บทที่ 3 หอมบุปผา

“คุณหนูท่านจะเอาอย่างไรต่อดีเจ้าคะ” จงเอ๋อร์เอ่ยขึ้นเมื่อนางทั้งสามขนหีบออกมาด้านนอกแล้วก็เดินไปตามทาง กับความมืดและท้องฟ้าที่ร้องยามใกล้ฝนตก

         “จงเอ๋อร์ ยี่เอ๋อร์ ขอบใจพวกเจ้ามากที่มาช่วยข้าขนของ ตอนนี้ไม่มีคุณหนูสกุลจางอะไรทั้งนั้น มีเพียงจางหย่งเล่อ สตรีกำพร้าเท่านั้น” นางบอกกับสาวใช้ที่เป็นเหมือนดังเพื่อนกันเสียมากกว่าจะเป็นนายบ่าว

         “เจ้าค่ะ” สองสาวรับคำเสียงอ่อย

         “วันนี้พักโรงเตี้ยมก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะจ้างรถม้าไปส่งที่หูเป่ย”

         “หูเป่ยหรือท่านเป็นสตรีผู้เลอโฉม กลิ่นกายหอมเช่นนี้ ไปอยู่คนเดียวได้อย่างไรกัน” จงเอ๋อร์รีบแย้ง นางเป็นห่วงกลัวว่าหย่งเล่อจะเป็นอันตรายไปเสียก่อน

         “ข้ามีโฉนดที่ดินของท่านแม่ ที่เคยแอบเข้าไปดูในห้องเก็บสมบัติสกุลจาง ที่ดินนั่นอยู่ในเมืองหูเป่ย ทิศบูรพาเป็นที่ดินอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลออกไปจากตัวเมืองหูเป่ยสักหน่อย แต่ข้าคิดว่าน่าจะพออยู่ได้” นางคิดอยากใช้ชีวิตให้สงบสุข ลาขาดสิ้นแล้วเมืองหลวงที่มีแต่ความอิจฉาริษยา รูปกายนางกระทั่งป้าสะใภ้ก็ไม่เว้น

         “ท่านอยู่ได้อย่างไรกันคนเดียว”

         “ได้สิ อย่าลืมนะเจ้าสองคนสอนข้าให้ทำงานเหมือนสาวใช้ ข้าทำกับข้าวหุงข้าวแล้วก็ดูแลบ้านเรือนได้ ของเพียงความสงบสุขสักนิด ข้าก็อยู่ได้สบาย” นางบอกสองเพื่อสาวที่ร่วมชะตากรรมมาด้วยกัน

         “บ้านเกิดข้าก็อยู่หูเป่ย เช่นนั้นพวกเราไปอยู่ด้วยกันดีหรือไม่” ยี่เอ๋อร์ชวนทั้งสามคนไปอยู่ด้วยกัน

         “จะรบกวนพ่อแม่เจ้าได้ที่ไหน ไม่เอาข้าขออยู่บ้านของข้าบนที่ดินแม่ข้าสักพัก ไว้คิดหาทางได้แล้วจะบอกพวกเจ้า”

         “เช่นนั้นพวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน หากเพื่อนเดือดร้อนย่อมช่วยเหลือกัน” ทั้งสามเกี่ยวก้อยให้คำมั่นสัญญาซึ่งกันและกัน

         “เถ้าแก่ขอห้องพัก1 ห้อง” หย่งเล่อบอกกับเถ้าแก่โรงเตี้ยมที่กำลังยืนนับเงินอยู่

         “ได้ๆ มาเชิญด้านในก่อน พวกเจ้ามากันเสียมืดค่ำ ดีที่ว่ายังมีห้องพักเหลือ”

         “พวกข้ามาอย่างฉุกละหุก บ้านของพ่อและแม่ของข้าป่วยกะทันหันต้องรีบไปดูใจ” นางแสร้งทำตัวน่าสงสาร เพื่อจะได้หลบหลีกภัย หากใครรู้ว่านางเป็นสตรีที่ไม่มีที่ไปจักเป็นอันตรายเอาได้

         “บ้านเจ้าอยู่ที่ใด เดี๋ยววันพรุ่งข้าจะหารถม้าให้พวกเจ้าเดินทางดีหรือไม่” เถ้าแก่โรงเตี้ยมสงสารเหล่าดรุณีน้อยที่ต้องออกเดินทางกันลำพัง จึงอยากไหว้วานคนที่ไว้ใจได้ให้ไปส่งจะดีกว่าให้เดินทางกันเองโดยไม่มีผู้ใดดูแล

         “ขอบคุณเจ้าค่ะ เถ้าแก่ ข้าจักไม่ลืมบุญคุณท่าน” หย่งเล่อกล่าวกับเถ้าแก่พร้อมขยิบตาให้กับเพื่อนทั้งสอง คืนนี้ทั้งสามนอนห้องเดียวกัน เพื่อความปลอดภัยหากมีอันใดเกิดขึ้นจักได้ร้องเรียกให้คนช่วยได้

         “พวกเราพักผ่อนกันก่อนเถิด” วันนี้นางเหนื่อยมามากพอแล้ว

         หย่งเล่อคิดถึงอิสระที่เพิ่งได้รับมาไม่นาน ก็รู้สึกสบายใจ ต่อไปนี้จะไม่มีใครมาบังคับนางได้อีกแล้ว

         “เคราะห์ของโฉมงามโดยแท้” ความงามที่เป็นภัยของนางทำให้นางต้องลำบากมาหลายปี เช่นนั้นนางต้องอยู่ใกล้ไกลจากผู้มีอำนาจ นางไม่อยากได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง

         เมื่อหันไปเห็นเพื่อนสาวสองคนได้นอนหลับกันอย่างสนิทดีแล้ว นางก็เหม่อมองไปด้านนอก คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ทำให้นางคิดไปถึงตอนนางอายุสิบห้าหนาวในคืน ‘[1]หยวนเซียว’ ตอนนั้นนางเป็นหญิงสาวที่น่าสงสาร แม้เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ แต่ไม่ได้รับสิทธิ์ให้ออกไปด้านนอก ชีวิตนางดั่งต้องโทษติดคุกตั้งแต่ที่ท่านลุงรับนางมาเลี้ยงดู ไม่ว่าเทศกาลใดนางก็ไม่ได้รับอนุญาตจากท่านลุงและท่านป้าสะใภ้ให้ออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก

         นางเริ่มโตเป็นสาววัยปักปิ่นแล้ว อยากออกไปดูโลกภายนอกว่าจะเป็นเช่นไร สุดท้ายนางก็เลือกหนีออกมากับสหายรักอีกสองคนที่เพิ่งนอนหลับไป

         “เจ้าดูลู่ทางดีๆนะ หากท่านป้าข้ามารีบบอกโดยเร็ว” เสียงโฉมสะคราญกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมชะตากรรม ที่ต้องการออกมาเที่ยวกับนาง

         ทั้งสามวางแผนให้นอนหลับแต่หัวค่ำโดยไม่ให้ใครสงสัย แล้วก็ปีนกำแพงลอบออกมาทางด้านหลัง นางเอาผ้าปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เพื่อไม่ให้คนจดจำนางได้ เหล่าคนรับใช้ที่ไม่มีงานแล้ว ต่างก็ออกมาเที่ยวเช่นกัน

         หากมีผู้ใดเห็นและจำนางได้ จักเกิดเรื่องแล้วอีกอย่างวิธีลงโทษของท่านป้าสะใภ้ นางก็เข็ดขยาดเพราะนางต้องโดนขังในห้องเก็บฟืน ให้อดข้าวหนึ่งวัน

         ชีวิตคุณหนูสกุลจางช่างน่ารันทดนัก แต่นี่คือชะตาที่นางไม่ได้เป็นคนเลือก หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อท่านแม่ของนางอายุสั้นละก็ ป่านนี้นางคงจะเป็นคุณหนูจางหย่งเล่อผู้งดงาม ชื่อเสียงดังขจรขจายไปทั่วเมืองหลวง

         เมื่อนางลอบออกมาได้ นางก็เที่ยวเตร่จนเกือบยามจื่อ[2] คนที่ไม่เคยออกมาพบผู้คนมากมายเช่นนี้ก็ตื่นเต้นยิ่งนัก ท้องฟ้าที่มืดสนิทแต่โคมไฟที่จัดเรียงเป็นแนวยาวตามท้องถนน ทำให้มันสว่างไสวดุจเวลากลางวันก็ปาน พ่อค้าแม่ค้าต่างเรียกให้ซื้อโคมไฟ และขนมน้ำตาลปั้น และขนมบัวลอยที่นิยมกินด้วยกันในครอบครัววันนี้

         นางมองไปรอบๆ ก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย จนเมื่อเดินมาเรื่อยๆและหยุดที่หน้าร้านขายโคมไฟร้านหนึ่ง ที่มีโคมไฟรูปนกน้อยที่อยู่ในกรงไม้ไผ่ ทำให้คิดถึงตัวเอง

         บ้านสกุลจางก็ไม่ต่างจากกรงที่ขังนางเอาไว้

         “แม่นางน้อย นี่เป็นโคมไฟที่ขายดีที่สุด เหลืออันสุดท้ายแล้ว ข้าลดให้เหลือ 10 อีแปะดีหรือไม่” เถ้าแก่อยากขายให้หมด เพราะนี่ก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

         “เอ่อ...เถ้าแก่ข้า...เอ่อ” ขณะที่นางกำลังลังเลนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

         “เถ้าแก่ ข้ารับโคมนี้”

บุรุษหนึ่งที่เห็นนางลังเลไม่ยอมซื้อเสียที จึงมาชิงตัดหน้าไป นางจึงถอยให้กับบุรุษผู้นั้นเสีย เพราะตนจะถือกลับบ้านก็เห็นว่าท่านป้าสะใภ้จะสงสัยเอาได้

“เถ้าแก่ท่านขายให้คุณชายท่านนี้เถิด” นางผินหน้าหันออกจากร้านโคมไฟหมายจะไปชมที่เขาจุดดอกไม้ไฟ แต่ใบหน้าของนางกลับเฉียดเข้าใกล้เขา สายตาสองคู่สบประสานกัน ดวงหน้างดงามภายใต้ผ้าแพรผืนบาง ขึ้นแดงระเรื่อ แต่คิดว่าบุรุษหนุ่มผู้นั้นคงไม่สามารถมองเห็นอาการที่แปลกไปนั้นได้

บุรุษหนุ่มเมื่อกำลังหยิบเงินออกจ่ายค่าโคมไฟ ชั่วลมหายใจที่เงยหน้าขึ้น ก็เฉียดเข้ากับใบหน้าของโฉมสะคราญภายในผ้าผืนบางนั้นเข้าอย่างบังเอิญ แค่ชั่วพริบตาที่ได้สบกัน เขารู้สึกว่าเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แม้แต่ลมหายใจเขาก็สะดุดไปชั่วขณะ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมานั้นทำให้เขาแปลกใจยิ่งนัก

หอม...!

หย่งเล่อตกใจ เมื่อตนเองสบตากับบุรุษหนุ่มผู้มีนัยน์ตาดุจพญาเหยี่ยว รูปโฉมงดงามราวกับบัณฑิตผู้รอบรู้ ใบหน้าผิวพรรณผุดผาดราวกับสตรีในห้องหอ นางตกตะลึงงัน ไม่คิดว่าบนโลกใบนี้จะมีบุรุษที่รูปกายงามราวกับเทพราชาลงมาจุติ

“อะ...เอ่อ...ขออภัยคุณชาย” นางกล่าวสั้นๆ เมื่อได้สติผินหน้าหลบก้มเอาพัดปิดบังใบหน้าอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เขาจับเอาได้ว่า นางหลงรูปโฉมที่ได้ยลเพียงระยะเวลาสั้นๆ

สตรีเช่นนางไม่เคยพบพานบุรุษรูปงาม วันๆ เจอแต่บ่าวชายหญิงในจวน เมื่อพบเขาหัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัวจนนางยังได้ยิน

“มิเป็นอันใด โคมนี้เจ้าจะซื้อหรือไม่” บุรุษรูปงามถามนาง

“ปะ...เปล่า ข้าเพียงมองว่ามันงดงามเพียงเท่านั้น หากท่านอยากได้ เอาไปเถิด” นางย่อลงน้อยๆ เพื่อขอตัวจากไป ไม่อยู่ให้ตัวเองเสียอาการตรงนี้นาน

“ดะ...เดี๋ยวเจ้าชื่ออะไร”

“เอ่อ...ข้า” ยังไม่ได้ทันจะได้ตอบ เสียงจงเอ๋อร์กับยี่เอ๋อร์ก็ดังขึ้น

“เจ้าอยู่นี่เอง รีบหนีเร็วนายท่านกับฮูหยินตรงมาทางนี้ เราต้องรีบกลับจวน” เสียงสาวใช้บอกพร้อมกับลากนางให้วิ่งนำไป

หลังจากนั้นนางก็ไม่เคยได้ออกมาจากจวนอีกเลย ราวกับถูกขังไว้ภายในจวนนั้น เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็อยากเจอเขาอีกสักครั้ง แม้ว่าจะผ่านมาหลายปี เขาอาจจะแต่งงานไปแล้ว แต่นางก็ปรารถนาที่จะให้มีโอกาสนั้นอีกสักครา

นางเลิกคิดฟุ้งซ่านและเรื่องที่เป็นไปไม่ได้นั้นเสีย ข่มตาให้หลับลง เผื่อให้ตื่นมาเจอกับวันใหม่ที่สดใสกว่าเก่า

รุ่งเช้าหน้าโรงเตี้ยมมีรถม้าจอดรออยู่ก่อนแล้ว นางจ่ายเงินให้เถ้าแก่แล้วก็เดินยกของขึ้นรถไป

“เจ้าส่งให้ถึงหู่เป่ย นางเป็นญาติข้า” เถ้าแก่ที่เอ็นดูโฉมสะคราญทั้งสาม อ้างไปว่าเป็นญาติเพื่อให้คนขับรถม้าดูแลพวกนางเป็นอย่างดี

หย่งเล่อยิ้มให้กับเถ้าแก่ ก่อนที่รถม้าจะออกไป ในเมืองหลวงแห่งนี้ อย่างน้อยข้าก็ได้พบกับคนที่ใจดีมีน้ำใจอยู่บ้าง หวังว่าหมู่บ้านหลงบุปผาที่นางคิดจะไปใช้ชีวิตอยู่นั้น จะพบเจอแต่คนดีๆ

[1] คืนหยวนเซียว คืนจันทร์เต็มดวงเดือนอ้าย หรืออีกชื่อเรียกว่าเทศกาลโคมไฟ

[2] ยามจื่อ: เวลา 23:00-00:59