เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-31
โดย:  ฝ้ายสีครามยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
51บท
2.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ในร่างนางร้ายในนิยายน้ำเน่าที่ตัวเองเกลียด ตอนจบต้องถูกพระเอกสังหารอย่างน่าอนาถ เมื่อมาอยู่ในร่างตัวละครที่ตัวเองเกลียดและรู้จุดจบของตัวเอง ภารกิจเอาชีวิตรอดจึงเกิดขึ้น

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 นิยายน้ำเน่า

Chapitre 1

 UN HOMME VIRIL

 AGATHE

 Le ciel était couleur de bleu.  Mouillé, grand ouvert et sur le point de s'envenimer.  Et c’était exactement ce que mon ego ressentait.

 J'avais fermé l'école il y a quelques heures et la pluie m'a chassé jusqu'à chez Jared.  Jared était mon petit ami et aller chez lui avait été une erreur.  Quand je suis arrivé, nous avons décidé de faire l'amour car il faisait froid, mais quand il m'a touché et s'est rendu compte que je ne répondais pas à ses administrations, il s'est simplement mis en colère et a mis fin à la relation.

 Nous étions ensemble depuis ce qui semblait être deux mois et pendant tout ce temps, Jared ne m'avait jamais fait mouiller.  La pluie qui tombait sur moi à ce moment-là a fait un meilleur travail.

 Mon ego était donc meurtri, tout comme le ciel.

 Jared n'arrêtait pas de me rejeter la faute même lorsque j'essayais de lui dire que je ne savais pas ce qui n'allait pas chez moi.  Il a dit qu'il valait mieux arrêter de perdre notre temps et trouver quelqu'un d'autre.  Selon lui, je ne serais pas mouillé même s'il prenait une heure entière à essayer de m'exciter. 

 Ça me faisait mal comme si on me jetait un sac de clous.  Mais c'est ce que j'ai eu en sortant avec un connard comme lui. 

 Je suis arrivé à l'endroit où j'habitais et j'ai été surpris de constater que toutes les lumières de la maison étaient éteintes.  Je me souviens avoir jeté un coup d'œil à ma montre-bracelet sur laquelle Jared avait par inadvertance jeté mon soutien-gorge, avant de quitter sa place. 

 Maman devrait déjà être à la maison. 

 La maison dans laquelle nous vivions faisait partie d'un domaine de Trump Street, et c'était une gracieuseté de l'ami de mon père.  Mon père est mort quand j'avais six ans, et sans les photos encadrées sur la commode de maman, je n'aurais pas su à quoi il ressemblait. 

 Notre survie et mes frais de scolarité ont été rendus possibles grâce à l'ami de mon père.  Une autre figure paternelle que je n’avais même jamais rencontrée.  Je suis entré sans rien demander et je reviens. 

 J'ai monté les marches en courant et j'ai laissé l'excès d'eau quitter mon corps.  Mais le vent froid était si intense que j’ai rapidement déverrouillé la porte avec le mot de passe et je suis entré. 

 La maison était silencieuse, mais plus chaleureuse.  L’obscurité s’est avancée et m’a couvert de son étreinte.  Étant tellement habitué à la maison depuis que je suis enfant, quelque chose m'a dit que je n'étais pas seul si vite que j'ai actionné l'interrupteur et l'ai allumé. 

 À ma grande surprise, je n'étais pas seul dans la maison.  Assis sur le canapé, il y avait un homme que je n'avais jamais vu auparavant.  Il m'a regardé avec des yeux conscients, ses vêtements à côté, une serviette enroulée autour de sa moitié inférieure et se sentant très à l'aise et chez lui. 

 Il a parlé avant même que je puisse prononcer un mot.  "Vous êtes en retard", dit-il.  "Je n'aime pas qu'on me fasse attendre. Viens vite ici."

 J'avais envie de crier à l'homme de foutre le camp de chez moi, mais je ne l'ai pas fait.  J'ai fait quelques pas en avant.  Pourquoi portait-il juste une serviette ?  Je me demandais si ma mère avait un amant que je ne connaissais pas, mais à la façon dont l'homme parlait, c'était sûr que ma mère n'était pas dans la maison. 

 "Tu ne me ressembles même pas à une salope. Donc, tu dois être nouveau ou naïf. Quoi qu'il en soit, mets-toi à genoux et mets ma bite dans ta bouche."

 C'était un sacré ordre.  C'était peut-être parce que je venais de rompre avec Jared, ou peut-être parce que je voulais voir s'il avait raison sur le fait que je ne ressentais rien lorsqu'un homme me touchait.  Mais j'ai fait ce qu'on m'a dit. 

 L'homme a ouvert la serviette et son énorme bite m'a regardé.  Mes yeux étaient devenus des œufs d'autruche.  Sa bite n'était même pas complètement dure mais elle était si grosse, la plus grosse que j'aie jamais vue.  J'ai soudain senti un peu d'humidité entre mes cuisses et cela n'avait rien à voir avec la pluie. 

 Est-ce que la bite de cet homme étrange me faisait vraiment mouiller ?

 "Mettez la main dessus !"  ordonna-t-il avec impatience.

 J'ai attrapé sa queue d'une main, j'en ai senti le poids, puis j'ai ajouté l'autre main.  Puis j'ai commencé à déplacer mes paumes de haut en bas sur sa tige.

 "Hmm," dit-il, définitivement avec plaisir.  "Assurez-vous de bien me gérer, salope. Je dois obtenir exactement ce que j'ai payé."

 Il m'est apparu clairement que cet homme devait attendre quelqu'un d'autre, une prostituée, pour la nuit froide.  Au lieu de cela, il m'a eu.  Mais je n'ai rien dit.

 Qu'est-ce qui n'allait pas chez moi ?

 En continuant à le frotter, j'ai réalisé que j'avais besoin d'avoir sa bite dans ma bouche.  Je voulais le goûter.  Alors je l'ai fait.

 Et croiriez-vous que je n'ai pu mettre sa bite complètement dressée qu'à mi-chemin dans ma bouche ?

 "Hah. Tu es petit. C'est bien. J'aime ça petit et serré. Es-tu petit et serré là-bas ?"

 Mes mamelons se durcirent à sa question et un liquide plus chaud bénit l'intérieur de mes cuisses.  Il était vulgaire, mais je n'étais pas du tout irrité.  En fait, j'ai aimé ça.

 J'ai commencé à lui sucer la bite comme j'avais vu des stars du porno le faire.  Dedans et dehors.

 "Putain ! Doux !"

 Entendre ces mots de satisfaction m'a rendu encore plus excité.

 "Suce-le et frotte-le, salope !"

 J'ai craché sur son énorme bite et j'ai monté mes paumes de haut en bas sur son manche.  Je n'avais jamais pensé que je ferais ça à un inconnu.  Surtout celui que je rencontrerais dans ma propre maison.

 Rien dans tout cela ne semblait mal.  Pour moi, tout cela était si bon et satisfaisant.  Et je voulais que ça dure 

 Comme s'il pouvait lire dans mes pensées, l'homme étrange a attrapé mes cheveux et a pris le contrôle.  Sa queue s'est écrasée contre ma langue et ma salive était partout en un rien de temps. 

 Il me baisait la bouche et j'ai placé les deux mains sur ses cuisses pour me soutenir.

 Il s'est arrêté, a laissé sa bite tomber de ma bouche, puis a demandé : "Tu n'oublies pas quelque chose, salope ?"

 Je secouai la tête avec confusion.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
51
ตอนที่ 1 นิยายน้ำเน่า
เสียงฟ้าร้องดังจนหลังคาเรือนสะเทือน ทำให้หญิงงามที่กำลังเงื้อมือสุดแขนเตรียมจะตบหน้าสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ต้องชะงักค้างเอาไว้ดวงตาเรียวเล็กสั่นไหวด้วยความงุนงง มองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจโดยที่ยังเงื้อมือเล็ก ๆ ของตนค้างเอาไว้“ตบข้าเลยสิเจ้าคะ หากจะทำให้แม่นางหลินพอใจ แต่อย่าทำร้ายคุณหนูของข้า” เสียงของหญิงวัยสิบเจ็ดที่ออกรับแทนคุณหนูของตน ทำให้คนที่ถูกเรียกว่า แม่นางหลิน ค่อย ๆ ลดมือของตนเองลง แล้วยิ่งแปลกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า‘นี่เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วฉากโบราณพวกนี้กับคนพวกนี้คืออะไรกัน’ หญิงสาวคิดด้วยความงุนงง“หลินฉงหยู จะรังแกกันมากไปแล้วนะ ของก็อยู่กับตัวเจ้า จะมาใส่ร้ายข้าได้หรือ ข้าโจวเยี่ยนหงแม้จะไม่ใช่หญิงที่คุณชายเสวี่ยรัก แต่อย่างน้อยข้าก็จะได้ตบแต่งเข้าไปเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ส่วนเจ้าแม้จะได้รับความรักแล้วอย่างไร สกุลเสวี่ยไม่มีใครยอมรับเจ้าแม้กระทั่งสถานะอนุก็ไม่ได้แต่งเข้า หากข้าจะจัดการเจ้าจริง ๆ ด้วยตำแหน่งบุตรีแม่ทัพปราบอุดร ถึงตอนนั้นคิดว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งจะปกป้องเจ้าได้หรือ” สตรีที่ชื่อโจวเยี่ยนหงกล่าวขึ้นมา ไม่ยอมให้ตนถูกใส่ร้ายหญิงสาวผู้ที่ไม่รู้ว่าตนมา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 หาทางรอด
“แม่นางหลิน อาหารว่างเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ที่ยกถาดอาหารว่างและน้ำชามาให้ดังขึ้นมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาหากจำไม่ผิดหลินฉงหยูเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน เสวี่ยเหวินเจิ้งเคยจะมอบสาวใช้ให้นาง แต่ฮูหยินเสวี่ยผู้เป็นมารดากลับไม่ยินยอม ให้นางอยู่ในฐานะแขกแต่ไม่ให้มีสาวใช้ปรนนิบัติเป็นการส่วนตัว เสวี่ยเหวินเจิ้งจึงให้สาวใช้มาปรนนิบัตินางเฉพาะเรื่องทั่วไปเท่านั้น“ขอบใจเจ้ามาก”เมื่อได้ยินคำขอบคุณ สาวใช้ที่เคยถูกข่มเหงก็ต้องประหลาดใจ ครั้งก่อนนางยกอาหารมา หลินฉงหยูตำหนิว่าอาหารเย็นชืดแล้วปัดถ้วยชามหล่นลงพื้น พอคุณชายใหญ่เสวี่ยมาถึงก็ฟ้องว่าถูกกลั่นแกล้ง ตนเกือบจะโดยสั่งโบย ดีที่พ่อบ้านไปรายงานเสวี่ยฮูหยินตนจึงไม่ถูกลงโทษ“จะให้ข้านำผ้าไปซักเลยหรือไม่” ผินเยว่ถามเสียงเบา“อืม เอาไปสิ” หลินฉงหยูพยักหน้ารับ ให้นางซักเองก็คงไม่รู้หรอกว่าซักยังไงแล้วซักที่ไหน ให้เป็นหน้าที่ของสาวใช้น่ะดีแล้ว“เจ้าชื่ออะไร” ยังไม่ทันได้ก้าวไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่หลังฉากกั้นก็ถูกถามขึ้นมา ผินเยว่ตัวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกังวลก่อนจะบอกชื่อตัวเองไป“ผินเยว่เจ้าค่ะ”“อาเยว่ ซักผ้าเสร็จแล้วเจ้าเข้ามาห
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 ช่วยงานครัว
ประตูห้องของหลินฉงหยูถูกเปิดขึ้นในตอนเช้า ทำให้เจ้าของห้องที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจกับเสียงปลุกนั้น“หลินฉงหยู ฮูหยินใหญ่ให้มาตามเจ้าไปช่วยงานที่ครัว ไม่รู้เลยหรือว่าพรุ่งนี้มีงานสำคัญ” เสียงดุดันของไป๋ช่วน บ่าวรับใช้ข้างกายอันเหม่ยจิงมารดาของเสวี่ยเหวินเจิ้ง กำลังปลุกนางขึ้นมาเพื่อให้ไปช่วยงานในครัวร่างอรชรลุกขึ้นนั่งมองคนที่เข้ามาปลุก พลางคิดว่าสมัยนี้จะเข้าห้องใครก็ได้ไม่ต้องเคาะขออนุญาตกันเลยหรือ แล้วงานฉลองก็พรุ่งนี้เช้าแต่กลับมาปลุกให้ไปเตรียมของในห้องครัวตั้งแต่วันนี้แต่เช้ามืด เนื้อสัตว์จะไม่มีกลิ่น ผักจะไม่เหี่ยวหรอกหรือ แบบนี้จงใจกลั่นแกล้งนางชัด ๆ“เดี๋ยวข้าตามออกไป” น้ำเสียงนั้นรับปากอย่างเสียไม่ได้“ให้มันเร็ว ๆ เข้าล่ะ” สาวใช้รุ่นใหญ่กล่าวก่อนจะเดินนำสาวใช้อีกสองคนออกไป มาปลุกแค่นี้ก็มากันตั้งสามคน ตั้งใจจะข่มขวัญให้นางกลัวหรืออย่างไรกันหลินฉงหยูเดินไปหลังฉากกั้น คิดได้ว่ารายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องการแต่งกายไม่ต้องกล่าวถึงให้มาก เพียงหลับตาแล้วจินตนาการถึงฉากต่อไปที่ตนแต่งตัวเสร็จแล้ว พอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแล้วล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 คำชื่นชม
อาหารถูกจัดเป็นสำรับแยกของแต่ละคน อาหารของวันนี้มีแต่อาหารที่ฮูหยินผู้เฒ่าชอบ โดยเฉพาะปลาผัดเปรี้ยวหวานที่วันนี้สีของอาหารดูมีสีสันและหน้าตาต่างจากที่เคย“ปลาผัดเปรี้ยวหวานนี้ดูต่างจากที่เคย เปลี่ยนคนทำหรือ” หม่าหรูหรง เหล่าฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย“ว่าไงอาช่วน อาหารจานนี้ใครเป็นผู้ทำ” อันเหม่ยจิงผู้เป็นลูกสะใภ้หันไปถามบ่าวคนสนิทของตน พร้อมกับยิ้มส่งสัญญาณให้แก่กัน“เรียนฮูหยิน ปลาผัดเปรี้ยวหวานนี้เป็นฝีมือของแม่นางหลินเจ้าค่ะ” ไป๋ช่วนรายงานด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเสวี่ยเหวินเจิ้งอมยิ้มอย่างพอใจเมื่อรู้ว่าอาหารตรงหน้าเป็นฝีมือของหญิงที่ตนรักใคร่ โจวเยี่ยนหงสังเกตสีหน้าของชายคู่หมั้นก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้หญิงชราที่นั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดของบ้านกินปลาเปรี้ยวหวานแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ“รสชาติดี หวานนำ เปรี้ยวตาม รสชาติกลมกล่อมไปอีกแบบ กินแล้วรู้สึกสดชื่นดี” คำกล่าวชมนั้นทำให้เสวี่ยเหวินเจิ้งอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“ปลาเปรี้ยวหวานจานนี้ถือว่าทำได้ดีจริง ๆ” เสวี่ยซิ่วหยุน เสนาบดีกรมยุติธรรม บิดาของเสวี่ยเหวินเจิ้งเองก็ชื่นชอบในรสชาตินี้ และกล่าวชมออกมาตามตรง จนภรรยาอย่างอันเหม่ยจิงสบตาก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 เป้าหมายหลัก
ขณะที่เดินกลับไปยังหอนอนหลินฉงหยูก็สังเกตไปยังรอบ ๆ บริเวณ ในใจอยากข้ามฉากไปโดยไม่ต้องเก็บรายละเอียดเหล่านี้ แต่ว่าอยากถามข้อมูลอื่น ๆ จากผินเยว่ไปในตัว“เรือนรับรองอยู่ทางด้านซ้ายเจ้าค่ะ ห้องใหญ่เป็นที่พำนักของคุณหนูโจวอยู่ส่วนหน้า ส่วนห้องเล็กตรงสุดทางเดินเป็นของท่าน” ผินเยว่กล่าวขณะที่เดินผ่านทางเดินไปยังเรือนรับรอง“เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า ข้าต้องขอโทษด้วย เป็นความผิดข้าเอง ช่วงนั้นข้าแค่กดดันและรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ แต่กลับเอาไปลงกับเจ้าแทน” คำขอโทษที่ผินเยว่ไม่คิดว่าจะได้ยินทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ“เจ้าค่ะ” สาวใช้วัยสิบหกไม่รู้จะตอบกลับเช่นไรจึงได้แต่ตอบรับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพไม่มีนายที่ขอโทษบ่าว แต่นางยังไม่ใช่เจ้านายและไม่มีวันได้เป็นเจ้านาย ดังนั้นหากจะขอโทษเพื่อผูกมิตรก็คงไม่ผิดนักขณะที่กำลังเดินเข้าสู่ทางเดินที่จะไปเรือนรับรอง หลินฉงหยูก็เห็นว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งเดินมากับโจวเยี่ยนหงโดยมีสาวใช้ของนางเดินตามมาห่าง ๆ ใบหน้าคุณหนูใหญ่โจวนั้นดูยิ้มแย้ม กิริยาอ่อนหวาน และแฝงไว้ด้วยความเขินอายเมื่อได้เดินเคียงข้างบุรุษในขณะที่เสวี่ยเหวินเจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 คนมาทีหลัง
กลับมาพักผ่อนยังไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็ถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานในครัวแล้ว หลินฉงหยูไปถึงก็ถูกมอบหมายให้ลองทำอาหารมื้อกลางวันเพื่อทดสอบฝีมือก่อนจะเริ่มลงมือจริงในวันพรุ่งนี้ไป๋ช่วนเข้ามานั่งควบคุมด้วยตนเองโดยอ้างคำสั่งของอันเหม่ยจิง แต่ซ่งมามาที่เป็นใหญ่ที่สุดในครัวและเป็นคนเก่าแก่ของหม่าหรูหรงที่อดทนมานานกับการถูกสาวใช้ที่หัวสูงผู้นี้ทำตัวสูงส่งไม่ไว้หน้าคนเก่าแก่อย่างตน จึงใช้ตำแหน่งมามาหรือคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลขับไล่ไป๋ช่วนให้ออกไปรอด้านนอก“ข้ามาตามคำสั่งฮูหยินใหญ่ เจ้ากล้าขัดคำสั่งหรือ” บ่าวข้างกายเสวี่ยฮูหยินกล่าวด้วยความไม่พอใจ“แต่เหล่าฮูหยินผู้เคยตั้งกฎเอาไว้ ในห้องครัวข้าใหญ่ที่สุด และห้ามคนนอกเข้าหากข้าไม่อนุญาต หากมีปัญหาเกี่ยวกับอาหารเจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือไม่” ซ่งมามากล่าวเสียงเข้มวันนี้นางบ่าวหน้าขาวคนนี้มาสั่งงานตนแทนเสวี่ยฮูหยินด้วยท่าทีที่ไม่เคารพ และตอนนี้ก็ยังมานั่งเกะกะในโรงครัว ซึ่งดูก็รู้ว่ามีจุดประสงค์ไม่ดีต่อหลินฉงหยู แม้ตนจะไม่ได้เข้าข้างใคร แต่โรงครัวนี้เป็นพื้นที่รับผิดชอบของนาง จึงไม่สามารถให้เกิดเรื่องขึ้นได้ไป๋ช่วนเห็นว่าซ่งมามาเอาจริงก็รีบออกไปจากโรงครั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 หน้าที่
ทันทีที่รถม้าจอดที่หน้าประตูจวน เจ้ากรมยุติธรรมหนุ่มก็รีบลงจากรถม้า และยื่นมือให้หญิงคู่หมั้นโจวเยี่ยนหงลงจากรถม้าตามหน้าที่ของบุรุษ แม้ในใจอยากถือห่อกระดาษนั้นเดินเข้าไปในจวนโดยเร็วแต่เพราะรับปากหลินฉงหยูเอาไว้แล้วว่าจะผูกไมตรีกับอีกฝ่ายจึงต้องข่มใจเอาไว้เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่คิดจะมีสองภรรยา เขาไม่อยากแต่งงานกับโจวเยี่ยนหงและเคยพูดเปิดใจกับนางตั้งแต่วันแรกที่นางมาพักที่จวน แต่นางกลับยินยอมที่จะให้เขารับหลินฉงหยูเอาไว้แลกกับการที่ให้นางแต่งงานเป็นภรรยาเอก คิดว่าอีกฝ่ายก็มีความจำเป็นที่จะต้องแต่งงานกับตนแน่ ไม่เช่นนั้นจะมีสตรีนางใดยินยอมจะให้สามีมีหญิงอื่นวัยเด็กแม้พบพานกันอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทสนมพูดคุยกัน พอมาเจอกันอีกครั้งในฐานะคู่หมั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นไรในเมื่อตนก็มีคนที่รักอยู่แล้ว และนางก็ดูเหมือนว่าจะยอมรับสิ่งที่อันเหม่ยจิงเสนอให้แต่งเป็นภรรยาเอกหากจะกล่าวว่าหลินฉงหยูมีบางอย่างแอบแฝงจึงยอมที่จะเป็นเพียงนางบำเรอที่ไร้สถานะ โจวเยี่ยนหงเองก็ต้องมีบางอย่างแอบแฝงเช่นกัน เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ไว้วางใจนางนัก เมื่อมีปัญหากับหลินฉงหยูจึงเชื่อใจสตรีที่ตนชิดใกล้มากกว่า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 รางวัล
สายตาของฮูหยินผู้เฒ่านั้นจ้องมองอย่างไม่วางตา หากแต่หลินฉงหยูก็มิได้รู้สึกหวาดเกรง สบสายตาด้วยใบหน้าที่ประดับรอยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน แสดงความจริงใจว่าไม่มีอะไรแอบแฝง“เจ้ามาอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ในฐานะแขกของหลานชายข้า จะให้เจ้าทำงานในครัวเยี่ยงสาวใช้ได้อย่างไร ข้าก็แค่อยากให้ช่วยงานในวันพรุ่งนี้เท่านั้น สงสัยว่าลูกสะใภ้ข้าคงจะเข้าใจผิดไป หากเสร็จงานแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่นั้นอีก” หม่าหรูหรงใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ“แต่ฉงหยูเต็มใจ หากมีโอกาสก็อยากช่วย”“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ายืนกรานอยากจะทำ ข้าก็จะไม่ขัด แล้วเพื่อเป็นการแสดงความเมตตาต่อเจ้า ข้าจะมอบสาวใช้ไว้คอยปรนนิบัติหนึ่งคน” หม่าหรูหรงกล่าวแล้วหันไปทางบ่าวคนสนิท“จางมามา เลือกใครให้นางดี”“ผินเยว่น่าจะเหมาะเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่มักจะใช้ให้นางปรนนิบัติแม่นางหลินอยู่บ่อยครั้ง” จางมามาเลือกผินเยว่ สาวใช้ที่เคยมีเรื่องผิดใจกันให้แก่นาง“เช่นนั้นข้ายกผินเยว่ให้เจ้า”“ขอบคุณเหล่าฮูหยิน ฉงหยูซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ร่างอรชรทำการคารวะเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่ไฉนเลยจะไม่รู้ว่าตั้งใจส่งผินเยว่มาอยู่ข้างกายเพื่อที่จะจับตาดูตนเองอย่างใกล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ซื้อใจ
ห้องโถงของเรือนหลักถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม สวนด้านนอกก็ประดับด้วยผ้าสีแดงมงคลอย่างที่ไม่เคยเจอที่ไหน เรียกได้ว่าฝีมือการจัดงานของโจวเยี่ยนหงนั้นไร้ที่ติ“การนำดอกไม้สดมาใส่แจกันแล้วประดับเอาไว้ตามมุมต่าง ๆ ทำให้มองไปทางไหนก็มีสีสันและสบายตา คุณหนูโจวมีความเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมขนาดนี้ พี่เหวินเจิ้งโชคดีแล้วที่ได้นางเป็นคู่หมั้น ภายภาคหน้านางจะได้เป็นที่เชิดหน้าชูตาให้กับสกุลเสวี่ย” หลินฉงหยูกล่าวชื่นชมโจวเยี่ยนหงต่อเสวี่ยเหวินเจิ้ง ในขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ในยามเย็น“พรุ่งนี้เจ้าเองก็อย่าลืมแสดงฝีมือทำอาหารอย่างเต็มที่ หากมีความดีความชอบบางทีท่านย่าอาจจะเมตตาเจ้ามากกว่านี้ ดูสิตอนนี้เจ้าได้มีบ่าวรับใช้ข้างกายแล้ว อีกหน่อยอาจจะได้รับความเมตตาจากท่านย่า ได้ปรนนิบัติท่านอย่างใกล้ชิดก็เป็นได้” เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่ฟังสิ่งที่นางกล่าวถึงคู่หมั้นของตน หากแต่เล็งเห็นผลประโยชน์ในอนาคตของทั้งคู่แทน‘ขนาดไม่ได้ใช้มารยาก็ยังคลั่งรักหลินฉงหยูขนาดนี้ ในใจมีแต่คิดถึงการได้อยู่ร่วมกัน เห็นทีว่าความไม่สมเหตุสมผลนี้เป็นสิ่งที่ยากจะแก้ไข ก็งามล่มเมืองเสียขนาดนี้ไม่แปลกที่เสวี่ยเหวินเจิ้งจะหลงไม่ลืมหูลืม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 ของขวัญ
งานฉลองวันเกิดของหม่าหรูหรงแม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่มากนัก แต่แขกที่ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานก็มีแต่ระดับขุนนางและผู้ที่มีฐานะร่ำรวย ของขวัญที่แต่ละคนนำมานั้นล้วนแต่เป็นของมีค่า สร้างความสุขให้แก่ผู้รับเป็นอย่างยิ่งอันเหม่ยจิงแทบจะไม่มองหน้าอนุของสามี พยายามเก็บอารมณ์ที่ขุ่นมัวเอาไว้แล้วยิ้มแย้มต้อนรับแขกเหรื่อเป็นอย่างดีร่วมกับอนุที่ตนไม่เคยชอบหน้าเสวี่ยซิ่วหยุนรู้ว่าภรรยาเอกนั้นยังคงเคืองใจเรื่องของอนุของตนอยู่ แม้จะไม่ได้ตั้งใจได้โหรวเซ่าฉีมาครอบครอง แต่เพราะตนเองถูกวางยาปลุกกำหนัดให้หลับนอนกับภรรยาของขุนนางผู้หนึ่งเพื่อที่จะใส่ความเรื่องคบชู้ แต่หนีออกมาได้แล้วพบกับโหรวเซ่าฉีเข้าระหว่างทาง จึงเกิดความสัมพันธ์ที่เกิดหักห้าม เมื่อได้สติก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำโหรวเซ่าฉีเองก็รู้ตัวว่าอยู่ในสถานะใด จึงยอมที่จะเก็บตัวอยู่แต่ที่เรือนหลังเล็ก ไม่เรียกร้องและไม่ทำสิ่งใดที่อาจจะทำให้เสวี่ยฮูหยินไม่พอใจตนไปมากกว่านี้ แต่กลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูในความนอบน้อมและมักเรียกหาอยู่เสมอ รวมไปถึงเสวี่ยซิ่วหยุนเองก็แวะเวียนมาหานางเสมอเมื่อมีโอกาส แม้จะไม่บ่อยแทบจะนับครั้งได้แต่ก็สร้างความไม่พอใจแ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status