Lahat ng Kabanata ng เจ้าสาวสลับตัว: Kabanata 21 - Kabanata 30

ตอนที่ 21ณ โรงแรมหรูในกรุงเทพมหานครแสงแฟลชสาดสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งภายในห้องสวีทสุดหรูแตงโมบิดเร้าเรือนร่างโพสต์ท่าไปตามสัญชาตญาณ เธอทำมันราวกับเป็นมืออาชีพที่ช่ำชอง แม้ว่าในใจจะเบื่อหน่ายเต็มที“เยี่ยมมากโม... หันขวานิด... ใช่... ดึงคอเสื้อลงอีกหน่อย... สวย!”เสียงของเอ็นโซ่ ตากล้องหนุ่มหล่อ ดังขึ้นจากหลังเลนส์นัยน์ตาคู่สวยของแตงโมวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความไม่พอใจ...'เปิดอีกหน่อยก็ให้ถอดเลยดีกว่าไหม แค่นี้มันก็แทบจะปิดอะไรไม่อยู่แล้ว!'แต่เธอก็ทำได้แค่คิด ถ้าไม่ติดว่าเธอเคย ทำแสบ กับเขาไว้เรื่องใหญ่ (เรื่องงานแต่งของฟาเบียน) มีหรือที่เธอจะยอมทิ้งชีวิตที่ขอนแก่น บินด่วนลงมารับงานถ่ายแบบฉุกเฉินแทนเด็กนางแบบที่ป่วยกะทันหันแบบนี้“พอยัง” เธอถามเสียงห้วนเมื่อก่อนเธออาจจะหลงระเริงไปกับแสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์พวกนี้ แต่ตอนนี้... เธอกลับเบื่อมันเต็มที เธอชอบชีวิตที่เรียบง่ายที่ขอนแก่นมากกว่า ไม่ต้องสนใจอะไรมากมาย และไม่ต้องใช้ชีวิตเร่งรีบ แข่งขัน เหมือนในเมืองกรุง“ดี... เซ็กซี่มาก... โอเค คัท! งานจบแล้ว!”เสียงกดชัตเตอร์เงียบลง เอ็นโซ่ลดกล้องลงแตงโมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอหยิบ

ตอนที่ 23องุ่นจ้องมองเขานิ่ง รู้สึกประหลาดใจจนพูดไม่ออก คำสารภาพรักกะทันหันนั้นทำให้เธอตกอยู่ในอาการอ้ำอึ้งไปชั่วครู่เหตุใด... เหตุใดผู้ชายอย่างฟาเบียนถึงพูดคำว่า "รัก" ออกมาได้ง่ายดายขนาดนี้“คุณ... คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไหม” เขาถามต่อ เมื่อเห็นเธอยังคงนิ่งเงียบใบหน้าสวยขององุ่นฉายแววฉงน... ซึ่งนั่นเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าเธอ "ไม่เชื่อ" ในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมาแม้แต่น้อย“องุ่น... ผมเพิ่งรู้หัวใจตัวเอง” ฟาเบียนตัดสินใจทิ้งทิฐิทั้งหมด เขารีบเลื่อนตัวลงจากโซฟา มานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นตรงหน้าเธอ...เขาจับมือบางทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อนในชีวิต“ได้โปรด... ให้อภัยในสิ่งที่ผมทำ และเรากลับมาเริ่มใหม่ด้วยกันได้ไหม”องุ่นมองภาพชายผู้หยิ่งยโสที่กำลังคุกเข่าตรงหน้า ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกรักแรกพบเหรอ...หากเธอเป็นรักแรกพบของเขาจริง... ทำไมวันนั้นเขาถึงได้ใจร้ายกับเธอเหลือเกิน...คำว่า "รัก" เพียงคำเดียว มันไม่สามารถลบรอยแผลลึกที่เขาสร้างไว้ในหัวใจของเธอได้“อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ” องุ่นพูดเสียงแผ่ว เธอค่อยๆ ดึงมือของตัวเองอ

ตอนที่ 25ฟาเบียนนั่งยิ้มแก้มแทบปริ มององุ่นที่กำลังทานซุปไก่ของเขาอยู่ที่โต๊ะอาหาร พอเห็นหญิงสาวทานจนหมดถ้วย เขาก็ยิ่งรู้สึกภูมิใจ เพราะนี่คือซุปที่เขาตั้งใจทำสุดฝีมือ“ฟาเบียน... คุณยิ้มอะไรคะ”เสียงเรียกชื่อของเธอที่ฟังดูอ่อนโยนขึ้น ทำให้ฟาเบียนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ยอมหยุด“ผมมีความสุขครับ”องุ่นคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอเองก็มีความสุขเช่นกัน ดวงตากลมโตสวยหวานของเธอมองฟาเบียนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“ฉันอิ่มแล้วค่ะ” องุ่นรีบเปลี่ยนเรื่องทันที บอกตามตรงว่าเธอเริ่มทำตัวไม่ถูก พอเห็นสายตาหวานฉ่ำที่เขามองมา แก้มของเธอก็ร้อนผ่าว รู้สึกเขินอายขึ้นมา“ครับ งั้นรอเดี๋ยว... เดี๋ยวผมไปเอายากับน้ำมาให้นะ”เพียงไม่นาน ยาลดไข้กับน้ำเปล่าก็ถูกวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าองุ่น ฟาเบียนคอยดูแลเธอเป็นอย่างดีไม่ห่าง แถมยังเก็บจานชามไปล้างทำความสะอาดทุกอย่างในห้องครัวอย่างคล่องแคล่ว“เพิ่งรู้นะคะ ว่าเป็นคนป่วยมันสบายอย่างนี้นี่เอง” องุ่นแกล้งเอ่ยหยอก พอเห็นเขาสลัดคราบนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่ง มาอยู่ในคราบของพ่อบ้านเต็มตัว เขาก็ดูน่ารักสำหรับเธอขึ้นเป็นกอง“ถึงองุ่นไม่ป่วย ผมก็ยินดีดูแลครับ” เขาหยอดหวาน

ตอนที่ 27ณ บริษัทแฟชั่นชั้นนำของคาร่า“คุณคาร่า... คุณแน่ใจแล้วเหรอคะว่าจะทำแบบนี้”เลขาสาวถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด คำสั่งที่เพิ่งออกมาจากปากของเจ้านายสาวเมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่การตัดสินใจทางธุรกิจที่เสี่ยง แต่มันคือการจงใจสร้างความเสียหายร้ายแรงให้กับบริษัทของเธอเอง“เธอเป็นแค่เลขา! ไม่ต้องมาเสนอหน้าออกความคิดเห็น!” คาร่าตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาสีเขียวมรกตวาวโรจน์เลขาสาวสะดุ้ง "ขอโทษค่ะ... ดิฉันจะรีบไปดำเนินการตามที่คุณคาร่าสั่งเดี๋ยวนี้ค่ะ"ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง เปลือกนอกที่แข็งแกร่งและเย่อหยิ่งของคาร่าก็พังทลายลงน้ำตาที่เต็มไปด้วยความรักที่ถูกปฏิเสธ และความแค้นที่สุมอก ก็เอ่อล้นทะลักออกมา หัวใจของเธอกำลังเจ็บปวดแสนสาหัส... เจ็บปวดจากการถูกแย่งชิง!“คุณทำให้ฉันไม่มีทางเลือกเองนะ... ฟาเบียน” เธอกระซิบกับตัวเองเสียงเหี้ยมเกรียม ปาดน้ำตาทิ้งอย่างรุนแรง"ฉันจะทำให้คุณได้เห็น ฉันจะทำให้คุณรู้ ว่าใครกันแน่ที่ คู่ควร อยู่เคียงข้างคุณ!"คฤหาสน์หลังใหญ่โตที่เคยเงียบเหงา บัดนี้อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข โฟวิล... ลูกชายตัวน้อย ได้เข้ามาเติมเต็มช่องว่าง และคอยสมานแผลใจให้กับฟาเบีย

ตอนที่ 29หลังจากผ่านค่ำคืนอันวุ่นวายโกลาหล องุ่นก็ได้ใช้เวลาเคลียร์ใจกับน้องสาวของเธออย่างหมดเปลือกแตงโมรู้ดีว่าตัวเองต้อง "ตัดใจ" จากฟาเบียนให้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น พี่สาวที่เธอรักที่สุดจะต้องจมอยู่กับความทุกข์ใจและความรู้สึกผิดนี้ไปตลอดแต่น่าแปลก... การที่ได้กลับมาเผชิญหน้ากับฟาเบียนอีกครั้ง มันกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเดิมอีกต่อไปเธอกลับรู้สึกเฉยๆ และชาชินกว่าที่ตัวเองคาดคิดไว้ แม้ว่าลึกๆ แล้ว มันจะยังคงทิ้งความรู้สึกหน่วงๆ เจ็บแปลบ ค้างอยู่ที่กลางใจก็ตามบรรยากาศในห้องทานอาหารเช้ามื้อนี้ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด การปรากฏตัวของแตงโมคือสาเหตุนั้นแต่เธอก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำตัวให้เป็นปกติ ทำเหมือนว่าตัวเองไม่เป็นอะไร...ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจยิ่งกว่าบรรยากาศที่น่าอึดอัด... ก็คือสายตาของแมทเทียส ที่เอาแต่จ้องมองเธอเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ไม่วางตาหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ฟาเบียนก็ลุกขึ้นขอตัวไปทำงานแต่ก่อนที่เขาจะไป... เขาหันไปหอมแก้มองุ่นฟอดใหญ่ และก้มลงไปหอมโฟวิลที่อยู่ในอ้อมแขนของเธออีกฟอด...มันคือการกระทำที่ตอกย้ำความหวาน และประกาศชัดต่อห