร์กุมหน้าผาก "ครั้งนี้อะไรอีกล่ะ บาทหลวงศักดิ์สิทธิ์รึ?""เพ้อเจ้ออะไรของนาย ไม่ได้บาดเจ็บที่หัว ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องได้"อาร์เธอร์จิ๊ปาก เขาก็แค่พูดไปเรื่อยด้วยความสับสน ใครใช้ให้หมอนี่ลืมตาครั้งหนึ่งเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ครั้งหนึ่งเป็นฮันเตอร์

บทที่ 7ข้าจะตามหาเจ้าให้เจออาหารของฮันเตอร์เน้นเนื้อเป็นส่วนใหญ่เนื่องจากพวกเขาเป็นนักล่า ภารกิจหาวัตถุดิบอาหารส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่ล่าสัตว์ก็ไม่ค่อยมีคนรับไปทำฝีมือของคนครัวก็ดีไม่ใช่น้อย แม้บรรจุภัณฑ์จะเป็นเพียงกล่องไม้หน้าตาธรรมดา แต่เมื่อเปิดฝาออกกลิ่นหอมของเนื้อกวางที่หมักปรุงจนไม่เหลือความเหม็นคาวก็ลอยโชยออกมา เนื้อกวางได้รับการเคี่ยวจนนุ่ม ภายนอกทอดกับเนยจนกรอบทิ้งความชุ่มฉ่ำสดใหม่ของเนื้อไว้ภายใน โรยด้วยโรสแมรี่เพิ่มความหอมรัญจวน เคียงคู่มากับมันที่อบด้วยน้ำมันเนื้อกวางอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่ยั่วน้ำลายเป็นอย่างมาก หากไม่ติดที่ในน้ำมันเนยใส่กระเทียมทอดจนเหลืองกรอบแล้วโรยบนเนื้อกวางอีกที ในมันอบยังมีกระเทียมสับชิ้นน้อยใหญ่ติดอยู่ในทุกซอกทุกมุม กลิ่นกระเทียมฉุนกึกจนอาร์เธอร์หมดความอยากอาหารในสวนผักขององค์กรดันปลูกกระเทียมไว้เสียเยอะเพื่อขับไล่ให้ปีศาจอย่างแวมไพร์ไม่อยากย่างกรายเข้าใกล้ เมื่อปลูกเยอะในอาหารแทบทุกมื้อจึงมีส่วนผสมของกระเทียมเป็นตัวชูรสอาร์เธอร์ถอนหายใจก่อนจะเขี่ยกระเทียมออกจากอาหารอย่างอื่นเหมือนในทุกๆ มื้อ แม้ตอนนี้เขาจะยังเป็นมนุษย์แต่ก็ติดนิสัยเกลียดของสิ่งนี้เ

บทที่ 9โดนกัดแล้วโว้ยยยยย!"เอาล็อกเกตฉันคืนมา!"โดยที่ไม่มีใครคาดคิดอาร์เธอร์พุ่งตัวไปหาคลินตันที่ห้อยล็อกเกตของเขาอยู่บนคอ ในหัวของคลินตันกลับมีอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา 'รีบมากัดฉันเร็วเข้า!'ที่อาร์เธอร์เลือกมาทางคลินตันนั้นเป็นเพราะว่าเจ้าแวมไพร์ตนนี้หลงมัวเมาในกลิ่นของเขาเข้าไปแล้ว การควบคุมจิตใจก็จะง่ายยิ่งขึ้นไปอีก ดังนั้นที่เขาต้องทำก็แค่ควบคุมให้คลินตันกัดเขา เสร็จแล้วก็ไปต่อสู้กับแวมไพร์อีกสองตนเปิดทางหนีให้กับเขาคลินตันหัวเราะร่า อ้าแขนรับเหยื่อที่วิ่งเข้ามาสู่เงื้อมมือของเขาด้วยเอง "ฮ่าๆๆ เหยื่อเลือกที่จะเป็นของข้า พวกเจ้ากลับไปเสีย!"อาร์เธอร์ใส่พลังควบคุมจิตใจผ่านกางเขนเงินลงไปมากกว่าเดิม 'คลินตัน กัดฉันเดี๋ยวนี้!'คลินตันถูกควบคุมจิตใจอย่างไม่คิดต่อต้าน ก้มลงดอมดมกลิ่นหอมหวานของเหยื่อในอ้อมแขน "อา หอมยิ่งนัก"'เร็วเข้าสิ!'"ไม่รีบ""ห๊ะ?""ไว้พาเจ้ากลับคฤหาสน์ก่อน เราค่อยมาสนุกกัน"อาร์เธอร์อ้าปากค้าง เขาได้เห็นความคิดในหัวของคลินตัน เจ้าบ้านี่ไม่ได้แค่อยากสูบเลือดเขาจนหมดตัวแบบในครั้งที่แล้วแต่จะเอาเขาไปทำเป็นถังไวน์ส่วนตัว!ถังไวน์ของแวมไพร์นั้นก็เหมือนกับฟาร์มนมวัวห