All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางบำเรอตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงฟ้าร้องดังจนหลังคาเรือนสะเทือน ทำให้หญิงงามที่กำลังเงื้อมือสุดแขนเตรียมจะตบหน้าสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ต้องชะงักค้างเอาไว้ดวงตาเรียวเล็กสั่นไหวด้วยความงุนงง มองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจโดยที่ยังเงื้อมือเล็ก ๆ ของตนค้างเอาไว้“ตบข้าเลยสิเจ้าคะ หากจะทำให้แม่นางหลินพอใจ แต่อย่าทำร้ายคุณหนูของข้า” เสียงของหญิงวัยสิบเจ็ดที่ออกรับแทนคุณหนูของตน ทำให้คนที่ถูกเรียกว่า แม่นางหลิน ค่อย ๆ ลดมือของตนเองลง แล้วยิ่งแปลกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า‘นี่เรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วฉากโบราณพวกนี้กับคนพวกนี้คืออะไรกัน’ หญิงสาวคิดด้วยความงุนงง“หลินฉงหยู จะรังแกกันมากไปแล้วนะ ของก็อยู่กับตัวเจ้า จะมาใส่ร้ายข้าได้หรือ ข้าโจวเยี่ยนหงแม้จะไม่ใช่หญิงที่คุณชายเสวี่ยรัก แต่อย่างน้อยข้าก็จะได้ตบแต่งเข้าไปเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ส่วนเจ้าแม้จะได้รับความรักแล้วอย่างไร สกุลเสวี่ยไม่มีใครยอมรับเจ้าแม้กระทั่งสถานะอนุก็ไม่ได้แต่งเข้า หากข้าจะจัดการเจ้าจริง ๆ ด้วยตำแหน่งบุตรีแม่ทัพปราบอุดร ถึงตอนนั้นคิดว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งจะปกป้องเจ้าได้หรือ” สตรีที่ชื่อโจวเยี่ยนหงกล่าวขึ้นมา ไม่ยอมให้ตนถูกใส่ร้ายหญิงสาวผู้ที่ไม่รู้ว่าตนมา

ประตูห้องของหลินฉงหยูถูกเปิดขึ้นในตอนเช้า ทำให้เจ้าของห้องที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจกับเสียงปลุกนั้น“หลินฉงหยู ฮูหยินใหญ่ให้มาตามเจ้าไปช่วยงานที่ครัว ไม่รู้เลยหรือว่าพรุ่งนี้มีงานสำคัญ” เสียงดุดันของไป๋ช่วน บ่าวรับใช้ข้างกายอันเหม่ยจิงมารดาของเสวี่ยเหวินเจิ้ง กำลังปลุกนางขึ้นมาเพื่อให้ไปช่วยงานในครัวร่างอรชรลุกขึ้นนั่งมองคนที่เข้ามาปลุก พลางคิดว่าสมัยนี้จะเข้าห้องใครก็ได้ไม่ต้องเคาะขออนุญาตกันเลยหรือ แล้วงานฉลองก็พรุ่งนี้เช้าแต่กลับมาปลุกให้ไปเตรียมของในห้องครัวตั้งแต่วันนี้แต่เช้ามืด เนื้อสัตว์จะไม่มีกลิ่น ผักจะไม่เหี่ยวหรอกหรือ แบบนี้จงใจกลั่นแกล้งนางชัด ๆ“เดี๋ยวข้าตามออกไป” น้ำเสียงนั้นรับปากอย่างเสียไม่ได้“ให้มันเร็ว ๆ เข้าล่ะ” สาวใช้รุ่นใหญ่กล่าวก่อนจะเดินนำสาวใช้อีกสองคนออกไป มาปลุกแค่นี้ก็มากันตั้งสามคน ตั้งใจจะข่มขวัญให้นางกลัวหรืออย่างไรกันหลินฉงหยูเดินไปหลังฉากกั้น คิดได้ว่ารายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องการแต่งกายไม่ต้องกล่าวถึงให้มาก เพียงหลับตาแล้วจินตนาการถึงฉากต่อไปที่ตนแต่งตัวเสร็จแล้ว พอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแล้วล

ขณะที่เดินกลับไปยังหอนอนหลินฉงหยูก็สังเกตไปยังรอบ ๆ บริเวณ ในใจอยากข้ามฉากไปโดยไม่ต้องเก็บรายละเอียดเหล่านี้ แต่ว่าอยากถามข้อมูลอื่น ๆ จากผินเยว่ไปในตัว“เรือนรับรองอยู่ทางด้านซ้ายเจ้าค่ะ ห้องใหญ่เป็นที่พำนักของคุณหนูโจวอยู่ส่วนหน้า ส่วนห้องเล็กตรงสุดทางเดินเป็นของท่าน” ผินเยว่กล่าวขณะที่เดินผ่านทางเดินไปยังเรือนรับรอง“เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า ข้าต้องขอโทษด้วย เป็นความผิดข้าเอง ช่วงนั้นข้าแค่กดดันและรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ แต่กลับเอาไปลงกับเจ้าแทน” คำขอโทษที่ผินเยว่ไม่คิดว่าจะได้ยินทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ“เจ้าค่ะ” สาวใช้วัยสิบหกไม่รู้จะตอบกลับเช่นไรจึงได้แต่ตอบรับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพไม่มีนายที่ขอโทษบ่าว แต่นางยังไม่ใช่เจ้านายและไม่มีวันได้เป็นเจ้านาย ดังนั้นหากจะขอโทษเพื่อผูกมิตรก็คงไม่ผิดนักขณะที่กำลังเดินเข้าสู่ทางเดินที่จะไปเรือนรับรอง หลินฉงหยูก็เห็นว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งเดินมากับโจวเยี่ยนหงโดยมีสาวใช้ของนางเดินตามมาห่าง ๆ ใบหน้าคุณหนูใหญ่โจวนั้นดูยิ้มแย้ม กิริยาอ่อนหวาน และแฝงไว้ด้วยความเขินอายเมื่อได้เดินเคียงข้างบุรุษในขณะที่เสวี่ยเหวินเจ

ทันทีที่รถม้าจอดที่หน้าประตูจวน เจ้ากรมยุติธรรมหนุ่มก็รีบลงจากรถม้า และยื่นมือให้หญิงคู่หมั้นโจวเยี่ยนหงลงจากรถม้าตามหน้าที่ของบุรุษ แม้ในใจอยากถือห่อกระดาษนั้นเดินเข้าไปในจวนโดยเร็วแต่เพราะรับปากหลินฉงหยูเอาไว้แล้วว่าจะผูกไมตรีกับอีกฝ่ายจึงต้องข่มใจเอาไว้เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่คิดจะมีสองภรรยา เขาไม่อยากแต่งงานกับโจวเยี่ยนหงและเคยพูดเปิดใจกับนางตั้งแต่วันแรกที่นางมาพักที่จวน แต่นางกลับยินยอมที่จะให้เขารับหลินฉงหยูเอาไว้แลกกับการที่ให้นางแต่งงานเป็นภรรยาเอก คิดว่าอีกฝ่ายก็มีความจำเป็นที่จะต้องแต่งงานกับตนแน่ ไม่เช่นนั้นจะมีสตรีนางใดยินยอมจะให้สามีมีหญิงอื่นวัยเด็กแม้พบพานกันอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทสนมพูดคุยกัน พอมาเจอกันอีกครั้งในฐานะคู่หมั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นไรในเมื่อตนก็มีคนที่รักอยู่แล้ว และนางก็ดูเหมือนว่าจะยอมรับสิ่งที่อันเหม่ยจิงเสนอให้แต่งเป็นภรรยาเอกหากจะกล่าวว่าหลินฉงหยูมีบางอย่างแอบแฝงจึงยอมที่จะเป็นเพียงนางบำเรอที่ไร้สถานะ โจวเยี่ยนหงเองก็ต้องมีบางอย่างแอบแฝงเช่นกัน เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ไว้วางใจนางนัก เมื่อมีปัญหากับหลินฉงหยูจึงเชื่อใจสตรีที่ตนชิดใกล้มากกว่า

ห้องโถงของเรือนหลักถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม สวนด้านนอกก็ประดับด้วยผ้าสีแดงมงคลอย่างที่ไม่เคยเจอที่ไหน เรียกได้ว่าฝีมือการจัดงานของโจวเยี่ยนหงนั้นไร้ที่ติ“การนำดอกไม้สดมาใส่แจกันแล้วประดับเอาไว้ตามมุมต่าง ๆ ทำให้มองไปทางไหนก็มีสีสันและสบายตา คุณหนูโจวมีความเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมขนาดนี้ พี่เหวินเจิ้งโชคดีแล้วที่ได้นางเป็นคู่หมั้น ภายภาคหน้านางจะได้เป็นที่เชิดหน้าชูตาให้กับสกุลเสวี่ย” หลินฉงหยูกล่าวชื่นชมโจวเยี่ยนหงต่อเสวี่ยเหวินเจิ้ง ในขณะที่เดินผ่านสวนดอกไม้ในยามเย็น“พรุ่งนี้เจ้าเองก็อย่าลืมแสดงฝีมือทำอาหารอย่างเต็มที่ หากมีความดีความชอบบางทีท่านย่าอาจจะเมตตาเจ้ามากกว่านี้ ดูสิตอนนี้เจ้าได้มีบ่าวรับใช้ข้างกายแล้ว อีกหน่อยอาจจะได้รับความเมตตาจากท่านย่า ได้ปรนนิบัติท่านอย่างใกล้ชิดก็เป็นได้” เสวี่ยเหวินเจิ้งไม่ฟังสิ่งที่นางกล่าวถึงคู่หมั้นของตน หากแต่เล็งเห็นผลประโยชน์ในอนาคตของทั้งคู่แทน‘ขนาดไม่ได้ใช้มารยาก็ยังคลั่งรักหลินฉงหยูขนาดนี้ ในใจมีแต่คิดถึงการได้อยู่ร่วมกัน เห็นทีว่าความไม่สมเหตุสมผลนี้เป็นสิ่งที่ยากจะแก้ไข ก็งามล่มเมืองเสียขนาดนี้ไม่แปลกที่เสวี่ยเหวินเจิ้งจะหลงไม่ลืมหูลืม