บททั้งหมดของ เจ้าสาวสลับตัว: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 2เวลาสามวัน... นั่นคือทั้งหมดที่ฟาเบียนใช้ในการประเมินผลเขายังไม่ส่งสัญญาแต่งงานให้เธอเซ็น เพราะตั้งใจจะรอดูพฤติกรรมของ "ว่าที่เจ้าสาว" คนนี้ก่อน เพื่อที่เขาจะปรับแก้ข้อตกลงในสัญญาให้รัดกุมที่สุด และผลการประเมินก็ชัดเจนอย่างที่เขาคาดไว้เพียงสามวัน แตงโมก็รูดบัตรเครดิตที่เขามอบให้ "เพื่อความสะดวก" ไปกว่าสามแสนบาทฟาเบียนยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่ใช่เพราะเขเสียดายเงิน สำหรับมหาเศรษฐีอย่างเขา เงินจำนวนนั้นไม่ต่างอะไรกับเศษเงิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดคือ "ทัศนคติ" ของเธอ ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักคำว่า "เกรงใจ" เลยแม้แต่น้อย“ท่านประธานจะให้ผมจัดการอย่างไรต่อครับ” อองรี เลขาคนสนิท ถามขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายมีสีหน้าเคร่งเครียด"เพิ่มข้อตกลงในสัญญา... ตามนี้" ฟาเบียนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ สั่งงานด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วพรุ่งนี้ นัดเธอเข้ามาเซ็นได้เลย"ในเมื่อเขาไม่มีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ เขาก็จะ "จัดการ" ผู้หญิงที่หิวกระหายเงินคนนี้ให้อยู่ในกรงที่เขาสร้างขึ้น เธออยากได้เงินนักใช่ไหม... ได้! แต่เธอจะไม่ได้อะไรจากเขาเลยแม้แต่บาทเดียว นอกเหนือไปจาก "เงินเดือน" และเงินก้อนสุดท้ายก้อนโต......หลังจา

ตอนที่ 4เสียงบาทหลวงผู้ทำพิธีดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วโถงโบสถ์อันเงียบงัน"ฟาเบียน คุณจะรับ... รินฤทัย... เป็นภรรยาของคุณหรือไม่ คุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเธอ ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเธอและให้เกียรติเธอชั่วชีวิตของคุณหรือไม่""ครับ" ฟาเบียนตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่นและมั่นคง ราวกับว่านี่คือการแต่งงานที่เขาปรารถนามาทั้งชีวิตบาทหลวงหันมาทางองุ่น "รินฤทัย... คุณจะรับฟาเบียนเป็นสามีของคุณหรือไม่ คุณสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเขาและให้เกียรติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่""..." องุ่นกลืนน้ำลายที่ฝืดเฝื่อนลงคอ "ค่ะ"เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตเธออยู่ใช่ไหม! เธอเพิ่งมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อคืนนี้แท้ๆ แต่ตอนนี้ เธอกลับกำลังยืนอยู่หน้าแท่นพิธีเพื่อกล่าวคำ "สาบานรัก" กับผู้ชายแปลกหน้าที่เธอเพิ่งรู้จัก และเพิ่งถูกข่มขู่มาหยกๆ!"บัดนี้... ทั้งสองแลกแหวนกันได้"องุ่นรู้สึกได้ว่ามือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะหยิบแหวนขึ้นมาสวมให้ผู้ชายตรงหน้า ตอนนี้เขากำลังสวมแหวนให้เธอเช่นกัน มันเป็นสัมผัสเย็นเยียบที่ตอกย

ตอนที่ 6นัยน์ตาคู่สวยที่บอบช้ำรื้นด้วยหยาดน้ำตา เหม่อมองแสงไฟนอกกระจกรถอย่างว่างเปล่าในมือบางนั้น... กำกล่องยาคุมฉุกเฉินไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวมันคือสัญลักษณ์ของศักดิ์ศรีที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีเธอรู้สึกอับอาย... อับอายที่ถูกเขาย่ำยีอย่างไร้ความเป็นมนุษย์ และอับอายยิ่งกว่า ที่ร่างกายทรยศกลับเผลอไผลไปกับสัมผัสป่าเถื่อนนั้นชั่วขณะเธอพยายามสั่งให้สมองลืม แต่จะลืมได้อย่างไร ในเมื่อพรุ่งนี้ เธอต้องไปจดทะเบียนสมรส และบินไปฝรั่งเศสกับ "สามี" ที่เพิ่งปลุกปล้ำเธอ“คุณอองรี... หยุดรถตรงนี้ก่อนค่ะ”รถยนต์คันแพงจอดเทียบสวนสาธารณะริมแม่น้ำเจ้าพระยา องุ่นก้าวลงจากรถราวกับคนไร้วิญญาณ กวาดสายตามองไปรอบๆที่นี่... สถานที่แห่งนี้ที่เธอกับครอบครัวเคยมานั่งเล่นด้วยกัน ครอบครัวธรรมดาที่แสนอบอุ่นก่อนที่อุบัติเหตุในวันนั้น จะพรากทุกอย่างไปตลอดกาล"องุ่น! รีบไปโรงพยาบาลด่วน! ป้าของเธอมารอรับอยู่ข้างล่างแล้ว!"เสียงร้อนรนของอาจารย์ประจำชั้นยังดังก้องในความทรงจำ ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าอรพาเธอกับน้องสาวมาที่โรงพยาบาลด้วยสีหน้าโศกเศร้า เมื่อรู้ว่าพ่อแม่เกิดอุบัติเหตุ เธอรีบวิ่งไปที่หน้าห้องฉ

ตอนที่ 8การประชุมบอร์ดผู้บริหารอันแสนเคร่งเครียดเพิ่งจบลงฟาเบียนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง ภาระหน้าที่การงานที่เขาแบกรับมันหนักหนาสาหัสเสมอ แต่ก็คงไม่หนักเท่าความรู้สึกที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้ให้...องุ่น...เธอทำให้หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งไปหมด เขาอยากจะโกรธ แต่ก็โกรธได้ไม่สุด เธอคือผู้หญิงคนแรกที่เขา "ควบคุม" ไม่ได้ และเขาก็ไม่มีสิทธิ์ใดๆ ไปเรียกร้องให้เธอกลับมายืนอยู่เคียงข้างปึ่ก!ฟาเบียนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างเจ็บใจ ทำไมเขาต้องมานั่งคิดถึงเรื่องบ้าๆ ของผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันแค่วันเดียวด้วย!"ตั๋วเครื่องบินจองเรียบร้อยแล้วครับบอส เที่ยวบินคืนนี้" อองรีเดินเข้ามารายงานฟาเบียนเพียงพยักหน้า ก่อนจะหยิบรูปถ่ายเพียงใบเดียวจากงานแต่งงานเมื่อวานขึ้นมา รูปคู่ของเขากับเธอ'ลาก่อน... รินฤทัย' เขาพูดคำนั้นอยู่ในใจปลายนิ้วของเขาจุดไฟแช็ก เปลวไฟลุกเลียขอบกระดาษช้าๆ เขาปล่อยรูปนั้นลงในถาดแก้ว มองดูมันมอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน การวิ่งหนีไปอย่างไม่ไยดีขององุ่น มันเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเขาจนกลายเป็นแผลลึก... ลึกกว่าที่เขาคิดอองรีเดินออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายอย่างเงียบเชีย

ตอนที่ 10“ยินดีด้วยนะครับ องุ่น” พิชิตกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ขอบคุณค่ะ” องุ่นรับช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อนั้นมาถือไว้ เขินอายเล็กน้อย“องุ่นครับ... คือผมมีอะไรจะบอก” พิชิตสูดหายใจลึก ตัดสินใจว่านี่คือจังหวะที่ดีที่สุดที่จะพูดในสิ่งที่ค้างคาใจ“คะ? อะไรเหรอคะ” องุ่นเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย“...”"อ้อ! คุณรินฤทัยอยู่นี่เอง!"ยังไม่ทันที่พิชิตจะได้เอ่ยคำใดต่อ ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดก็เดินยิ้มเข้ามาขัดจังหวะพอดิบพอดี"ผมมีใครบางคนอยากจะแนะนำให้คุณรู้จักครับ ท่านเป็นหัวเรือใหญ่ที่สนับสนุนการจัดงานนี้ทั้งหมดเลยนะ"พิชิตจำต้องเก็บงำสิ่งที่อยู่ในใจเอาไว้ก่อนองุ่นหันไปตามทิศทางที่ท่านผู้ว่าฯ ผายมือ เธอพบชายสูงอายุชาวต่างชาติในชุดสูทภูมิฐาน เขานั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ และกำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีครับ คุณรินฤทัย ผมชื่อเซดริก ยินดีที่ได้รู้จัก” เซดริกยื่นมือออกมาจับทักทายเธออย่างเป็นมิตรองุ่นยิ้มรับและจับมือเขาตอบอย่างสุภาพ แต่ในวินาทีที่เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา รอยยิ้มของเธอก็พลันแข็งค้างไปชั่วขณะเธอรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก... ดวงตาสีเทาอ่อนคู่นี้...มันช่างคล้ายเหลือเกิน คล้ายกับดว