All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า: Chapter 21 - Chapter 30

ผินเยว่ยกสำรับอาหารมาวางในแก่นายของตน จากนั้นก็เข้าไปประคองหลินฉงหยูให้ลุกขึ้นเพื่อไปรับประทานอาหารที่โต๊ะหลินฉงหยูอยู่ในชุดนอนสีขาวทั้งตัวยังไม่ได้สวมใส่อาภรณ์สำหรับออกไปข้างนอก ด้านหลังเสื้อมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แค่มองสาวใช้ก้รู้ว่านางคงเจ็บมาก“หากท่านลุกไปนั่งไม่ไหว ข้ายกสำรับมาที่ตั่งนอนได้” สาวใช้กล่าวด้วยความเห็นใจ แม่จะไม่ใช่เจ้านายสายตรงจากสกุลเสวี่ย แต่นางก็เป็นเจ้านายของตน“ไม่เป็นไร ข้าลุกไหว” น้ำเสียงนั้นกล่าวเสียงเบา ค่อย ๆ ลุกเดินไปนั่งที่เก้าอี้โดยที่ผินเยว่เอาเบาะรองนั่งมาวางไว้ให้แล้วความตึงของแผลที่กำลังบวมและสมานกันอยู่สร้างความปวดและแสบอยู่บ้างแต่ก็ต้องกัดฟันทนฝืนนั่งรับประทานอาหารตรงหน้า“มาอยู่นี่ได้ไม่กี่วันก็เกิดเรื่องเช่นนี้ รู้เช่นนี้น่าจะอยู่สกุลเสวี่ย นี่ข้าต้องทนอยู่นี่อีกตั้งสามเดือนเลยหรือ” ริมฝีปากนั้นบ่นไปแต่ก็คีบอาหารเข้าปากไปไม่ยอมให้ตนได้ทนหิว“สองเดือนเศษเท่านั้นเจ้าค่ะ เราอยู่ที่นี่มาเกือบเดือนแล้ว เหลืออีกสองเดือนกับอีกไม่กี่วันก็จะเป็นงานแต่งงานของคุณชายใหญ่กับคุณหนูโจวแล้ว” ผินเยว่กล่าวเช่นนั้น คนที่กำลังกินข้าวอยู่ก็ถึงกับตาเบิกกว้างด้วยค

ในขณะที่รถม้าของสกุลเสวี่ยกำลังเคลื่อนที่มุ่งหน้าจากเมืองหยางโจวไปยังเมืองเป่ยโจว ผู้ที่อยู่ในตู้รถม้าก็คือเจ้ากรมยุติธรรมเสวี่ยเหวินเจิ้ง และหญิงสาวที่เคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้หลินฉงหยู ซึ่งบัดนี้กำลังนั่งนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หากแต่ก็ไม่ปริปากพูดสิ่งใดเพื่อขอความเห็นใจรู้ทั้งรู้ว่านางถูกโบยและมีแผลบวมช้ำที่บั้นท้าย แต่เขาก็ยังพานางกลับไปที่เป่ยโจวในเวลานี้ หากมีความเห็นใจตั้งแต่แรกนางก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนานี้ตั้งแต่ที่รถม้าเคลื่อนที่ออกจากสกุลโจวจนถึงบัดนี้ก็เป็นเวลาราวหนึ่งก้านธูปแล้ว แต่ขุนนางหนุ่มก็ยังไม่ได้ปริปากกล่าวอะไรกับนางแม้แต่ครึ่งคำ ราวกับว่าเขารู้สึกไม่ไว้วางใจและไม่อยากจะให้โอกาสนางได้อธิบายเรื่องใดอีกไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพอแปรเปลี่ยนไปรักสตรีอื่นแล้ว บุรุษเช่นเขาจะเย็นชากับอดีตคนที่เคยรักได้ถึงเพียงนี้ แม้จะเคยลุ้นให้เขารักกับโจวเยี่ยนหงรักกันก็ตามทีเถอะ แต่ถ้ารักแล้วตนจะได้รับผลกระทบขนาดนี้ก็รู้สึกเสียดายเหลือเกินที่มันเกิดขึ้นเร็วเกินไปตอนแรกรถม้าวิ่งไปเรื่อย ๆ ตามถนนในเมืองนางก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนักแต่ พอออกนอกเมืองผ่านป่าที่ถนนหนทางไม่ได้ราบเรียบและขรุขระก

ห้าวันแล้วหลังจากที่กลับมาจากหยางโจวและพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องจนหายดีหลังจากที่ลุกได้ หลินฉงหยูไม่พลาดที่จะเข้าครัวไปช่วยทำอาหารเพื่อเอาใจฮูหยินผู้เฒ่า และหาโอกาสที่จะเข้าไปรายงานตัวพร้อมทั้งเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะโดนต่อว่าอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดในสกุลโจวหลังจากที่สำรับอาหารถูกยกกลับมาที่โรงครัวแล้ว หลินฉงหยูก็ยิ้มอย่างพอใจเมื่ออาหารที่ตนทำถูกกินจนหมดเกลี้ยง“ท่านจะไปคารวะเหล่าฮูหยินตอนนี้เลยหรือไม่”“ยังก่อน ข้าจะไปตอนที่ทำของว่างเสร็จ ยกของว่างไปเอาใจหน่อย เผื่อช่วยได้” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวล อย่างน้อยต้องพักที่นี่ไประยะหนึ่งก่อนจะถูกส่งไปแต่งงานกับบ้านสกุลอื่น ก็ต้องทำตัวดี ๆ จะได้อยู่รอดปลอดภัยหลินฉงหยูทำขนมจีบหรือที่เรียกว่าซาวม่าย ไม่ใช่ของว่างที่เลิศเลออะไร เป็นของว่างธรรมดาแต่รสชาตินั้นย่อมไม่เหมือนกับผู้ใดในยุคนี้ขนมจีบในยุคนี้ส่วนใหญ่ที่ทำก็คือแป้งห่อไส้หมูสับปรุงรสแล้วห่อเป็นรูปทรงคล้ายดอกไม้หรือลูกทับทิม แต่ที่หลินฉงหยูทำคือไส้ที่สับหมูละเอียดใส่เห็ดหอมหั่นเต๋าเล็ก ๆ และเพิ่มกลิ่นหอมด้วยเครื่องเทศเท่าที่มีในโรงครัวเมื่อของว่างทำเสร็จก็ให้สาวใช้ยกไปให้แก่

ที่สวนดอกไม้เล็ก ๆ ในเรือนหลังเล็กของโหรวอี๋เหนียง บัณฑิตเสวี่ยวัยยี่สิบเอ็ดกำลังนั่งมองว่าที่ภรรยาของตนพร้อมกับคำถามที่ตั้งเอาไว้มากมาย“ท่านเรียกข้าออกมานั่งคุยที่นี่ตามลำพังคงมีบางสิ่งอยากจะพูดด้วย” หลินฉงหยูกล่าวตามตรงตอนที่ถูกเสวี่ยอี้เทียนเชิญให้มานั่งพูดคุยในสวนแห่งนี้ ผิวเยว่และอาเหมาก็ไม่ได้ตามเข้ามา แล้วตอนที่นางหันกลับไปก็เหมือนว่าสาวใช้ของตนไม่ได้อยู่แล้ว คงจะเอาเรื่องของตนไปรายงานเหล่าฮูหยินตามหน้าที่ของนางแต่แรก ซึ่งเรื่องนี้ตนไม่มีอะไรปิดบังหรือเป็นความลับ หากจะรายงานสิ่งใดก็ไม่หวาดหวั่น และไม่ได้โทษสาวใช้คนสนิทเลยแม้แต่น้อยเสวี่ยอี้เทียนมองหญิงงามตรงหน้า นางไม่ชอบนุ่งห่มผ้ามิดชิดอย่างเช่นกุลสตรีผู้ดีทั่วไป หากจะเป็นภรรยาของเขานางต้องเปลี่ยนแปลงในเรื่องนี้“ข้าอยากพูดเรื่องเสื้อผ้าของเจ้า มันดูไม่เหมาะสมนัก ทั้งสีสันที่เตะตา ทั้งเนื้อผ้าที่บางเบาเช่นนั้น” คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำให้หลินฉงหยูต้องเม้มปากแน่นในยุคปัจจุบันชุดที่ตนใส่นั้นถือว่ามิดชิดจนแทบไม่เห็นอะไร คนอื่นสวมอาภรณ์ปิดถึงต้นคอ อาภรณ์ของนางไม่ได้ปิดสูงเท่านั้นก็ถูกหาว่าแต่งกายไม่เหมาะสมแล้ว“ข้ามีเสื้อผ้าติดตัว

หลังจากพูดคุยกับโจวเยี่ยนหงและเปิดโปงนางกับเสวี่ยอี้เทียนอย่างลับ ๆ แล้ว หลินฉงหยูก็ยังไม่ไปที่เรือนเล็กในทันทีตอนนี้หลินฉงหยูกำลังช่วยทำของว่างเตรียมเอาไว้ เป็นขนมเปี๊ยะที่ประยุกต์สูตรโบราณและปัจจุบันเอาไว้ด้วยกัน ทำเป็นชิ้นเล็ก ๆ พอดีคำ ดูแปลกตาและน่ารับประทานมากยิ่งขึ้น“เอาไว้พอถึงเวลาดื่มชาค่อยยกไป ส่วนจานนี้ข้าจะนำไปที่เรือนเล็ก” หลินฉงหยูบอกแก่ซ่งมามาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“พรุ่งนี้พวกเราจะทำขนมหยวนเซียวสำหรับฉลองเทศกาลโคมไฟ ในครัวน่าจะวุ่นวาย ท่านไม่ต้องมาก็ได้” ซ่งมามาบอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล“พรุ่งนี้ข้าจะมาช่วยทำแต่เช้า ช่วยกันหลายคนจะได้เสร็จโดยเร็ว” หลินฉงหยูเสนอความช่วยเหลือในสิ่งที่ตนพอสร้างประโยชน์แก่สกุลเสวี่ยได้ ทำตัวให้น่าเอ็นดูเข้าไว้จะได้มีคนรักบ้าง ดีกว่าเดินไปไหนก็มีแต่คนเกลียดซ่งมามายิ้มรับ รู้อยู่แล้วว่านางจะต้องมีน้ำใจ เป็นนางบำเรอของคุณชายใหญ่หรือฮูหยินเอกของคุณชายรอง สถานะของนางก็ไม่แตกต่างกันนัก เพราะเสวี่ยอี้เทียนไม่ค่อยมีบทบาทในสกุลเสวี่ย“พรุ่งนี้เป็นเทศกาลหยวนเซียวแล้วหรือ” หลินฉงหยูถามด้วยน้ำเสียงที่สนใจ“เจ้าค่ะ พรุ่งนี้ก็จะมีกา