เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

last update最終更新日 : 2026-01-31
作家:  ฝ้ายสีคราม連載中
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
51チャプター
2.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

นางเอกเก่ง

ความรักหวาน

คุณหนู

แม่ทัพ

ดื้อรั้น

เข้าใจผิด

เกิดใหม่

ข้ามไปในนิยาย

รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ในร่างนางร้ายในนิยายน้ำเน่าที่ตัวเองเกลียด ตอนจบต้องถูกพระเอกสังหารอย่างน่าอนาถ เมื่อมาอยู่ในร่างตัวละครที่ตัวเองเกลียดและรู้จุดจบของตัวเอง ภารกิจเอาชีวิตรอดจึงเกิดขึ้น

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 นิยายน้ำเน่า

「妊娠八週です。おめでとうございます」

医師の言葉を聞いた瞬間、沙耶《さや》は診察台の上で息を止めた。

画面に映るのは、まだ人の姿とは呼べないほど小さな影だった。

「こちらが心拍です」

医師が示した場所から、規則正しい音が聞こえてくる。

その音が、自分の身体の中から生まれているのだと思うと、不思議だった。

沙耶は無意識に腹部へ手を添えた。

ここにいる。

怜司との子供が。

胸の奥から込み上げた喜びに、目頭が熱くなる。

けれど、その感情に身を任せるより早く、別の思いが浮かんだ。

怜司は、喜んでくれるだろうか。

黒崎怜司《くろさき・れいじ》は沙耶を愛していない。

そのことを、沙耶は三年前から知っていた。

夫婦として求められる夜はあった。

抱かれるときだけは、彼の熱も腕も確かに自分のものになる。それだけで、いつも少し期待してしまった。

いつか、この人の心もこちらを向くのではないか。

けれど夜が明ければ、怜司はいつもの怜司へ戻った。

冷静で、隙がなく、必要以上の言葉を口にしない夫。

身体の距離がなくなっても、心の距離だけは消えなかった。

それでも三年間、沙耶は諦めきれずにいた。

沙耶と怜司の結婚は、高瀬メディカルと黒崎グループの提携をより確かなものにするために決められた。

誰が見ても政略結婚だった。

けれど、沙耶にとっては違う。

結婚が決まるより前から、彼を愛していた。

だから、選ばれたときは嬉しかった。

理由が会社でもよかった。

最初は愛されなくても、同じ家で暮らし、同じ時間を重ねていけば、いつか。

そう思っていた。

だが怜司の心には、ずっと別の女性がいた。

五年前に彼の前から去った、一ノ瀬美玲。

沙耶がどれだけ近くにいても、その人の記憶だけは怜司の中から消えなかった。

それでも今日は、少しだけ夢を見てもいい気がした。

三度目の結婚記念日。

そして、二人の子供を授かった日。

今夜、伝えよう。

驚くだろうか。

いつもの無表情が、少しだけ崩れるだろうか。

もしかしたら――喜んでくれるかもしれない。

そんな期待を抱く自分が、ひどく幼く思えた。

それでも沙耶は、超音波写真と母子手帳を受け取るための案内を、折れないよう大切にバッグへしまった。

夕方、黒崎邸へ戻ると、自ら食卓を整えた。

怜司の好物は、三年の間にだいたい覚えた。

味の濃すぎるものは好まないこと。

魚なら白身を選ぶこと。

仕事で疲れている日は、重い料理より温かいスープをよく口にすること。

ワインも彼の好みに合わせた。

自分のグラスには、色の似た炭酸水を注ぐつもりだった。

気づいてくれるだろうか。

酒を飲まない理由を尋ねてくれるだろうか。

そんな小さな仕掛けまで考えている自分が可笑しくて、沙耶は一度だけ笑った。

怜司が帰宅したのは、料理が冷め始めた頃だった。

「お帰りなさい」

玄関へ迎えに出る。

怜司は無言で上着を脱いだ。

右は漆黒。

左は淡い灰青色。

生まれつき色の違う瞳が沙耶へ向けられたが、すぐに逸れた。

「食事の用意ができています。今日は――」

「話がある」

声を遮られた。

いつもより硬い。

沙耶の胸の奥に、冷たいものが落ちた。

それでも何も言わず、怜司を食堂へ案内する。

用意した料理を前にしても、彼は箸を取らなかった。

向かいへ座ると、白い封筒から一枚の紙を取り出した。

食卓の上を滑ったそれが、沙耶の前で止まる。

文字は読めているのに、意味が頭へ入ってこなかった。

離婚届。

その文字より先に、怜司の署名が目に入った。

もう、書いてある。

沙耶が今日一日、どうやって妊娠を伝えようかと考えている間に、怜司はこの紙へ自分の名前を書いていた。

数時間前に聞いた小さな心拍音が、耳の奥で蘇った。

命が始まったと知らされた日に。

夫婦の終わりを告げられている。

「どういう……意味ですか」

尋ねる必要などなかった。

それでも声が出た。

怜司は目を逸らさなかった。

「美玲が帰国した」

その名前だけで、十分だった。

五年前、怜司を残して別の男と国外へ去った女性。

一ノ瀬美玲《いちのせ・みれい》。

三年間妻だった沙耶よりも長く、怜司の心の中に居続けた人。

その女性が戻った。

ただ、それだけでこの結婚は終わるのだ。

「彼女と、やり直すのですか」

自分の声なのに、ひどく遠く聞こえた。

「そのつもりだ」

迷いのない答えだった。

沙耶は膝の上で手を握った。

バッグの中には、怜司に見せるつもりだった超音波写真がある。

今、言えばいい。

あなたの子供がいます、と。

その一言で、きっと何かは変わる。

怜司は責任から逃げる男ではない。

少なくとも、立ち止まりはするだろう。

その想像に、心が一瞬だけ縋った。

けれど。

それで、どうするのだろう。

子供がいるから残る夫を、毎日隣で見続けるのか。

心では別の女性を求めている人を、父親という役目だけでここへ縛りつけるのか。

「両社の提携は、離婚後も継続する。高瀬社に不利益が出ないよう手配する」

怜司の言葉に、沙耶はゆっくり顔を上げた。

離婚を告げた直後に、彼が口にしたのは会社のことだった。

高瀬と黒崎。

契約。

利益。

責任。

三年間、同じ家で暮らしてきた妻に対して、まず心配するのはそこなのか。

自分はそんなふうに見えていたのだろうか。

会社との関係さえ守られれば、納得する女だと。

離婚を告げられたこととは別の痛みが、胸の奥に広がった。

沙耶はバッグへ伸ばしかけていた手を、静かに膝へ戻した。

「分かりました」

怜司の眉が動く。

「沙耶?」

「離婚に応じます」

今度は自分でも驚くほど、はっきり言えた。

怜司の表情がわずかに揺れた。

すぐ承諾されるとは思っていなかったのかもしれない。

その反応を見て、ほんの少しだけ胸が疼いた。

引き止めてほしかったわけではない。

そう言い聞かせる。

「ただ、今夜は署名できません。少し考える時間をください」

「ああ」

怜司は短く答えた。

そして離婚届を食卓へ残したまま立ち上がる。

「今夜は書斎で休む」

夫婦の寝室には戻らない。

その意味くらい、説明されなくても分かった。

沙耶は引き止めなかった。

廊下を進む足音が遠ざかり、やがて書斎の扉が閉まった。

広い食堂に、一人きりになる。

目の前には、手をつけられなかった料理。

怜司のために選んだワイン。

結婚記念日のために整えた食卓。

ほんの一時間前まで、ここで妊娠を伝える自分を想像していた。

沙耶はしばらく動けなかった。

やがてバッグを開き、超音波写真を取り出した。

離婚届の隣へ置く。

一枚は、夫婦の終わりを告げる紙。

もう一枚は、二人の間に生まれた命の証。

あまりにも残酷な並びだった。

沙耶は震える指で、小さな影をなぞる。

今から書斎へ行けばいい。

この写真を怜司へ見せればいい。

「あなたの子です」と言えばいい。

きっと彼は、無視できない。

けれど、それは愛ではない。

沙耶は目を閉じた。

「ごめんね」

声が震えた。

子供を使って、愛されない結婚へ怜司を縛りつけたくない。

そして、この子にもいつか、自分が誰かを引き止めるための理由だったなどと思わせたくない。

沙耶は腹部へ両手を添えた。

そこにはまだ何も感じない。

けれど確かに、あの小さな鼓動がある。

「あなたのことは……まだ言えない」

今夜、怜司へ渡すはずだった言葉を、沙耶は自分の胸の奥へしまった。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
51 チャプター
ตอนที่ 1 นิยายน้ำเน่า
เสียงฟ้าร้องดังจนหลังคาเรือนสะเทือน ทำให้หญิงงามที่กำลังเงื้อมือสุดแขนเตรียมจะตบหน้าสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ต้องชะงักค้างเอาไว้ดวงตาเรียวเล็กสั่นไหวด้วยความงุนงง มองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจโดยที่ยังเงื้อมือเล็ก ๆ ของตนค้างเอาไว้“ตบข้าเลยสิเจ้าคะ หากจะทำให้แม่นางหลินพอใจ แต่อย่าทำร้ายคุณหนูของข้า” เสียงของหญิงวัยสิบเจ็ดที่ออกรับแทนคุณหนูของตน ทำให้คนที่ถูกเรียกว่า แม่นางหลิน ค่อย ๆ ลดมือของตนเองลง แล้วยิ่งแปลกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า‘นี่เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วฉากโบราณพวกนี้กับคนพวกนี้คืออะไรกัน’ หญิงสาวคิดด้วยความงุนงง“หลินฉงหยู จะรังแกกันมากไปแล้วนะ ของก็อยู่กับตัวเจ้า จะมาใส่ร้ายข้าได้หรือ ข้าโจวเยี่ยนหงแม้จะไม่ใช่หญิงที่คุณชายเสวี่ยรัก แต่อย่างน้อยข้าก็จะได้ตบแต่งเข้าไปเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ส่วนเจ้าแม้จะได้รับความรักแล้วอย่างไร สกุลเสวี่ยไม่มีใครยอมรับเจ้าแม้กระทั่งสถานะอนุก็ไม่ได้แต่งเข้า หากข้าจะจัดการเจ้าจริง ๆ ด้วยตำแหน่งบุตรีแม่ทัพปราบอุดร ถึงตอนนั้นคิดว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งจะปกป้องเจ้าได้หรือ” สตรีที่ชื่อโจวเยี่ยนหงกล่าวขึ้นมา ไม่ยอมให้ตนถูกใส่ร้ายหญิงสาวผู้ที่ไม่รู้ว่าตนมา
続きを読む
ตอนที่ 2 หาทางรอด
“แม่นางหลิน อาหารว่างเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ที่ยกถาดอาหารว่างและน้ำชามาให้ดังขึ้นมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาหากจำไม่ผิดหลินฉงหยูเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน เสวี่ยเหวินเจิ้งเคยจะมอบสาวใช้ให้นาง แต่ฮูหยินเสวี่ยผู้เป็นมารดากลับไม่ยินยอม ให้นางอยู่ในฐานะแขกแต่ไม่ให้มีสาวใช้ปรนนิบัติเป็นการส่วนตัว เสวี่ยเหวินเจิ้งจึงให้สาวใช้มาปรนนิบัตินางเฉพาะเรื่องทั่วไปเท่านั้น“ขอบใจเจ้ามาก”เมื่อได้ยินคำขอบคุณ สาวใช้ที่เคยถูกข่มเหงก็ต้องประหลาดใจ ครั้งก่อนนางยกอาหารมา หลินฉงหยูตำหนิว่าอาหารเย็นชืดแล้วปัดถ้วยชามหล่นลงพื้น พอคุณชายใหญ่เสวี่ยมาถึงก็ฟ้องว่าถูกกลั่นแกล้ง ตนเกือบจะโดยสั่งโบย ดีที่พ่อบ้านไปรายงานเสวี่ยฮูหยินตนจึงไม่ถูกลงโทษ“จะให้ข้านำผ้าไปซักเลยหรือไม่” ผินเยว่ถามเสียงเบา“อืม เอาไปสิ” หลินฉงหยูพยักหน้ารับ ให้นางซักเองก็คงไม่รู้หรอกว่าซักยังไงแล้วซักที่ไหน ให้เป็นหน้าที่ของสาวใช้น่ะดีแล้ว“เจ้าชื่ออะไร” ยังไม่ทันได้ก้าวไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่หลังฉากกั้นก็ถูกถามขึ้นมา ผินเยว่ตัวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกังวลก่อนจะบอกชื่อตัวเองไป“ผินเยว่เจ้าค่ะ”“อาเยว่ ซักผ้าเสร็จแล้วเจ้าเข้ามาห
続きを読む
ตอนที่ 3 ช่วยงานครัว
ประตูห้องของหลินฉงหยูถูกเปิดขึ้นในตอนเช้า ทำให้เจ้าของห้องที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจกับเสียงปลุกนั้น“หลินฉงหยู ฮูหยินใหญ่ให้มาตามเจ้าไปช่วยงานที่ครัว ไม่รู้เลยหรือว่าพรุ่งนี้มีงานสำคัญ” เสียงดุดันของไป๋ช่วน บ่าวรับใช้ข้างกายอันเหม่ยจิงมารดาของเสวี่ยเหวินเจิ้ง กำลังปลุกนางขึ้นมาเพื่อให้ไปช่วยงานในครัวร่างอรชรลุกขึ้นนั่งมองคนที่เข้ามาปลุก พลางคิดว่าสมัยนี้จะเข้าห้องใครก็ได้ไม่ต้องเคาะขออนุญาตกันเลยหรือ แล้วงานฉลองก็พรุ่งนี้เช้าแต่กลับมาปลุกให้ไปเตรียมของในห้องครัวตั้งแต่วันนี้แต่เช้ามืด เนื้อสัตว์จะไม่มีกลิ่น ผักจะไม่เหี่ยวหรอกหรือ แบบนี้จงใจกลั่นแกล้งนางชัด ๆ“เดี๋ยวข้าตามออกไป” น้ำเสียงนั้นรับปากอย่างเสียไม่ได้“ให้มันเร็ว ๆ เข้าล่ะ” สาวใช้รุ่นใหญ่กล่าวก่อนจะเดินนำสาวใช้อีกสองคนออกไป มาปลุกแค่นี้ก็มากันตั้งสามคน ตั้งใจจะข่มขวัญให้นางกลัวหรืออย่างไรกันหลินฉงหยูเดินไปหลังฉากกั้น คิดได้ว่ารายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องการแต่งกายไม่ต้องกล่าวถึงให้มาก เพียงหลับตาแล้วจินตนาการถึงฉากต่อไปที่ตนแต่งตัวเสร็จแล้ว พอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแล้วล
続きを読む
ตอนที่ 4 คำชื่นชม
อาหารถูกจัดเป็นสำรับแยกของแต่ละคน อาหารของวันนี้มีแต่อาหารที่ฮูหยินผู้เฒ่าชอบ โดยเฉพาะปลาผัดเปรี้ยวหวานที่วันนี้สีของอาหารดูมีสีสันและหน้าตาต่างจากที่เคย“ปลาผัดเปรี้ยวหวานนี้ดูต่างจากที่เคย เปลี่ยนคนทำหรือ” หม่าหรูหรง เหล่าฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย“ว่าไงอาช่วน อาหารจานนี้ใครเป็นผู้ทำ” อันเหม่ยจิงผู้เป็นลูกสะใภ้หันไปถามบ่าวคนสนิทของตน พร้อมกับยิ้มส่งสัญญาณให้แก่กัน“เรียนฮูหยิน ปลาผัดเปรี้ยวหวานนี้เป็นฝีมือของแม่นางหลินเจ้าค่ะ” ไป๋ช่วนรายงานด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเสวี่ยเหวินเจิ้งอมยิ้มอย่างพอใจเมื่อรู้ว่าอาหารตรงหน้าเป็นฝีมือของหญิงที่ตนรักใคร่ โจวเยี่ยนหงสังเกตสีหน้าของชายคู่หมั้นก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้หญิงชราที่นั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดของบ้านกินปลาเปรี้ยวหวานแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ“รสชาติดี หวานนำ เปรี้ยวตาม รสชาติกลมกล่อมไปอีกแบบ กินแล้วรู้สึกสดชื่นดี” คำกล่าวชมนั้นทำให้เสวี่ยเหวินเจิ้งอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“ปลาเปรี้ยวหวานจานนี้ถือว่าทำได้ดีจริง ๆ” เสวี่ยซิ่วหยุน เสนาบดีกรมยุติธรรม บิดาของเสวี่ยเหวินเจิ้งเองก็ชื่นชอบในรสชาตินี้ และกล่าวชมออกมาตามตรง จนภรรยาอย่างอันเหม่ยจิงสบตาก
続きを読む
ตอนที่ 5 เป้าหมายหลัก
ขณะที่เดินกลับไปยังหอนอนหลินฉงหยูก็สังเกตไปยังรอบ ๆ บริเวณ ในใจอยากข้ามฉากไปโดยไม่ต้องเก็บรายละเอียดเหล่านี้ แต่ว่าอยากถามข้อมูลอื่น ๆ จากผินเยว่ไปในตัว“เรือนรับรองอยู่ทางด้านซ้ายเจ้าค่ะ ห้องใหญ่เป็นที่พำนักของคุณหนูโจวอยู่ส่วนหน้า ส่วนห้องเล็กตรงสุดทางเดินเป็นของท่าน” ผินเยว่กล่าวขณะที่เดินผ่านทางเดินไปยังเรือนรับรอง“เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า ข้าต้องขอโทษด้วย เป็นความผิดข้าเอง ช่วงนั้นข้าแค่กดดันและรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ แต่กลับเอาไปลงกับเจ้าแทน” คำขอโทษที่ผินเยว่ไม่คิดว่าจะได้ยินทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ“เจ้าค่ะ” สาวใช้วัยสิบหกไม่รู้จะตอบกลับเช่นไรจึงได้แต่ตอบรับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพไม่มีนายที่ขอโทษบ่าว แต่นางยังไม่ใช่เจ้านายและไม่มีวันได้เป็นเจ้านาย ดังนั้นหากจะขอโทษเพื่อผูกมิตรก็คงไม่ผิดนักขณะที่กำลังเดินเข้าสู่ทางเดินที่จะไปเรือนรับรอง หลินฉงหยูก็เห็นว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งเดินมากับโจวเยี่ยนหงโดยมีสาวใช้ของนางเดินตามมาห่าง ๆ ใบหน้าคุณหนูใหญ่โจวนั้นดูยิ้มแย้ม กิริยาอ่อนหวาน และแฝงไว้ด้วยความเขินอายเมื่อได้เดินเคียงข้างบุรุษในขณะที่เสวี่ยเหวินเจ
続きを読む
ตอนที่ 6 คนมาทีหลัง
กลับมาพักผ่อนยังไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็ถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานในครัวแล้ว หลินฉงหยูไปถึงก็ถูกมอบหมายให้ลองทำอาหารมื้อกลางวันเพื่อทดสอบฝีมือก่อนจะเริ่มลงมือจริงในวันพรุ่งนี้ไป๋ช่วนเข้ามานั่งควบคุมด้วยตนเองโดยอ้างคำสั่งของอันเหม่ยจิง แต่ซ่งมามาที่เป็นใหญ่ที่สุดในครัวและเป็นคนเก่าแก่ของหม่าหรูหรงที่อดทนมานานกับการถูกสาวใช้ที่หัวสูงผู้นี้ทำตัวสูงส่งไม่ไว้หน้าคนเก่าแก่อย่างตน จึงใช้ตำแหน่งมามาหรือคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลขับไล่ไป๋ช่วนให้ออกไปรอด้านนอก“ข้ามาตามคำสั่งฮูหยินใหญ่ เจ้ากล้าขัดคำสั่งหรือ” บ่าวข้างกายเสวี่ยฮูหยินกล่าวด้วยความไม่พอใจ“แต่เหล่าฮูหยินผู้เคยตั้งกฎเอาไว้ ในห้องครัวข้าใหญ่ที่สุด และห้ามคนนอกเข้าหากข้าไม่อนุญาต หากมีปัญหาเกี่ยวกับอาหารเจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือไม่” ซ่งมามากล่าวเสียงเข้มวันนี้นางบ่าวหน้าขาวคนนี้มาสั่งงานตนแทนเสวี่ยฮูหยินด้วยท่าทีที่ไม่เคารพ และตอนนี้ก็ยังมานั่งเกะกะในโรงครัว ซึ่งดูก็รู้ว่ามีจุดประสงค์ไม่ดีต่อหลินฉงหยู แม้ตนจะไม่ได้เข้าข้างใคร แต่โรงครัวนี้เป็นพื้นที่รับผิดชอบของนาง จึงไม่สามารถให้เกิดเรื่องขึ้นได้ไป๋ช่วนเห็นว่าซ่งมามาเอาจริงก็รีบออกไปจากโรงครั
続きを読む
ตอนที่ 7 หน้าที่
ทันทีที่รถม้าจอดที่หน้าประตูจวน เจ้ากรมยุติธรรมหนุ่มก็รีบลงจากรถม้า และยื่นมือให้หญิงคู่หมั้นโจวเยี่ยนหงลงจากรถม้าตามหน้าที่ของบุรุษ แม้ในใจอยากถือห่อกระดาษนั้นเดินเข้าไปในจวนโดยเร็วแต่เพราะรับปากหลินฉงหยูเอาไว้แล้วว่าจะผูกไมตรีกับอีกฝ่ายจึงต้องข่มใจเอาไว้เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่คิดจะมีสองภรรยา เขาไม่อยากแต่งงานกับโจวเยี่ยนหงและเคยพูดเปิดใจกับนางตั้งแต่วันแรกที่นางมาพักที่จวน แต่นางกลับยินยอมที่จะให้เขารับหลินฉงหยูเอาไว้แลกกับการที่ให้นางแต่งงานเป็นภรรยาเอก คิดว่าอีกฝ่ายก็มีความจำเป็นที่จะต้องแต่งงานกับตนแน่ ไม่เช่นนั้นจะมีสตรีนางใดยินยอมจะให้สามีมีหญิงอื่นวัยเด็กแม้พบพานกันอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทสนมพูดคุยกัน พอมาเจอกันอีกครั้งในฐานะคู่หมั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นไรในเมื่อตนก็มีคนที่รักอยู่แล้ว และนางก็ดูเหมือนว่าจะยอมรับสิ่งที่อันเหม่ยจิงเสนอให้แต่งเป็นภรรยาเอกหากจะกล่าวว่าหลินฉงหยูมีบางอย่างแอบแฝงจึงยอมที่จะเป็นเพียงนางบำเรอที่ไร้สถานะ โจวเยี่ยนหงเองก็ต้องมีบางอย่างแอบแฝงเช่นกัน เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ไว้วางใจนางนัก เมื่อมีปัญหากับหลินฉงหยูจึงเชื่อใจสตรีที่ตนชิดใกล้มากกว่า
続きを読む
ตอนที่ 8 รางวัล
สายตาของฮูหยินผู้เฒ่านั้นจ้องมองอย่างไม่วางตา หากแต่หลินฉงหยูก็มิได้รู้สึกหวาดเกรง สบสายตาด้วยใบหน้าที่ประดับรอยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน แสดงความจริงใจว่าไม่มีอะไรแอบแฝง“เจ้ามาอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ในฐานะแขกของหลานชายข้า จะให้เจ้าทำงานในครัวเยี่ยงสาวใช้ได้อย่างไร ข้าก็แค่อยากให้ช่วยงานในวันพรุ่งนี้เท่านั้น สงสัยว่าลูกสะใภ้ข้าคงจะเข้าใจผิดไป หากเสร็จงานแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่นั้นอีก” หม่าหรูหรงใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ“แต่ฉงหยูเต็มใจ หากมีโอกาสก็อยากช่วย”“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ายืนกรานอยากจะทำ ข้าก็จะไม่ขัด แล้วเพื่อเป็นการแสดงความเมตตาต่อเจ้า ข้าจะมอบสาวใช้ไว้คอยปรนนิบัติหนึ่งคน” หม่าหรูหรงกล่าวแล้วหันไปทางบ่าวคนสนิท“จางมามา เลือกใครให้นางดี”“ผินเยว่น่าจะเหมาะเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่มักจะใช้ให้นางปรนนิบัติแม่นางหลินอยู่บ่อยครั้ง” จางมามาเลือกผินเยว่ สาวใช้ที่เคยมีเรื่องผิดใจกันให้แก่นาง“เช่นนั้นข้ายกผินเยว่ให้เจ้า”“ขอบคุณเหล่าฮูหยิน ฉงหยูซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ร่างอรชรทำการคารวะเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่ไฉนเลยจะไม่รู้ว่าตั้งใจส่งผินเยว่มาอยู่ข้างกายเพื่อที่จะจับตาดูตนเองอย่างใกล
続きを読む
ตอนที่ 9 ซื้อใจ
ห้องโถงของเรือนหลักถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม สวนด้านนอกก็ประดับด้วยผ้าสีแดงมงคลอย่างที่ไม่เคยเจอที่ไหน เรียกได้ว่าฝีมือการจัดงานของโจวเยี่ยนหงนั้นไร้ที่ติ“การนำดอกไม้สดมาใส่แจกันแล้วประดับเอาไว้ตามมุมต่าง ๆ ทำให้มองไปทางไหนก็มีสีสันและสบายตา คุณหนูโจวมีความเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมขนาดนี้ พี่เหวินเจิ้งโชคดีแล้วที่ได้นางเป็นคู่หมั้น ภายภาคหน้านางจะได้เป็นที่เชิดหน้าชูตาให้กับสกุลเสวี่ย” หลินฉงหยูกล่าวชื่นชมโจวเยี่ยนหงต่อเสวี่ยเหวินเจิ้ง ในขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ในยามเย็น“พรุ่งนี้เจ้าเองก็อย่าลืมแสดงฝีมือทำอาหารอย่างเต็มที่ หากมีความดีความชอบบางทีท่านย่าอาจจะเมตตาเจ้ามากกว่านี้ ดูสิตอนนี้เจ้าได้มีบ่าวรับใช้ข้างกายแล้ว อีกหน่อยอาจจะได้รับความเมตตาจากท่านย่า ได้ปรนนิบัติท่านอย่างใกล้ชิดก็เป็นได้” เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่ฟังสิ่งที่นางกล่าวถึงคู่หมั้นของตน หากแต่เล็งเห็นผลประโยชน์ในอนาคตของทั้งคู่แทน‘ขนาดไม่ได้ใช้มารยาก็ยังคลั่งรักหลินฉงหยูขนาดนี้ ในใจมีแต่คิดถึงการได้อยู่ร่วมกัน เห็นทีว่าความไม่สมเหตุสมผลนี้เป็นสิ่งที่ยากจะแก้ไข ก็งามล่มเมืองเสียขนาดนี้ไม่แปลกที่เสวี่ยเหวินเจิ้งจะหลงไม่ลืมหูลืม
続きを読む
ตอนที่ 10 ของขวัญ
งานฉลองวันเกิดของหม่าหรูหรงแม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่มากนัก แต่แขกที่ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานก็มีแต่ระดับขุนนางและผู้ที่มีฐานะร่ำรวย ของขวัญที่แต่ละคนนำมานั้นล้วนแต่เป็นของมีค่า สร้างความสุขให้แก่ผู้รับเป็นอย่างยิ่งอันเหม่ยจิงแทบจะไม่มองหน้าอนุของสามี พยายามเก็บอารมณ์ที่ขุ่นมัวเอาไว้แล้วยิ้มแย้มต้อนรับแขกเหรื่อเป็นอย่างดีร่วมกับอนุที่ตนไม่เคยชอบหน้าเสวี่ยซิ่วหยุนรู้ว่าภรรยาเอกนั้นยังคงเคืองใจเรื่องของอนุของตนอยู่ แม้จะไม่ได้ตั้งใจได้โหรวเซ่าฉีมาครอบครอง แต่เพราะตนเองถูกวางยาปลุกกำหนัดให้หลับนอนกับภรรยาของขุนนางผู้หนึ่งเพื่อที่จะใส่ความเรื่องคบชู้ แต่หนีออกมาได้แล้วพบกับโหรวเซ่าฉีเข้าระหว่างทาง จึงเกิดความสัมพันธ์ที่เกิดหักห้าม เมื่อได้สติก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำโหรวเซ่าฉีเองก็รู้ตัวว่าอยู่ในสถานะใด จึงยอมที่จะเก็บตัวอยู่แต่ที่เรือนหลังเล็ก ไม่เรียกร้องและไม่ทำสิ่งใดที่อาจจะทำให้เสวี่ยฮูหยินไม่พอใจตนไปมากกว่านี้ แต่กลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูในความนอบน้อมและมักเรียกหาอยู่เสมอ รวมไปถึงเสวี่ยซิ่วหยุนเองก็แวะเวียนมาหานางเสมอเมื่อมีโอกาส แม้จะไม่บ่อยแทบจะนับครั้งได้แต่ก็สร้างความไม่พอใจแ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status