Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

พอคุณแม่ฟังเรื่องราวต่าง ๆ จากปากของเขาจนจบ ท่านต่อว่าเขาชุดใหญ่ และยื่นคำขาดกับเขาว่า หากเขาหย่ากับเรนนี่ หรือเขาตามน้องกลับไปอยู่ที่บ้านด้วยกันไม่ได้ คุณแม่จะตัดขาดความเป็นแม่เป็นลูกกับเขาจริง ๆ แล้วคุณแม่ไม่จำเป็นต้องขู่เขาเลย เพราะเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่า เขาจะไปหาน้อง จะพูดคุยเรื่องราวต่างๆ จะบอกเล่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอในตอนนี้ให้เธอได้รับรู้“เรนนี่ไม่อยู่บ้านจ้ะ”“เรนนี่ไปไหนเหรอครับหม่ามี้”“เรนนี่ขออนุญาตหม่ามี้ไปนอนค้างกับเพื่อน”“เพื่อนคนไหน หม่ามี้พอจะรู้ไหมครับ”“หม่ามี้ไม่รู้”หม่ามี้ตอบห้วนจัด และมองลูกเขยด้วยสายตาไม่พอใจ ทั้งยังปั้นหน้าบึ้งตึง ตอบแล้วก็นั่งหันข้างให้ ไม่อยากพูดจากับคนที่ทำให้ลูกสาวของท่านเสียใจพอแม่ยายไม่คุยด้วย อคิณจึงหันไปหาพ่อตา“คุณป๋าครับ คุณป๋าพอจะทราบไหมครับว่า เรนนี่ไปค้างกับเพื่อนคนไหน”“ไม่รู้ กลับไปได้แล้ว พวกเราจะพักผ่อน”พ่อตากับแม่ยายคงโกรธเขามาก มันก็น่าโกรธอยู่หรอก เขาทำให้เรนนี่เสียใจ ทั้งที่มีโอกาสพูดไปตั้งหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่พูดกับน้องสักที รอกระทั่งถึงวันที่เธอไม่อยากอยู่รอฟังแล้ว เขาก็ต้องดิ้นรนหาทางเจอเธอเอง เพื่อที่จะได้พูดใ

อคิณวางน้องลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาถอดเสื้อผ้าให้เธอ เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธออย่างใส่ใจ และปล่อยให้น้องได้นอนพักผ่อน ส่วนเขาเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและสวมเสื้อคลุมออกมาเขาส่งเสื้อผ้าของเขาและน้องไปซัก และโทรบอกมารดาว่าเขาเจอน้องแล้ว และคืนนี้เขากับน้องจะพักที่โรงแรม จะพูดคุยปรับความเข้าใจกัน เขาสัญญาว่าเขาจะพาลูกสะใภ้สุดที่รักของคุณแม่กลับไปอยู่กับท่านให้ได้หลังจากวางสายจากมารดา อคิณเดินไปนั่งลงบนเตียง มองคนเมาหลับด้วยสายตาอ่อนโยนห่วงใย เขาอยากพูดคุยปรับความเข้าใจกับน้อง แต่คงต้องรอให้เธอตื่นขึ้นมาก่อน อย่างน้อยตอนนี้เขาก็อุ่นใจแล้วว่า น้องอยู่ตรงนี้ เขายังมีโอกาสได้บอกได้พูดในสิ่งที่เขาควรพูดมาตั้งนานแล้วอคิณถอดเสื้อคลุมออกจากตัว เขาเอนกายลงนอนเคียงข้างน้อง โอบกอดคนตัวอุ่นมาแนบกายเรนนี่ซุกตัวเข้าหาอกกว้างอย่างคุ้นเคย ถอนหายใจบางเบา พึมพำเสียงเบาแผ่วว่า“อีกสิบเก้าวันหย่า พี่คิณ...คนใจร้าย”คนถูกน้องกล่าวหาว่าใจร้ายกระชับอ้อมแขนกอดเธอแน่นขึ้น เขาจูบกลางกระหม่อมสาว แล้วกระซิบบอกเธอว่า“จะอีกกี่วันก็ไม่หย่า”คนที่นอนหลับในอ้อมกอดอบอุ่นมาทั้งคืน ขยับตัวเล็กน้อย และค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พอเห็

“ยัยตัวเปี๊ยกเอ๊ย ! เฮียล่ะอยากเขกหัวสักที โทษฐานที่ทำให้เฮียเป็นห่วงแทบแย่”“โอ๋เอ๋ ๆ กอดเฮียนะคะ”“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ”“ค่ะ…เฮียก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ น้องรักเฮียนะคะ”คนที่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ และทันได้ยินน้องพูดกับเฮียโรม เธอบอกว่าเธอชอบเขา แค่ได้ยินคำว่าชอบจากปากน้อง หัวใจก็พองโต รอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า พอน้องวางสาย อคิณจึงเดินไปนั่งลงข้างเธอเรนนี่หันขวับไปมองคนที่เพิ่งมานั่งลง เธอมองเขาอย่างจับผิด กำลังคิดว่า เขาได้ยินเธอคุยกับพี่ชายของเธอหรือเปล่า และได้ยินตอนไหนบ้าง“พี่คิณออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไรคะ”“ออกมาทันได้ยินว่า มีคนบอกว่าชอบพี่”“แอบฟังคนอื่นเขาคุยโทรศัพท์ นิสัยไม่ดีเลยนะคะ”“ถึงนิสัยไม่ดี แต่เอวดีนะครับ”คนเอวดีดึงโทรศัพท์ในมือของน้องไปวางไว้บนโต๊ะข้างโซฟา แล้วอุ้มน้องขึ้นมานั่งตักเรนนี่ยอมนั่งนิ่ง เธอนั่งตะแคงด้านข้างพิงอกเปล่าเปลือยของเขา เพราะพี่คิณสวมแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว“เมื่อไรเขาจะเอาชุดมาส่งสักทีล่ะคะ เรนนี่อยากใส่เสื้อผ้าแล้ว”“จะรีบใส่ไปทำไมล่ะครับ ระหว่างรอเขาเอาเสื้อผ้ามาส่ง เรามากระชับความสัมพันธ์กันหน่อยดีไหม”“ไม่ดีค่ะ เรนนี่ขี้เกียจ

อคิณอุ้มน้องขึ้นแนบอก เขาอุ้มเธอไปส่งถึงโต๊ะทำงาน วางเธอลงบนเก้าอี้ ก่อนจะถอยออกไป เขาจุ๊บปากอิ่มเบา ๆ เบี่ยงหน้าไปกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยเสียงแหบพร่า“เอากันคืนนี้เลยไหมครับ พี่พร้อมนะ”เรนนี่มองตามคนที่จงใจทำให้เธออยาก แล้วเขาก็เดินจากไปประชุม หญิงสาวสูดลมหายใจลึก แล้วระบายออกช้า ๆ เธอทำซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้ง มันก็พอจะบรรเทาความรู้สึกร้อนรุ่มในกายได้ แต่ก็ไม่หมดเสียทีเดียว นึกโมโหคนจงใจแกล้ง แกล้งเธอนักดีไหม คอยดูเถอะ...เธอจะเอาคืน !ตอนที่ 23จะกี่วันก็ไม่หย่าอคิณเข้าประชุมทั้งวัน แต่ตอนเที่ยงก็ได้พักมากินข้าวด้วยกันกับเมีย พอตกบ่ายเขาก็ต้องเข้าประชุมอีกครั้ง เรนนี่นั่งทำงานคนเดียวในห้องกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ท่านรองประธานบริษัทก็ยังประชุมไม่เสร็จ เรนนี่จึงนั่งรออยู่ในห้องเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของอคิณดังขึ้น เรนนี่จึงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานและรับสายคุณเลขาพรชัยโทรมาบอกเธอว่า พี่คิณน่าจะอยู่ในห้องประชุมอีกประมาณสองชั่วโมง หากเธออยากกลับบ้านก่อน เขาจะให้คนขับรถที่บริษัทขับรถไปส่ง“ไม่เป็นไรค่ะคุณพรชัย เรนนี่จะรอกลับพร้อมพี่คิณค่ะ”พอบอกไปแล้วก็วางสาย พอดีกับเสียงแ

“เรนนี่...หนูแตกแล้ว”อคิณขยับบั้นเอวถี่ยิบ โถมถั่งอัดแก่นกายใส่ร่องสาว เขาเสียวจนน้ำปริ่มหัว“ตอดแรงเกินไปแล้ว เรนนี่ !”อคิณรัวบั้นเอวซอยลำกายใส่ร่องฟิตถี่ยิบ และกระแทกแรงครั้งสุดท้าย หัวมนอวบแหวกร่องปักลึกในส่วนอ่อนนุ่ม เขาปลดปล่อยตัวเองในร่องสาว กายแกร่งกระตุกเฮือก ๆ เพราะถูกร่องเนื้อตอดรัดรีดเค้นน้ำ“เรนนี่จ๋า...เมียจ๋า อื้ม...พี่ชอบอยู่ในตัวหนูจังเลย”อคิณพร่ำเพ้อเสียงแหบแห้ง เขาพรมจูบใบหน้าสวยอย่างหลงใหล จูบอ่อนหวานให้รางวัลคนน่ารักที่ยอมให้เขารักบนโต๊ะในห้องทำงาน....บทรักเร่าร้อนสิ้นสุดลงแล้ว ทว่าความหวามหวาน ละมุนซาบซ่านยังคงโอบล้อมรอบกายเรนนี่นั่งอิงแอบอยู่บนตักแกร่ง แก้มเนียนซบอยู่กับอกกว้าง สูดกลิ่นหอมแบบผู้ชายที่เธอคุ้นเคยและหลงใหล“พี่คิณคะ...”“ครับ” ขานรับแล้วก็ก้มหอมหัวน้องหนึ่งฟอดใหญ่“ถ้าเกิดว่า เลยเก้าสิบเก้าวันไปแล้ว เรนนี่ไม่อนุญาตให้พี่คิณหย่านะคะ”อคิณหัวเราะในลำคอ เขากระชับวงแขนกอดน้องแน่นขึ้น“ถึงเรนนี่อยากหย่า พี่ก็ไม่เซ็นใบหย่าให้หรอกครับ”เรนนี่อมยิ้มอยู่กับอกกว้าง“แล้วถ้าเลยเก้าสิบเก้าวันไปแล้ว เรนนี่ทำตัวไม่น่ารัก เอาแต่ใจ ขี้หึง ขี้หวง ล่ะคะ พี่คิณจ