เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-31
โดย:  ฝ้ายสีครามยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
51บท
2.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ในร่างนางร้ายในนิยายน้ำเน่าที่ตัวเองเกลียด ตอนจบต้องถูกพระเอกสังหารอย่างน่าอนาถ เมื่อมาอยู่ในร่างตัวละครที่ตัวเองเกลียดและรู้จุดจบของตัวเอง ภารกิจเอาชีวิตรอดจึงเกิดขึ้น

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 นิยายน้ำเน่า

“Sebentar lagi obatnya pasti akan bekerja!” tukas Ludwig yang seketika membuat gelas wine di cengkeraman Adeline terlepas.

Bunyi pekak beling yang berhamburan, sontak menarik perhatian banyak orang yang tengah berada di acara lelang lukisan I&S Hotel.

Dengan manik terbelalak, Adeline segera menyahut, “apa yang kau lakukan, Kak Ludwig?!”

Bukannya menjelaskan, Ludwig Daniester malah mendekati adik tirinya. Dengan tatapan penuh hasrat berbahaya, pria itu menyeringai seolah mengejek Adeline.

“Berhenti memanggilku Kakak, Adeline. Wanita ular sepertimu, hanya pantas untuk pria bernafsu binatang sepertiku.” Pria itu berbisik dengan sinisnya. “Jadi, mari kita nikmati malam ini bersama!”

Adeline yang tahu rencana bejat Ludwig untuk menidurinya, sekejap panik bukan main. ‘Sialan! Ludwig telah menjebakku. Tidak bisa, aku tidak boleh diam saja!’

“Benarkah? Kalau begitu lihat, apa Kakak bisa menghadapiku?!” sungut wanita itu yang lantas membuat Ludwig mengernyit.

Belum sempat sang pria bertanya maksud Adeline, wanita itu lebih dulu memekik, “tolong! Pria ini telah melakukan pelecahan seksual pada saya!”

Sontak, semua pasang mata terkejut mendengar pernyataan Adeline. Termasuk Ludwig yang saat ini berubah cemas, karena rencananya menjebak Adeline malah menjadi boomerang baginya.

“Hei! Apa yang kau katakan, Adeline?!” Ludwig memberang sembari mencekal kedua bahu adik tirinya.

Adeline pun kembali berteriak dengan wajah gemetar ketakutan. “Tidak … to-tolong menjauhlah! Siapapun, tolong saya! Tolong selamatkan saya!”

Mendapati Adeline semakin kesulitan, para pengunjung pun mulai geram dengan tingkah Ludwig. Hingga seorang wanita paruh baya mendengus kencang. “Lepaskan Nona itu, Tuan! Anda benar-benar tidak tahu malu!”

“Tolong, penjaga! Bawa pergi pria yang tidak punya sopan santun itu dan masukan dia ke penjara!” Pengunjung lain pun ikut memberi suara.

Ludwig yang tersudut, kini berpaling dengan sorot tatapan tajamnya. “Aku tidak melakukan apapun! Wanita ini—”

“Mari ikut kami, Tuan!” Seorang penjaga keamanan tiba-tiba menyeret Ludwig, sebelum pria itu merampungkan katanya.

“Sialan! Singkirkan tangan kalian! Aku tidak melakukan apapun pada wanita itu. Dia hanya berbohong, jadi lepaskan aku sekarang!” sambar Ludwig coba memberontak.

“Wanita itu tidak akan berteriak, jika Anda tidak berulah. Jadi, katakan semua omong kosong Anda di kantor Polisi!”

Penjaga keamanan tadi tak menggubris ucapan Ludwig. Dia dan satu rekan lainnya terus menarik putra sulung keluarga Daniester tersebut secara paksa.

Melihat Ludwig diseret pergi, Adeline pun merasa lega. Akan tetapi, senyum sinisnya yang samar seperti memberi salam ejekan pada Ludwig.

Kakak tirinya yang melihatnya pun kembali memberang, “berengsek! Aku tidak akan melepaskan jalang sialan sepertimu, Adeline!”

Beberapa orang kini menghampiri Adeline. Mereka tampak khawatir dengan keadaan wanita yang malang tersebut.

“A-apa Anda baik-baik saja, Nona? Wajah Anda terlihat sangat pucat.” Seorang perempuan muda bertanya.

Mereka semua bersimpati, tapi sialnya obat perangsang yang dicampur Ludwig dalam minuman Adeline, kini mulai beraksi. Adeline merasakan sensasi aneh menyerang tubuhnya, dan tentunya dia tidak bisa terus berada di tempat ini.

‘A-aku harus segera pergi,’ batinnya dalam hati.

“Ya, saya baik-baik saja. Sa-saya sangat terkejut dengan tindakan pria itu, jadi … sepertinya saya harus pulang sekarang. Terima kasih karena Anda semua sudah membantu saya.”

Akhirnya Adeline pun mangkir usai memberikan salam hormat. Dia berjalan sempoyongan menuju lift, bahkan dahi dan tengkuknya penuh keringat dingin karena sensasi panas terus menyiksa.

Adeline tak bisa terus berjalan dengan keadaan seperti ini, hingga tanpa ragu dirinya masuk ke salah satu kamar lantai tersebut. Dengan tangan gemetar, dirinya mengunci pintu itu agar tak ada orang yang masuk. Namun, agaknya kesialan tak berhenti di sana.

“Apa yang Anda lakukan, Nona?!” tukas suara baritone seorang pria.

Adeline segera berpaling, maniknya berubah selebar cakram kala melihat seorang pria tengah memegang pistol ke arah lelaki yang ini terkapar di lantai.

Dalam hati, wanita itu pun membatin tegang. ‘D-dia … dia membunuhnya?!’

“Bagaimana bisa kucing kecil sampai ke tempat ini, hah?” tukas River-pria yang membawa pistol tadi dengan sengitnya.

Adeline yang masih membeku, tak bisa menjawab apapun. Bahkan, ketegangan kini menjalari leher wanita itu saat River melangkah ke arahnya.

‘Aish, sial! A-apa yang harus aku lakukan?’ geming sang wanita buncah dalam hatinya.

Adeline terjebak. Dia tak bisa keluar sebab tak ingin mengacau di depan umum karena pengaruh obat, tapi jika tetap di sini, dirinya mungkin bisa kehilangan nyawa!

“T-tuan … saya tidak melihat apapun!” tukas Adeline terbata.

Kakinya perlahan mundur ketika River semakin dekat padanya. Namun, sorot tajam netra pria itu seperti menekan dirinya, hingga Adeline kesulitan bernapas.

“Sungguh, saya akan menganggap tidak melihat apa-apa. Jadi tolong biarkan saya pergi!” Wanita itu berbalik, dan dengan cepat meraih kenop pintu.

Akan tetapi, River segera mendorong ambang tersebut sampai Adeline tak bisa membukanya.

Pria tersebut menghimpit Adeline ke pintu, lantas berbisik di belakang telinganya. “Siapa yang akan percaya omong kosong itu, Nona? Anda melihat semuanya, itu berarti … Anda juga harus mati!”

Seketika, asupan oksigen di sekitar Adeline seperti lenyap. Dirinya sesak bukan main mendengar pernyataan mengerikan tersebut. Namun, dia tak bisa diam begitu saja, karena pasrah bukanlah gayanya.

“Saya akan melakukan apapun, asal Anda melepaskan saya!” sahut Adeline yang lantas berpaling menatap River. “Berapa yang Anda inginkan? Saya akan membayar semuanya. Biarkan saya pergi, maka Anda akan mendapatkan uang. Bukankah itu lebih menguntungkan?!”

Sang pria menyeringai sinis mendengar tawaran wanita itu. “Sepertinya Anda tidak mengerti situasinya, Nona. Saya tidak butuh uang receh Anda, yang saya inginkan adalah nyawa Anda. Itulah cara membayarnya!”

Sontak, wajah pucat Adeline berubah kian pasi. Otaknya tak bisa berpikir jernih lagi, karena tekanan dan pengaruh obat yang diberikan Ludwig. Terlebih saat deru napas River yang menghangatkan tengkuknya, juga tangan kasar pria itu yang mencengkeram lehernya, sungguh membangkitkan sensasi panas yang memecah kewarasan Adeline.

‘T-tidak! Tidak boleh dengan pria ini!’ Adeline memperingati diri sendiri dalam hati.

Akan tetapi, hasrat tak sopan karena pengaruh obat perangsang, kian lama kian mendominasi. Tubuh Adeline menginginkan River!

Bahkan tanpa sadar, tangan wanita itu merengkuh wajah River. Membelainya dengan lembut hingga ke dada, yang tentunya merangsang gairah River sebagai pria. Namun, River tak bisa hanyut dalam situasi ini begitu saja.

Dia mencekal tangan Adeline agar menyingkir dari dadanya seraya mendecak, “Anda sadar dengan apa yang Anda lakukan sekarang?!”

“To-tolong … saya mohon, tolong saya, Tuan,” balas sang wanita disertai bulu matanya yang gemetar.

Alis tebal River saling bertaut, tapi dia tak mengatakan apapun karena memang tidak mengerti maksud Adeline. Akan tetapi, bagi wanita itu, diam artinya setuju. Hingga tanpa berpikir panjang lagi, Adeline langsung mengecup bibir River dengan berani.

‘Sialan! Apa yang sedang dilakukan wanita ini?’

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
51
ตอนที่ 1 นิยายน้ำเน่า
เสียงฟ้าร้องดังจนหลังคาเรือนสะเทือน ทำให้หญิงงามที่กำลังเงื้อมือสุดแขนเตรียมจะตบหน้าสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ต้องชะงักค้างเอาไว้ดวงตาเรียวเล็กสั่นไหวด้วยความงุนงง มองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจโดยที่ยังเงื้อมือเล็ก ๆ ของตนค้างเอาไว้“ตบข้าเลยสิเจ้าคะ หากจะทำให้แม่นางหลินพอใจ แต่อย่าทำร้ายคุณหนูของข้า” เสียงของหญิงวัยสิบเจ็ดที่ออกรับแทนคุณหนูของตน ทำให้คนที่ถูกเรียกว่า แม่นางหลิน ค่อย ๆ ลดมือของตนเองลง แล้วยิ่งแปลกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า‘นี่เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วฉากโบราณพวกนี้กับคนพวกนี้คืออะไรกัน’ หญิงสาวคิดด้วยความงุนงง“หลินฉงหยู จะรังแกกันมากไปแล้วนะ ของก็อยู่กับตัวเจ้า จะมาใส่ร้ายข้าได้หรือ ข้าโจวเยี่ยนหงแม้จะไม่ใช่หญิงที่คุณชายเสวี่ยรัก แต่อย่างน้อยข้าก็จะได้ตบแต่งเข้าไปเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ส่วนเจ้าแม้จะได้รับความรักแล้วอย่างไร สกุลเสวี่ยไม่มีใครยอมรับเจ้าแม้กระทั่งสถานะอนุก็ไม่ได้แต่งเข้า หากข้าจะจัดการเจ้าจริง ๆ ด้วยตำแหน่งบุตรีแม่ทัพปราบอุดร ถึงตอนนั้นคิดว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งจะปกป้องเจ้าได้หรือ” สตรีที่ชื่อโจวเยี่ยนหงกล่าวขึ้นมา ไม่ยอมให้ตนถูกใส่ร้ายหญิงสาวผู้ที่ไม่รู้ว่าตนมา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 หาทางรอด
“แม่นางหลิน อาหารว่างเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ที่ยกถาดอาหารว่างและน้ำชามาให้ดังขึ้นมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาหากจำไม่ผิดหลินฉงหยูเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน เสวี่ยเหวินเจิ้งเคยจะมอบสาวใช้ให้นาง แต่ฮูหยินเสวี่ยผู้เป็นมารดากลับไม่ยินยอม ให้นางอยู่ในฐานะแขกแต่ไม่ให้มีสาวใช้ปรนนิบัติเป็นการส่วนตัว เสวี่ยเหวินเจิ้งจึงให้สาวใช้มาปรนนิบัตินางเฉพาะเรื่องทั่วไปเท่านั้น“ขอบใจเจ้ามาก”เมื่อได้ยินคำขอบคุณ สาวใช้ที่เคยถูกข่มเหงก็ต้องประหลาดใจ ครั้งก่อนนางยกอาหารมา หลินฉงหยูตำหนิว่าอาหารเย็นชืดแล้วปัดถ้วยชามหล่นลงพื้น พอคุณชายใหญ่เสวี่ยมาถึงก็ฟ้องว่าถูกกลั่นแกล้ง ตนเกือบจะโดยสั่งโบย ดีที่พ่อบ้านไปรายงานเสวี่ยฮูหยินตนจึงไม่ถูกลงโทษ“จะให้ข้านำผ้าไปซักเลยหรือไม่” ผินเยว่ถามเสียงเบา“อืม เอาไปสิ” หลินฉงหยูพยักหน้ารับ ให้นางซักเองก็คงไม่รู้หรอกว่าซักยังไงแล้วซักที่ไหน ให้เป็นหน้าที่ของสาวใช้น่ะดีแล้ว“เจ้าชื่ออะไร” ยังไม่ทันได้ก้าวไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่หลังฉากกั้นก็ถูกถามขึ้นมา ผินเยว่ตัวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกังวลก่อนจะบอกชื่อตัวเองไป“ผินเยว่เจ้าค่ะ”“อาเยว่ ซักผ้าเสร็จแล้วเจ้าเข้ามาห
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 ช่วยงานครัว
ประตูห้องของหลินฉงหยูถูกเปิดขึ้นในตอนเช้า ทำให้เจ้าของห้องที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจกับเสียงปลุกนั้น“หลินฉงหยู ฮูหยินใหญ่ให้มาตามเจ้าไปช่วยงานที่ครัว ไม่รู้เลยหรือว่าพรุ่งนี้มีงานสำคัญ” เสียงดุดันของไป๋ช่วน บ่าวรับใช้ข้างกายอันเหม่ยจิงมารดาของเสวี่ยเหวินเจิ้ง กำลังปลุกนางขึ้นมาเพื่อให้ไปช่วยงานในครัวร่างอรชรลุกขึ้นนั่งมองคนที่เข้ามาปลุก พลางคิดว่าสมัยนี้จะเข้าห้องใครก็ได้ไม่ต้องเคาะขออนุญาตกันเลยหรือ แล้วงานฉลองก็พรุ่งนี้เช้าแต่กลับมาปลุกให้ไปเตรียมของในห้องครัวตั้งแต่วันนี้แต่เช้ามืด เนื้อสัตว์จะไม่มีกลิ่น ผักจะไม่เหี่ยวหรอกหรือ แบบนี้จงใจกลั่นแกล้งนางชัด ๆ“เดี๋ยวข้าตามออกไป” น้ำเสียงนั้นรับปากอย่างเสียไม่ได้“ให้มันเร็ว ๆ เข้าล่ะ” สาวใช้รุ่นใหญ่กล่าวก่อนจะเดินนำสาวใช้อีกสองคนออกไป มาปลุกแค่นี้ก็มากันตั้งสามคน ตั้งใจจะข่มขวัญให้นางกลัวหรืออย่างไรกันหลินฉงหยูเดินไปหลังฉากกั้น คิดได้ว่ารายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องการแต่งกายไม่ต้องกล่าวถึงให้มาก เพียงหลับตาแล้วจินตนาการถึงฉากต่อไปที่ตนแต่งตัวเสร็จแล้ว พอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแล้วล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 คำชื่นชม
อาหารถูกจัดเป็นสำรับแยกของแต่ละคน อาหารของวันนี้มีแต่อาหารที่ฮูหยินผู้เฒ่าชอบ โดยเฉพาะปลาผัดเปรี้ยวหวานที่วันนี้สีของอาหารดูมีสีสันและหน้าตาต่างจากที่เคย“ปลาผัดเปรี้ยวหวานนี้ดูต่างจากที่เคย เปลี่ยนคนทำหรือ” หม่าหรูหรง เหล่าฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย“ว่าไงอาช่วน อาหารจานนี้ใครเป็นผู้ทำ” อันเหม่ยจิงผู้เป็นลูกสะใภ้หันไปถามบ่าวคนสนิทของตน พร้อมกับยิ้มส่งสัญญาณให้แก่กัน“เรียนฮูหยิน ปลาผัดเปรี้ยวหวานนี้เป็นฝีมือของแม่นางหลินเจ้าค่ะ” ไป๋ช่วนรายงานด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเสวี่ยเหวินเจิ้งอมยิ้มอย่างพอใจเมื่อรู้ว่าอาหารตรงหน้าเป็นฝีมือของหญิงที่ตนรักใคร่ โจวเยี่ยนหงสังเกตสีหน้าของชายคู่หมั้นก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้หญิงชราที่นั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดของบ้านกินปลาเปรี้ยวหวานแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ“รสชาติดี หวานนำ เปรี้ยวตาม รสชาติกลมกล่อมไปอีกแบบ กินแล้วรู้สึกสดชื่นดี” คำกล่าวชมนั้นทำให้เสวี่ยเหวินเจิ้งอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“ปลาเปรี้ยวหวานจานนี้ถือว่าทำได้ดีจริง ๆ” เสวี่ยซิ่วหยุน เสนาบดีกรมยุติธรรม บิดาของเสวี่ยเหวินเจิ้งเองก็ชื่นชอบในรสชาตินี้ และกล่าวชมออกมาตามตรง จนภรรยาอย่างอันเหม่ยจิงสบตาก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 เป้าหมายหลัก
ขณะที่เดินกลับไปยังหอนอนหลินฉงหยูก็สังเกตไปยังรอบ ๆ บริเวณ ในใจอยากข้ามฉากไปโดยไม่ต้องเก็บรายละเอียดเหล่านี้ แต่ว่าอยากถามข้อมูลอื่น ๆ จากผินเยว่ไปในตัว“เรือนรับรองอยู่ทางด้านซ้ายเจ้าค่ะ ห้องใหญ่เป็นที่พำนักของคุณหนูโจวอยู่ส่วนหน้า ส่วนห้องเล็กตรงสุดทางเดินเป็นของท่าน” ผินเยว่กล่าวขณะที่เดินผ่านทางเดินไปยังเรือนรับรอง“เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า ข้าต้องขอโทษด้วย เป็นความผิดข้าเอง ช่วงนั้นข้าแค่กดดันและรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ แต่กลับเอาไปลงกับเจ้าแทน” คำขอโทษที่ผินเยว่ไม่คิดว่าจะได้ยินทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ“เจ้าค่ะ” สาวใช้วัยสิบหกไม่รู้จะตอบกลับเช่นไรจึงได้แต่ตอบรับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพไม่มีนายที่ขอโทษบ่าว แต่นางยังไม่ใช่เจ้านายและไม่มีวันได้เป็นเจ้านาย ดังนั้นหากจะขอโทษเพื่อผูกมิตรก็คงไม่ผิดนักขณะที่กำลังเดินเข้าสู่ทางเดินที่จะไปเรือนรับรอง หลินฉงหยูก็เห็นว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งเดินมากับโจวเยี่ยนหงโดยมีสาวใช้ของนางเดินตามมาห่าง ๆ ใบหน้าคุณหนูใหญ่โจวนั้นดูยิ้มแย้ม กิริยาอ่อนหวาน และแฝงไว้ด้วยความเขินอายเมื่อได้เดินเคียงข้างบุรุษในขณะที่เสวี่ยเหวินเจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 คนมาทีหลัง
กลับมาพักผ่อนยังไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็ถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานในครัวแล้ว หลินฉงหยูไปถึงก็ถูกมอบหมายให้ลองทำอาหารมื้อกลางวันเพื่อทดสอบฝีมือก่อนจะเริ่มลงมือจริงในวันพรุ่งนี้ไป๋ช่วนเข้ามานั่งควบคุมด้วยตนเองโดยอ้างคำสั่งของอันเหม่ยจิง แต่ซ่งมามาที่เป็นใหญ่ที่สุดในครัวและเป็นคนเก่าแก่ของหม่าหรูหรงที่อดทนมานานกับการถูกสาวใช้ที่หัวสูงผู้นี้ทำตัวสูงส่งไม่ไว้หน้าคนเก่าแก่อย่างตน จึงใช้ตำแหน่งมามาหรือคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลขับไล่ไป๋ช่วนให้ออกไปรอด้านนอก“ข้ามาตามคำสั่งฮูหยินใหญ่ เจ้ากล้าขัดคำสั่งหรือ” บ่าวข้างกายเสวี่ยฮูหยินกล่าวด้วยความไม่พอใจ“แต่เหล่าฮูหยินผู้เคยตั้งกฎเอาไว้ ในห้องครัวข้าใหญ่ที่สุด และห้ามคนนอกเข้าหากข้าไม่อนุญาต หากมีปัญหาเกี่ยวกับอาหารเจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือไม่” ซ่งมามากล่าวเสียงเข้มวันนี้นางบ่าวหน้าขาวคนนี้มาสั่งงานตนแทนเสวี่ยฮูหยินด้วยท่าทีที่ไม่เคารพ และตอนนี้ก็ยังมานั่งเกะกะในโรงครัว ซึ่งดูก็รู้ว่ามีจุดประสงค์ไม่ดีต่อหลินฉงหยู แม้ตนจะไม่ได้เข้าข้างใคร แต่โรงครัวนี้เป็นพื้นที่รับผิดชอบของนาง จึงไม่สามารถให้เกิดเรื่องขึ้นได้ไป๋ช่วนเห็นว่าซ่งมามาเอาจริงก็รีบออกไปจากโรงครั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 หน้าที่
ทันทีที่รถม้าจอดที่หน้าประตูจวน เจ้ากรมยุติธรรมหนุ่มก็รีบลงจากรถม้า และยื่นมือให้หญิงคู่หมั้นโจวเยี่ยนหงลงจากรถม้าตามหน้าที่ของบุรุษ แม้ในใจอยากถือห่อกระดาษนั้นเดินเข้าไปในจวนโดยเร็วแต่เพราะรับปากหลินฉงหยูเอาไว้แล้วว่าจะผูกไมตรีกับอีกฝ่ายจึงต้องข่มใจเอาไว้เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่คิดจะมีสองภรรยา เขาไม่อยากแต่งงานกับโจวเยี่ยนหงและเคยพูดเปิดใจกับนางตั้งแต่วันแรกที่นางมาพักที่จวน แต่นางกลับยินยอมที่จะให้เขารับหลินฉงหยูเอาไว้แลกกับการที่ให้นางแต่งงานเป็นภรรยาเอก คิดว่าอีกฝ่ายก็มีความจำเป็นที่จะต้องแต่งงานกับตนแน่ ไม่เช่นนั้นจะมีสตรีนางใดยินยอมจะให้สามีมีหญิงอื่นวัยเด็กแม้พบพานกันอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทสนมพูดคุยกัน พอมาเจอกันอีกครั้งในฐานะคู่หมั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นไรในเมื่อตนก็มีคนที่รักอยู่แล้ว และนางก็ดูเหมือนว่าจะยอมรับสิ่งที่อันเหม่ยจิงเสนอให้แต่งเป็นภรรยาเอกหากจะกล่าวว่าหลินฉงหยูมีบางอย่างแอบแฝงจึงยอมที่จะเป็นเพียงนางบำเรอที่ไร้สถานะ โจวเยี่ยนหงเองก็ต้องมีบางอย่างแอบแฝงเช่นกัน เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ไว้วางใจนางนัก เมื่อมีปัญหากับหลินฉงหยูจึงเชื่อใจสตรีที่ตนชิดใกล้มากกว่า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 รางวัล
สายตาของฮูหยินผู้เฒ่านั้นจ้องมองอย่างไม่วางตา หากแต่หลินฉงหยูก็มิได้รู้สึกหวาดเกรง สบสายตาด้วยใบหน้าที่ประดับรอยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน แสดงความจริงใจว่าไม่มีอะไรแอบแฝง“เจ้ามาอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ในฐานะแขกของหลานชายข้า จะให้เจ้าทำงานในครัวเยี่ยงสาวใช้ได้อย่างไร ข้าก็แค่อยากให้ช่วยงานในวันพรุ่งนี้เท่านั้น สงสัยว่าลูกสะใภ้ข้าคงจะเข้าใจผิดไป หากเสร็จงานแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่นั้นอีก” หม่าหรูหรงใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ“แต่ฉงหยูเต็มใจ หากมีโอกาสก็อยากช่วย”“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้ายืนกรานอยากจะทำ ข้าก็จะไม่ขัด แล้วเพื่อเป็นการแสดงความเมตตาต่อเจ้า ข้าจะมอบสาวใช้ไว้คอยปรนนิบัติหนึ่งคน” หม่าหรูหรงกล่าวแล้วหันไปทางบ่าวคนสนิท“จางมามา เลือกใครให้นางดี”“ผินเยว่น่าจะเหมาะเจ้าค่ะ คุณชายใหญ่มักจะใช้ให้นางปรนนิบัติแม่นางหลินอยู่บ่อยครั้ง” จางมามาเลือกผินเยว่ สาวใช้ที่เคยมีเรื่องผิดใจกันให้แก่นาง“เช่นนั้นข้ายกผินเยว่ให้เจ้า”“ขอบคุณเหล่าฮูหยิน ฉงหยูซาบซึ้งใจยิ่งนัก” ร่างอรชรทำการคารวะเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่ไฉนเลยจะไม่รู้ว่าตั้งใจส่งผินเยว่มาอยู่ข้างกายเพื่อที่จะจับตาดูตนเองอย่างใกล
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ซื้อใจ
ห้องโถงของเรือนหลักถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม สวนด้านนอกก็ประดับด้วยผ้าสีแดงมงคลอย่างที่ไม่เคยเจอที่ไหน เรียกได้ว่าฝีมือการจัดงานของโจวเยี่ยนหงนั้นไร้ที่ติ“การนำดอกไม้สดมาใส่แจกันแล้วประดับเอาไว้ตามมุมต่าง ๆ ทำให้มองไปทางไหนก็มีสีสันและสบายตา คุณหนูโจวมีความเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมขนาดนี้ พี่เหวินเจิ้งโชคดีแล้วที่ได้นางเป็นคู่หมั้น ภายภาคหน้านางจะได้เป็นที่เชิดหน้าชูตาให้กับสกุลเสวี่ย” หลินฉงหยูกล่าวชื่นชมโจวเยี่ยนหงต่อเสวี่ยเหวินเจิ้ง ในขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ในยามเย็น“พรุ่งนี้เจ้าเองก็อย่าลืมแสดงฝีมือทำอาหารอย่างเต็มที่ หากมีความดีความชอบบางทีท่านย่าอาจจะเมตตาเจ้ามากกว่านี้ ดูสิตอนนี้เจ้าได้มีบ่าวรับใช้ข้างกายแล้ว อีกหน่อยอาจจะได้รับความเมตตาจากท่านย่า ได้ปรนนิบัติท่านอย่างใกล้ชิดก็เป็นได้” เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่ฟังสิ่งที่นางกล่าวถึงคู่หมั้นของตน หากแต่เล็งเห็นผลประโยชน์ในอนาคตของทั้งคู่แทน‘ขนาดไม่ได้ใช้มารยาก็ยังคลั่งรักหลินฉงหยูขนาดนี้ ในใจมีแต่คิดถึงการได้อยู่ร่วมกัน เห็นทีว่าความไม่สมเหตุสมผลนี้เป็นสิ่งที่ยากจะแก้ไข ก็งามล่มเมืองเสียขนาดนี้ไม่แปลกที่เสวี่ยเหวินเจิ้งจะหลงไม่ลืมหูลืม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 ของขวัญ
งานฉลองวันเกิดของหม่าหรูหรงแม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่มากนัก แต่แขกที่ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานก็มีแต่ระดับขุนนางและผู้ที่มีฐานะร่ำรวย ของขวัญที่แต่ละคนนำมานั้นล้วนแต่เป็นของมีค่า สร้างความสุขให้แก่ผู้รับเป็นอย่างยิ่งอันเหม่ยจิงแทบจะไม่มองหน้าอนุของสามี พยายามเก็บอารมณ์ที่ขุ่นมัวเอาไว้แล้วยิ้มแย้มต้อนรับแขกเหรื่อเป็นอย่างดีร่วมกับอนุที่ตนไม่เคยชอบหน้าเสวี่ยซิ่วหยุนรู้ว่าภรรยาเอกนั้นยังคงเคืองใจเรื่องของอนุของตนอยู่ แม้จะไม่ได้ตั้งใจได้โหรวเซ่าฉีมาครอบครอง แต่เพราะตนเองถูกวางยาปลุกกำหนัดให้หลับนอนกับภรรยาของขุนนางผู้หนึ่งเพื่อที่จะใส่ความเรื่องคบชู้ แต่หนีออกมาได้แล้วพบกับโหรวเซ่าฉีเข้าระหว่างทาง จึงเกิดความสัมพันธ์ที่เกิดหักห้าม เมื่อได้สติก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำโหรวเซ่าฉีเองก็รู้ตัวว่าอยู่ในสถานะใด จึงยอมที่จะเก็บตัวอยู่แต่ที่เรือนหลังเล็ก ไม่เรียกร้องและไม่ทำสิ่งใดที่อาจจะทำให้เสวี่ยฮูหยินไม่พอใจตนไปมากกว่านี้ แต่กลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูในความนอบน้อมและมักเรียกหาอยู่เสมอ รวมไปถึงเสวี่ยซิ่วหยุนเองก็แวะเวียนมาหานางเสมอเมื่อมีโอกาส แม้จะไม่บ่อยแทบจะนับครั้งได้แต่ก็สร้างความไม่พอใจแ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status