All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องโถงที่แขกเหรื่อกลับไปแล้วเหลือเพียงแค่คนของสกุลเสวี่ยที่อยู่รวมตัวกันหลินฉงหยูได้รับถุงเงินเป็นรางวัลในการสร้างสรรค์ขนมหวานที่ทำให้มีคำชื่นชมจากแขกเหรื่อ ในขณะที่โจวเยี่ยนหงได้รับกำไลหยกจากหม่าหรูหรง นางจึงมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ยินดีกับสิ่งที่ได้รับอันเหม่ยจิงเองก็ยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ ไม่คิดว่าแม่สามีของตนจะเลือกข้างอย่างชัดเจน การมอบกำไลหยกให้นั่นหมายความว่าไว้วางใจจะให้โจวเยี่ยนหงดูแลสกุลเสวี่ยในฐานะหลานสะใภ้ จึงยินดีกับเรื่องนี้มากและหันไปพูดกับหลินฉงหยูเพื่อทับถมนาง“อย่าได้ดีใจไป ขนมซงปิ่งที่เจ้าทำ ข้าชิมก็รู้แล้วว่าใช้วัตถุดิบชั้นดี น้ำผึ้งรสชาติประหลาดนั้นก็เช่นกัน ราคาจะต้องสูงมากแน่ ไม่รู้ว่าใช้เงินของสกุลเสวี่ยในการทำขนมเหล่านั้นมากน้อยแค่ไหน เรื่องนี้ข้าต้องตรวจสอบให้แน่ชัด” อันเหม่ยจิงกล่าวกับหลินฉงหยูด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ“จะมากจะน้อยแต่ก็ไม่ใช่จะทำทุกวัน วันนี้วันดีเป็นวันเกิดของท่านแม่ ใช้เงินแค่นั้นทำขนมหวานแล้วได้รับคำชมจากแขกเหรื่อ เป็นหน้าเป็นตาแก่สกุลเสวี่ย ไม่ใช่เรื่องดีตรงไหน” ผู้เป็นสามีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อิ่มเอมใจ ไม่ได้รู้เลยว่าได้ทำให้ภรรยาขุ

บัณฑิตเสวี่ยอี้เทียนในวัยยี่สิบเอ็ดกำลังท่องตำราที่ได้มาจากพี่ชายอย่างขะมักเขม้น บ่าวข้างกายอย่างอาเหมายกน้ำชาเข้ามาให้ก่อนจะออกไปอย่างเงียบ ๆโหรวเซ่าฉีที่เพิ่งกลับมาจากห้องพระแล้วเห็นอาเหมาที่เดินออกมาจากห้องตำราก็เรียกให้เข้ามาหา“คุณชายรองยังอ่านตำราอยู่อีกหรือ”“ขอรับ” อาเหมาตอบแล้วโค้งศีรษะเพื่อเดินไปทางอื่นเมื่ออีกฝ่ายโบกมือให้เขาไปหญิงวัยสี่สิบตอนต้นมองไปยังประตูหน้าห้องตำราของเรือนเล็กด้วยสายตาที่ห่วงใย รู้ว่าบุตรชายนั้นพากเพียรแค่ไหน ขนาดวันนี้เสร็จจากช่วยงานเลี้ยงของเหล่าฮูหยินก็ยังกลับมาอ่านตำราอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพราะมีความตั้งใจจะสอบเป็นขุนนางเข้าวังหลวงด้วยตนเองโดยไม่อาศัยอำนาจของบิดา“ฉีฉี” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้โหรวอี๋เหนียงหันไปด้วยใบหน้าที่ยินดี ผู้ที่เรียกนางเช่นนี้ก็มีแต่สามีเท่านั้น“ท่านพี่” นางเอ่ยเสียงเบาแล้วโค้งศีรษะเล็กน้อยให้แก่เสนาบดีเสวี่ย“วันนี้ข้าคงต้องนอนที่เรือนเล็ก รบกวนเจ้าแล้ว” เสวี่ยซิ่วหยุนที่พูดไม่เข้าหูเสวี่ยฮูหยินเกิดการทะเลาะกันเมื่อกลับไปที่หอนอน และเพื่อหลบเลี่ยงการปะทะคารมและอารมณ์ขุ่นมัวของภรรยาเอก วันนี้จึงเลือกมาพักใจที่เร

“ได้ ในเมื่อท่านอยากรู้ ข้าก็จะบอกท่าน” น้ำเสียงที่สั่นเครือและแววตาที่ตัดพ้อทำให้คนที่กำลังโกรธอยู่รู้สึกใจหายอย่างคาดไม่ถึง“ฉงหยู...” ริมฝีปากหยักเอ่ยชื่อหญิงคนรักเสียงเบาด้วยความใจหาย ราวกับว่าก้อนเนื้อในอกนั้นถูกบีบแน่น“เพราะข้าเพิ่งจะรู้จักท่านได้ไม่นาน จึงไม่รู้ว่าท่านชอบหรือไม่ชอบสิ่งใด อยากทำอาหารที่ท่านโปรดปรานเอาไว้ให้ท่านประหลาดใจจึงไม่ได้ถามท่านโดยตรง และอยากจะเอาใจทุกคนให้เอ็นดูข้า ท่านก็รู้ว่าเสวี่ยฮูหยินไม่โปรดปรานข้า เหล่าฮูหยินก็ส่งสาวใช้มาคอยจับตาดูข้า ข้านึกได้แค่คนเดียวที่จะช่วยบอกข้าได้ว่าท่านชอบหรือไม่ชอบสิ่งใด เสวี่ยฮูหยินและเหล่าฮูหยินพอใจสิ่งใด ข้าขอให้น้องชายท่านช่วยบอกข้อมูลพวกนี้แก่ข้า หากมันผิดนักข้าก็ขออภัย” น้ำเสียงนั้นอธิบายเสียงเครือ ดวงตาแดงก่ำคล้ายจะร้องไห้จนเสวี่ยเหวินเจิ้งทำตัวไม่ถูก“ท่านชอบกินอาหารประเภทเส้นข้าก็เพิ่งรู้ เรื่องที่เสวี่ยฮูหยินชอบไก่มากกว่าหมูข้าก็ได้ทราบ เหล่าฮูหยินชอบกินปลาเพราะอ่อนและเคี้ยวง่ายข้าก็เพิ่งจะเข้าใจ ทุกอย่างหากข้าไม่ถามจากเขา จะให้ข้าถามจากผู้ใด ในเมื่อสกุลเสวี่ยไม่มีใครชอบข้าเลยสักคน” พูดจบน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้ม“ฉง

หลินฉงหยูมองเสวี่ยเหวินเจิ้งเดินโมโหจากไปแล้วพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก นางรู้ดีว่าหากบุรุษผู้นี้บันดาลโทสะนั้นน่ากลัวเพียงใดตอนที่ตัวละครหลินฉงหยูเป็นนางบำเรอแล้วถูกขับไล่จากสกุลเสวี่ย พอย้อนกลับมาทำร้ายโจวเยี่ยนหงที่กำลังตั้งครรภ์ ก็ถูกเสวี่ยเหวินเจิ้งเป็นคนลงดาบสังหารนางด้วยตนเองทั้งที่สามารถจับส่งทางการได้‘ข้าต้องไม่ให้เรื่องราวซ้ำรอยเดิม’ นางคิดในใจด้วยความกังวล จากนั้นก็เดินกลับไปหาผินเยว่เพื่อที่จะกลับไปพักที่ห้องของตนเสวี่ยอี้เทียนและอาเหมาที่ยังกลับไม่ถึงเรือนหลังเล็กเพราะถูกหม่าหรูหรงเรียกเข้าไปพูดคุยก็ยืนอยู่บริเวณนั้น และได้ยินการสนทนาของทั้งคู่อย่างชัดเจน“เรื่องที่ได้ยินห้ามแพร่งพรายออกไป” เสวี่ยอี้เทียนบอกแก่บ่าวคนสนิทด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและครุ่นคิด“ขอรับ” อาเหมารับปากอย่างเชื่อฟังจากนั้นบัณฑิตหนุ่มก็เดินไปตามทางเดินเพื่อกลับไปยังห้องตำรา แม้ว่าในตอนนี้ในหัวจะเต็มไปด้วยเรื่องที่น่าสนใจของหลินฉงหยู แต่การศึกษาตำราก็ขาดไม่ได้ทางด้านของโจวเยี่ยนหงที่ตอนนี้อยู่ในห้องเพียงลำพังด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวด น้ำตาของนางยังคงไหลรินด้วยความอดสูกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นถึงคุณหนู

เมื่อก้าวเข้าสู่สกุลโจว ความกดดันก็แผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก ในเนื้อเรื่องหลินฉงหยูตามโจวเยี่ยนหงมาอย่างไม่เต็มใจและใช้โอกาสนี้แสร้งทำเป็นว่าถูกสกุลโจวกลั่นแกล้งทุกครั้งที่เสวี่ยเหวินเจิ้งมาเยี่ยมเยียนตนก็มักจะสร้างเรื่องให้โจวเยี่ยนหงถูกเข้าใจผิด และรับบทผู้อ่อนแอโจวเยี่ยนหงคิดว่าสกุลโจวจะจับตาดูนางทุกฝีก้าวและไม่สามารถที่จะทำร้ายนางได้ แต่หารู้ไม่ว่านี่แหละคือสิ่งที่เข้าทางหลินฉงหยู เพราะจะได้สร้างสถานการณ์ว่าตนเป็นคนนอกที่ถูกสกุลโจวกลั่นแกล้งเมื่อเดินเข้าไปถึงห้องโถง โจวฮูหยินก็เดินออกมาต้อนรับแล้วยิ้มให้แก่บุตรีด้วยความคิดถึง จากนั้นก็หันไปยิ้มแย้มให้แก่ว่าที่ลูกเขย ก่อนจะมองหลินฉงหยูด้วยสีหน้าประหลาดใจ“เสวี่ยเหวินเจิ้งคารวะโจวฮูหยิน” เสวี่ยเหวินเจิ้งทำการคารวะด้วยความสุภาพ“เจ้ากรมเสวี่ยไม่ต้องมากพิธี อีกหน่อยเราก็เกี่ยวดองกันแล้ว” ฮูหยินแม่ทัพโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น ก่อนจะหันไปหาหลินฉงหยูอีกครั้ง“หลินฉงหยู คารวะโจวฮูหยิน” นางคารวะด้วยกิริยาที่อ่อนช้อย“หลินฉงหยู หรือว่า...” พูดเพียงแค่นั้นก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไฉนเลยจะไม่รู้ข่าวจากสกุลเสวี่ยว่าเกิดอะไรขึ้นช