All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า: Chapter 31 - Chapter 40

ในตู้รถม้าขณะที่เดินทางกลับ เสวี่ยเหวินเจิ้งที่ดูค่อนข้างเงียบตอนขามา ขากลับดูกระตือรือร้นชวนหญิงคู่หมั้นพูดคุยอย่างหวานชื่นอย่างเอาใจ ในขณะที่เสวี่ยอี้เทียนนั้นนั่งสงบนิ่งมองดูหลินฉงหยูที่เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชื่นชมโคมไฟที่เขามอบให้เมื่อรถม้าจอด เสวี่ยเหวินเจิ้งก็ออกไปคนแรก ช่วยเหลือให้โจวเยี่ยนหงลงไปได้อย่างราบรื่นแล้วพานางเดินกลับเข้าเรือนด้วยกันโดยไม่สนใจผู้ที่ร่วมเดินทางมาด้วยตอนนี้ต้องพยายามเอาใจใส่หญิงที่รักให้มาก เพื่อให้นางมีความสุขและตัดใจจากหลินฉงหยูให้เด็ดขาด แม้จะยิ่งเจอยิ่งรู้สึกเสียดาย แต่ก็ต้องมั่นคงกับความรักในครั้งนี้ ไม่เป็นบุรุษที่โลเลอย่างที่ผ่านมา‘ถึงแม้จะยาก แต่ข้าต้องทำได้’ในขณะที่เสวี่ยเหวินเจิ้งพยายามจะตัดใจและทำให้ตนเองมีความรักที่มั่นคง โจวเยี่ยนหงกลับตกอยู่ในช่วงเวลาที่ลำบากใจเสียเองนางมิใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าชายคู่หมายนั้นยังตัดใจจากหลินฉงหยูได้ไม่ขาด ที่เอาอกเอาใจนางก็เพียงเพราะทำตามหน้าที่เท่านั้น บางทีนางก็แอบคิดไปเองว่าเขาทำเพราะประชดหลินฉงหยูที่ผลักไสนางไปเจอเสวี่ยอี้เทียนดูแล้วคนที่มีความสุขมากที่สุดในตอนนี้จะเป็นหลินฉงหยู นางไม่ได้กังวลหรื

ในระหว่างที่หลินฉงหยูกำลังเรียนรู้งานต่าง ๆ จากโหรวอี๋เหนียง ผินเยว่ก็ปลีกตัวออกไปเพื่อนำเรื่องที่เกิดขึ้นไปรายงานแก่เหล่าฮูหยินโดยตรงเมื่อทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น หม่าหรูหรงก็อดวิตกกังวลไม่ได้ ความสัมพันธ์ระหว่างเสวี่ยอี้เทียนและหลินฉงหยูกำลังเป็นไปตามที่เสวี่ยเหวินเจิ้งต้องการในคราแรก แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ก็มิอาจตัดใจจากสตรีแสนงามที่เป็นผู้มีพระคุณได้“เจ้ามั่นใจหรือไม่ว่านี่ไม่ใช่แผนตบตาของหลินฉงหยูเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหลานชายคนโตของข้าจริง ๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่จ้องจับผิด เพราะผินเยว่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนของหลินฉงหยู อาจมีใจฝักใฝ่อีกฝ่ายเนื่องจากความใกล้ชิด“บ่าวไม่กล้าพูดปดแม้แต่ครึ่งคำ พอแม่นางหลินรู้ว่าต้องแต่งงานกับคุณชายรองก็ไม่เคยคิดจะเฉียดใกล้คุณชายใหญ่แม้แต่น้อย เมื่อวานตอนขึ้นรถม้าก็เป็นคุณชายใหญ่และคุณหนูโจวที่รบเร้าให้ไปด้วยกัน และพอกลับมาถึงจวนก็เป็นไปตามที่บ่าวเล่าในตอนแรก ตอนนี้นางก็กำลังเรียนรู้จากโหรวอี๋เหนียง และอยู่เฝ้าไข้คุณชายรองที่ไม่สบายเนื่องจากสละเสื้อคลุมกันหนาวให้แก่นาง” ผินเยว่กล่าวประโยคเดิมซ้ำสองโดยไม่ผิดจากคราแรก น้ำเสียงหนักแน่นยืนยันว่

ฟางฮุ่ยยกกาน้ำชาที่มียาพิษกำหนัดไว้ในห้องของหลินฉงหยูพร้อมกับขนมที่โรยผงยาวางเอาไว้บนโต๊ะ ยืนรอดูสักพักเมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่บริเวณนั้นแล้วจึงรีบไปที่เรือนหลักแล้วไปที่ห้องพักของเสวี่ยเหวินเจิ้งเวลานี้เจ้ากรมยุติธรรมหนุ่มกำลังเขียนร่างกฎหมายฉบับใหม่อยู่ในห้องตำรา การนำจดหมายไปวางนั้นจึงสะดวกและราบรื่นกว่าที่คิดหลังจากเสร็จงานแล้วสาวใช้สกุลโจวก็รีบกลับไปด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งที่ตนเองทำ พอเจอหน้าคุณหนูของตนที่อยู่กับสาวใช้ประจำเรือนรับรองก็พยักหน้าเล็กน้อยให้รู้ว่าทำสำเร็จแล้ว“ได้ข่าวว่าคุณชายรองไม่สบาย อาฮุ่ย พาข้าไปเยี่ยมคุณชายรองที่เรือนอี๋เหนียงเถิด” โจวเยี่ยนหงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังดูอ่อนแรงอยู่ แล้วสบสายตาให้สาวใช้รู้ว่าตนต้องการสิ่งใด“แต่คุณหนู ท่านยังไม่หายดีนะเจ้าคะ”“ข้าดีขึ้นมากแล้ว และอีกอย่างข้าในฐานะว่าที่พี่สะใภ้ย่อมไม่นิ่งดูดาย ไปเยี่ยมเยียนพอตามมารยาทก็กลับแล้ว เจ้าอย่าได้กังวลให้มาก” พูดจบโจวเยี่ยนหงก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำสาวใช้คนสนิทออกไปจากห้องระหว่างทางเดินสวนกับหลินฉงหยูที่เพิ่งกลับจากเรีอนเล็ก ทั้งสองเดินผ่านกันโดยไม่ได้หยุดทักทาย สตรีหนึ่งยกยิ้มมุมปาก อ

บรรยากาศที่เคร่งเครียดในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลักสกุลเสวี่ย หม่าหรูหรงนั่งอยู่เก้าอี้ด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งขรึม เสวี่ยซิ่วหยุนผู้นำตระกูลกำลังยืนกล่าวตัดสินโทษอนุภรรยาที่ดูแลบุตรชายคนรองไม่ดีและขับไล่สองแม่ลูกรวมไปถึงหลินฉงหยูออกจากตระกูลด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะเสวี่ยเหวินเจิ้งที่เพิ่งมาถึงก็ถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ เข้าใจว่านางไม่อยากเป็นอนุของตนจนถึงขั้นหลับนอนกับน้องชายเพื่อให้ตนเองมีมลทิน ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นในอก และไม่คิดจะอยากได้นางมาครอบครองอีกต่อไป“แน่ใจแล้วหรือว่าจะลงโทษด้วยวิธีนี้” ฮูหยินผู้เฒ่าถามบุตรชายเพื่อให้แน่ใจ“ท่านแม่ อี้เทียนขัดต่อศีลธรรมและประเพณี ตามกฎของเรือนแล้วจริงอยู่ว่าไม่ได้รับโทษหนัก แต่ข้าเห็นด้วยกับท่านพี่ ทำผิดครั้งแรกต้องมีครั้งถัดไป กล้าที่จะทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมในช่วงที่สกุลเสวี่ยกำลังได้รับการแต่งตั้ง หากยังลอยหน้าลอยตาอยู่ต่อไปคนรู้อาจครหาได้ว่าสกุลเสวี่ยส่งเสริมคนผิดศีลธรรม” อันเหม่ยจิงได้ทีก็รีบส่งเสริมคำพูดของสามี ต้องการกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจอย่างอนุจิ้งจอกผู้นั้นออกไปเสวี่ยเหวินเจิ้งที่เพิ่งกระทำการผิดศีลธรรมมาก็นิ่งเงียบ ไม่ได้กล่าวสิ่งใดแ

ณ เมืองลั่วหยาง ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง แคว้นฉิน บ้านเดิมของสกุลหม่ามิได้ใหญ่โตมากนักหากแต่ก็ไม่ได้เล็กและคับแคบอย่างที่จินตนาการเอาไว้“คิดว่าจะอยู่ชนบทห่างไกลผู้คนเสียอีก ที่แท้ก็อยู่ในตัวเมืองแถมยังเจริญไม่แพ้กับเมืองเป่ยโจวเลย” หลินฉงหยูกล่าวด้วยความตื่นเต้นหม่าหรูหรงมิได้ละเลยหลานชายอย่างที่ตนเคยคิดตำหนิในใจ ทั้งเสวี่ยซิ่วหยุนและนางต่างก็เอ็นดูเสวี่ยอี้เทียนอยู่ไม่น้อย แต่รู้ว่าอยู่สกุลเสวี่ยต่อไปย่อมไม่มีความสุขจึงออกอุบายให้ถูกตัดออกจากตระกูลเพื่อไม่ต้องให้อยู่ร่วมกันในบริเวณจวนเสวี่ยด้วยกันป่านนี้อันเหม่ยจิงคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้โหรวเซ่าฉีรู้สึกโล่งใจที่ได้ออกมามากเพียงใด แม้สายตานั้นจะดูห่วงหาอาลัยเสวี่ยซิ่วหยุนอยู่บ้าง แต่อยู่ที่สกุลเสวี่ยก็ไม่ใช่ว่าจะได้อยู่ด้วยกันบ่อย หากไม่มีงานสำคัญในจวนหรือไม่ทะเลาะกับอันเหม่ยจิงแล้วมาหานาง ก็ไม่มีวาสนาได้พบหน้าสามีในยามปกติเลยสักครั้ง“ระหว่างนี้ท่านแม่และฉงหยูก็พักที่โรงเตี๊ยมก่อน ส่วนพวกข้าจะทำความสะอาดบ้านและจ้างคนให้มาซ่อมแซมหลังคาที่ผุพัง ไม่กี่วันก็น่าจะเข้าอยู่ได้” เสวี่ยอี้เทียนปร