《ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว》全部章節:第 131 章 - 第 140 章

146 章節

บทที่ 131 จับคนชั่ว

ในที่สุดฝ่าบาทก็ตะโกนออกไปให้คนข้างในได้ยิน“เซียวป๋อ เพื่อแผ่นดิน เจ้าอย่าโทษบิดาเช่นข้าเลย”ฮ่องเต้หยุดหายใจชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะตัดสินพระทัยเด็ดขาด“ทหาร! เผาสุสานหลวงเสีย ให้ฉินอ๋องเซียวเยี่ยนถูกไฟคลอกตายตามที่เขาสมควรจะเป็น นับจากนี้ไปจะไม่มีฉินอ๋องผู้นี้อีกแล้ว ให้เขาตายไปพร้อมกับคนทรยศที่อยู่ในนั้น”เซียวป๋อได้ยินคำของบิดาน้ำตาก็ไหลพราก เขาย่อมไม่คาดคิดว่าพี่ชายจะลงมือกับเขาโหดเหี้ยมเพียงเพราะสตรีนางเดียวและที่เสียใจที่สุดคือเสด็จพ่อสุดท้ายก็ทอดทิ้งเขาแล้ว!น้ำมันถูกราดลงมาในสุสานซึ่งเป็นที่ต่ำและมีไม้จำนวนมากที่ก่อสร้างภายใน จากนั้นกองเพลิงถูกจุดขึ้นหมายจะเผาร่างทุกคนไว้ในสุสานใต้ดินเซียวเยี่ยนมองเปลวไฟที่เริ่มลามเลียเข้ามา แล้วหันไปมองก้อนเนื้อที่นอนจมกองเลือดด้วยสายตาเย็นชา“เจ้าคิดจะเผาข้าให้ตายที่วัดนางชี ยังจำได้หรือไม่ เพลิงนั่นร้อนไม่ใช่เล่นเชียวล่ะ และในตอนนี้เสด็จพ่อมอบโอกาสให้เจ้าเรียนรู้แล้ว เช่นนั้นเจ้าก็จงรู้รสชาติของการตายอย่างทรมานในกองเพลิงให้ดี ลาก่อนน้องชายของข้า เกิดมาชาตินี้เจ้าได้เรียนรู้มากเพียงนี้ นับว่าคุ้มแล้ว”เซียวป๋อยอมรับสภาพ เขาหลับตานิ่งและยกยิ้ม
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 132 เสด็จพ่อผู้ชั่วร้าย

เซียวเยี่ยนยืนเด่นท่ามกลางเหล่าขุนนางที่สั่นเทาจนแทบตั้งตัวไม่ติด เขาจ้องมองเสนาบดีเว่ยที่ถูกทหารคุมตัวมาตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ“เสนาบดีเว่ย เจ้ามันคือตัวการที่เสี้ยมให้เซียวป๋อเป็นคนเช่นนี้ คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าแผนการทั้งหมดเริ่มมาจากหัวสมองเน่า ๆ ของเจ้า เจ้ายังวางคนไว้ข้างกายฝ่าบาทยุยงจนฝ่าบาทมีใจเอนเอียงไร้คุณธรรม ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเจ้า”เสนาบดีเว่ยแม้อยู่ในสภาพพ่ายแพ้จนตรอก ทว่าเขากลับยืดอกขึ้นด้วยท่วงท่าองอาจ เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ในเมื่อข้าแพ้แล้ว จะทำสิ่งใดก็ทำเถิดเซียวเยี่ยน”เซียวเยี่ยนเหยียดยิ้มอำมหิต “และข้ามีสิ่งหนึ่งที่ต้องการจากเจ้า”ฉับ!ไม่ทันได้บอกว่าคือสิ่งใด พริบตาเดียว เซียวเยี่ยนตวัดกระบี่ด้วยความเร็ว คมกระบี่กรีดผ่านดวงตาทั้งสองข้างของเสนาบดีเว่ยอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงสดฉีดพุ่งออกมาอาบใบหน้าเหี่ยวย่น เสนาบดีเฒ่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เขายกมือขึ้นปิดดวงตาของตัวเองทั้งสองข้างด้วยความทรมาน ท่ามกลางความตื่นตระหนกของขุนนางผู้อื่นที่หวาดกลัวว่าเซียวเยี่ยนจะคิดบัญชี ทว่าพวกเขาไม่อาจหลบหนีได้ด้วยบัดนี้ถูกทหารคุมตัวเอาไว้แน่น
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 133 ตายตกตามกัน

และในยามนั้นนั่นเองที่ด้านหลังของเซียวเยี่ยน จู่ ๆ ฝ่าบาทก็ดึงกระบี่อ่อนที่พันรอบเอวและซ่อนอยู่ในฉลองพระองค์พุ่งเข้าแทงที่แผ่นหลังของเซียวเยี่ยนอย่างแรงก่อนจะดึงออกมาและคิดจะแทงลงไปอีกครั้งตรงที่หัวใจ ทว่าก่อนที่กระบี่จะแทงลงมาอีกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งมาปักเข้าที่มือของอดีตฮ่องเต้เสียก่อนโจวฮั่นรีบเข้ามาจัดการปัดกระบี่ออกจากมือของฝ่าบาท และจับอดีตฮ่องเต้เอาไว้“เซียวเยี่ยน!”กงซุนเฮ่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนซวนเซเขาจึงรีบเข้าไปประคอง เซียวเยี่ยนถูกแทงในจุดสำคัญทว่าเขาก็ยังสามารถประคองตนเองเอาไว้ได้บุรุษผู้หนึ่งโผร่างมาหาเซียวเยี่ยน ที่แท้เขาก็คือมือยิงธนูผู้นั้น โจวฮั่นเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ“โม่ฉิง ที่แท้เป็นเจ้า ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว”โม่ฉิงแม้ได้รับบาดเจ็บแต่เขาก็เร่งเดินทางโดยไม่หยุดพักทั้งวันทั้งคืน และในที่สุดเขาก็มาถึงทว่าดูเหมือนทุกอย่างจะสงบแล้วเขารออยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งเห็นความผิดปกติของฝ่าบาทจึงได้ช่วยเหลือเซียวเยี่ยนเอาไว้ แต่เขาก็เสียใจยิ่งที่ปล่อยให้เซียวเยี่ยนได้รับบาดเจ็บ“ท่านอ๋อง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”เซียวเยี่ยนเห็นโม่ฉิง สิ่งแรกที่เขาถามก็คือ“นางปลอดภัยแล
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 134 อวี่ไท่เฟย

ตำหนักหยางซินวังหลวงท่ามกลางกลิ่นยาต้มที่อบอวลไปทั่วตำหนัก เซียวเยี่ยนนอนอยู่บนแท่นบรรทมใหญ่ ใบหน้าขาวซีดราวกับหิมะด้วยพิษบาดแผลที่ฝังลึกจนเกินไปจึงยิ่งยากต่อการรักษา เขามีท่าทางอ่อนแรงและน้ำเสียงแหบแห้งเหมือนตะเกียงที่กำลังจะไร้น้ำมันอวิ๋นไท่เฟยประทับอยู่ข้างกาย นางจ้องมองบุรุษที่นางชุบเลี้ยงมาด้วยความเข้มงวดด้วยหัวใจแทบสลาย และนางก็พลันหลั่งน้ำตาลงมา เซียวเยี่ยนปรายตามองพลางแค่นยิ้มบาง“ข้าไม่เคยคิดเลยว่า ชาตินี้จะได้เห็นน้ำตาของท่าน”“ฝ่าบาทเองก็ไม่เคยเจ็บหนักเพียงนี้มิใช่หรือ”มุมปากของเขายกขึ้นช้า ๆ อย่างอ่อนแรง“แต่อย่ากังวลไปเลย ข้าไม่อาจตายวันสองวันนี้เป็นแน่”อวิ๋นไท่เฟยปาดน้ำตา เชิดใบหน้างามสง่าขึ้นแล้วเอ่ยว่า “อย่าทรงตรัสเช่นนั้น เป็นลางไม่ดีไม่รู้หรือ”เซียวเยี่ยนคล้ายจะหัวเราะในลำคอเล็กน้อย จากนั้นจึงเอ่ยว่า “หากว่าข้าไม่อาจทนไหวจริงๆ ข้าขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง”“ฝ่าบาทจะขอร้องสิ่งใด”“น้องชายของข้าองค์ชายสิบ เขายังเล็กนักแต่เขาเป็นคนฉลาด ข้าจะแต่งตั้งเขาเป็นองค์รัชทายาท หวังว่าท่านจะช่วยสั่งสอนเขาให้ดี”“ไหนบอกว่าพระองค์จะไม่ตายง่าย ๆ ไยยามนี้จึงสั่งเสียแล้วเล่า”เซียวเย
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 135 ไม่อาจหลุดพ้น

หลังจากที่ได้รับข่าวว่าเซียวเยี่ยนได้รับบาดเจ็บหนัก หลี่ซูเยว่ก็เร่งเดินทางมาที่แคว้นเป่ยทันทีพร้อมด้วยเสี่ยวซานและเสี่ยวซี สององครักษ์สาวที่กลายเป็นคนของนางไปเรียบร้อย ตลอดเส้นทางนางได้รับการคุ้มครองจากองครักษ์ของเซียวเยี่ยนที่รอรับนางตั้งแต่ข้ามแดนเข้ามาหลี่ซูเยว่ไม่ยอมใช้รถม้าแม้ว่านางจะไม่ชอบการขี่ม้า แต่นางก็อดทนขี่ม้าเร็วมาพร้อมกับเสี่ยวซี และใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนนางก็เดินทางถึงเมืองหลวงเป่ยหลี่ซูเยว่ควบม้าเข้าวังหลวง ไม่มีผู้ใดเกะกะนางแม้แต่คนเดียว ด้วยทหารสั่งปิดถนนเปิดเส้นทางให้นางมาเข้าเฝ้าเซียวเยี่ยนให้ทันเวลาเดิมวังหลวงไม่อนุญาตให้ขี่ม้าเข้ามา ทว่าบัดนี้หลี่ซูเยว่กลับพุ่งทะยานมาพร้อมกับเสี่ยวซีและเสี่ยวซาน ควบม้าเร็ววิ่งมาหยุดที่หน้าตำหนักหยางซินท่ามกลางความตกอกตกใจของเหล่านางกำนัลและขันทีเพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิ ด้วยคนที่ท่านโหวอย่างโม่ฉิงมารอรับด้วยตนเองที่หน้าตำหนักของฝ่าบาทย่อมเป็นคนสำคัญที่ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินทันทีที่นางไปถึงตำหนักหยางซิน หลี่ซูเยว่ก็กระโจนลงจากหลังม้า นางเอ่ยถามรัวเร็วสีหน้าซีดเซียว“เขาอยู่ที่ไหน”โม่ฉิงประสานมือทำความเคารพนางอย่างรวดเร็ว
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 136 ทำเพื่อเขา

ทว่าแม้ตัวเองจะเศร้าเพียงนี้ กงซุนเฮ่อก็ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้มแข็ง“ฮองเฮาโปรดระงับความเศร้าโศก หากฝ่าบาทเห็นท่านเป็นเช่นนี้คงปวดใจไม่น้อย ที่ผ่านมาฝ่าบาทอดทนมากเพื่อรอคอยท่าน ท่านดูเถิดตรงนั้นมีลูกอมพุทราเชื่อมที่เขาหวงแหนและต้องกินทุกครั้งหลังกินยา ปกติเขาไม่ชอบกินยาขม ทั้งยังไม่ชอบขนมหวาน แต่เขากลับยอมกินอย่างง่ายดายทั้งมีลูกอมนั้นไม่ขาด หากจะเอ่ยว่าในวังหลวงแห่งนี้สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ก็คงจะเป็นลูกอมนั่น ข้ามารู้ภายหลังว่าคนที่ทำให้เขาก็คือท่าน ฮองเฮาฝ่าบาทของข้าคิดถึงเพียงแต่ท่านเท่านั้น”หลี่ซูเยว่รู้สึกว่าก้อนสำลีเปียกน้ำนั่นกำลังแปะเข้าที่จมูกของนางบาง ๆ ทำให้หายใจลำบากยิ่งขึ้นคำนี้ของกงซุนเฮ่อ ในใจของเขาคิดถึงเพียงแต่นางเท่านั้น ทำให้นางเจ็บปวดใจอย่างรุนแรงหญิงสาวพยายามปาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด กงซุนเฮ่อยิ้มแล้วเอ่ยต่อ“เช่นนั้นฮองเฮาไปเปลี่ยนฉลองพระองค์ สรงน้ำก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ หากว่าฝ่าบาทตื่นมาพบท่านมอมแมมทั้งยังซีดเซียวเช่นนี้คงไม่สบายพระทัย”“ขอบคุณท่านกงซุนที่เตือนสติ”หญิงสาวเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาเป็นสายทว่ากลับไร้เสียงสะอื้น กงซุนเฮ่อ
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 137 ตกจากสวรรค์

ที่นางแต่งกายเช่นนี้เพราะต้องการให้เซียวเยี่ยนเห็นว่านางงดงามที่สุด เขาชอบมองนาง หลี่ซูเยว่ย่อมรู้ในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ทั้งบนภูเขาและที่ค่ายทหารหลายครั้งที่เขามักจะหันมามองนางแล้วเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเย็นชานั่นหากนางหันไปมองและจับได้เขาก็มักจะแสร้งตีสีหน้าเย็นชาและทำท่าว่าไม่ได้สนใจนางเลยแม้แต่น้อยในยามนั้นเซียวเยี่ยนมักจะขนเสื้อผ้าเครื่องประดับมาให้นางมากมาย กระทั่งนางเก็บได้เครื่องประดับได้เต็มหีบ เวลาที่นางแต่งกายงดงามเขาก็มักจะมีสายตาชื่นชมเขายังชอบให้นางกินอาหารดี ๆ แม้จะอยู่ในค่ายทหารกลับมีของรสเลิศเข้ามาไม่ขาด กระทั่งพ่อครัวก็ยังพิถีพิถันเพื่อนาง เรื่องต่าง ๆ เหล่านี้ที่ผ่านมานางล้วนมองข้าม คิดถึงเพียงแต่ความโหดร้ายของเขาเท่านั้น ทว่าเมื่อมองย้อนกลับไปเขาก็ดีต่อนางไม่น้อยหลี่ซูเยว่น้ำตาคลอขึ้นมาอีกหลังจากนั้นเสี่ยวซีก็นำชามาให้นางดื่ม ส่วนเสี่ยวซานถืออาหารเข้ามาหลังจากตรวจสอบโดยละเอียด หญิงสาวไม่หิวเลยแม้จะไม่ค่อยได้ดื่มกินมาหลายวัน แต่นางรู้ดีว่าหากเซียวเยี่ยนรู้ว่านางไม่ยอมกินดื่มเขาต้องโมโห นางจึงฝืนกินไปสองสามคำขณะนั้นกงซุนเฮ่อก็มาขอพบนาง“ฝ่าบาทตื่น
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 138 มีเพียงข้ากับท่าน

เซียวเยี่ยนยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ลมหายใจสะท้อนขึ้นลงอย่างแผ่วเบา แม้ว่าใบหน้าของเขาจะขาวซีดทว่ากลับงดงามหล่อเหลาอย่างน่าประหลาดเขาหลับไปได้ราวสามชั่วยาม นับว่าเป็นการนอนหลับที่ยาวนานที่สุดตั้งแต่ที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งก่อนหน้านี้เขามักจะนอนหลับในช่วงเวลาสั้น ๆ และสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกครั้งด้วยความกังวลและบาดแผลที่กำลังเล่นงานเขาด้วยความเจ็บปวดเซียวเยี่ยนขยับเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาหงส์สีดำราวหมึกที่ซ่อนอยู่ภายใน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไม่กระจ่างใสและแจ่มชัดเฉกเช่นวันวานหลี่ซูเยว่ที่เฝ้าเขาอยู่ข้างเตียง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี“ท่านตื่นแล้วหรือ”น้ำเสียงกระจ่างใสเจือความอ่อนไหวอยู่ในนั้นทำให้เขาหันไปมอง จากนั้นเขาก็พลันเผยรอยยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสตรีในอาภรณ์สีแดงเพลิงงดงามราวกับเทพธิดาที่หลุดออกมาจากภาพวาดใบหน้าเนียนละเอียดถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ดวงตาคู่งามของนางกำลังมองเขาด้วยสีหน้าอบอุ่นเจือเศร้าหมองคงเป็นเพราะว่าเขานอนมานาน น้ำเสียงของเขาจึงยิ่งแหบแห้งเกินไป“เยว่เอ๋อร์...แม้กระทั่งในฝัน...ท่านก็ยังงดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ”หลี่ซูเยว่ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าข
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 139 อยู่กับข้า

นางล้มตัวนอนข้างกายเขา วางมือไว้บนร่างกายที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลอย่างอ่อนโยน ไม่กดน้ำหนักมือลงไป ทว่าเซียวเยี่ยนกลับใช้แรงที่มีทั้งหมดลากร่างของนางมากอดแนบแน่น ทั้งจูบที่ริมฝีปากของนางอย่างรุนแรงที่สุดเท่าที่ทำได้ จุมพิตนี้ล้วนเต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหาน้ำหนักริมฝีปากนี้ช่างเบาบางยิ่งนัก หลี่ซูเยว่จึงเป็นฝ่ายกดจูบลงไปแทน จุมพิตครานี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ปะปนไปกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของคนทั้งสอง เซียวเยี่ยนไม่สนใจความเจ็บปวด ที่เขาทนทรมานมานานครึ่งเดือนก็เพื่อที่จะได้กอดและจูบนางในวันนี้เมื่อริมฝีปากผละออก หลี่ซูเยว่ก็เอ่ยเสียงเบาหวิว “กอดข้าแน่นเช่นนี้ท่านไม่เจ็บหรือ”นิ้วเรียวยาวยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้นาง ทว่าตัวเขาเองกลับไม่อาจบังคับให้น้ำตาของตนเองหยุดไหลได้“ข้าจะเจ็บหากว่าอยู่ห่างท่าน ข้าอยากกอดท่านเช่นนี้ไม่ปล่อยเลยตลอดชีวิต”หลี่ซูเยว่ไม่ได้ห้ามเขา เวลาของเขาเหลือน้อยเพียงนี้ นางทำใจไม่ได้และนางเองก็อยากกอดเขา อยากบอกทุกอย่างในใจให้เขารู้นิ้วเรียวยังคงไล้ที่แก้มของนาง ริมฝีปากของเขาบัดนี้กลายเป็นสีแดงระเรื่อด้วยชาดที่ติดอยู่บนริมฝีปากของนาง ตัดกับใบหน้าขาวราวหิมะทำให้
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多

บทที่ 140 ไม่อาจอยู่ได้หากไม่มีท่าน

เซียวเยี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าน้ำเสียงอ่อนแรง“มียาพิษในลูกอมพุทราเชื่อม และจะทำให้ท่านตายไปพร้อมกับข้า”หลี่ซูเยว่ได้ยินชัดเจนนางถึงกับตกตะลึง ทว่านางกลับไม่ขยับตัว สมองอื้ออึงสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบเข้ามาปกคลุมกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยว่า“ท่านวางยาพิษข้าหรือ ล้อเล่นอะไรกัน ทำไมต้องทำเช่นนี้”เซียวเยี่ยนยิ่งมีสีหน้าอิดโรย เพราะเขารู้ตัวเองดีว่าไม่อาจรอด ยาพิษนั่นเขาก็ดื่มเข้าไปเช่นกัน เขาอยากตายไปทั้ง ๆ ที่มีสติและได้สั่งเสียได้กอดนางเอาไว้ในอก ดีกว่าตายไปโดยไม่รู้ตัวว่าจะจากนางไปตอนไหนเขาเอ่ยน้ำเสียงเนิบช้า“ในนิทานที่ท่านเขียน มีภาษาประหลาดอยู่ในหน้าสุดท้าย เดิมทีข้าอ่านไม่ออกว่าเจ้าเขียนว่าอย่างไร ทว่าหลังจากที่ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส วันนั้นข้าคิดถึงท่านมากจึงหยิบนิทานออกมาอ่านดู แต่แล้วอยู่ ๆ ข้าก็อ่านมันออก ข้าถึงได้รู้ว่าข้าคือตัวละครในนิทานเรื่องหนึ่ง คนทั้งหมดในโลกนี้ล้วนคือตัวละครใช่หรือไม่”“เซียวเยี่ยนนี่ท่าน...เข้าใจเช่นนี้ได้อย่างไร”ความจริงในข้อนี้ยิ่งทำให้นางตกตะลึง หน้าสุดท้ายนั้นนางเขียนสรุปเอาไว้เป็นภาษาอังกฤษ ด้วยความคิดที่ว่าหากบังเอิญเกิดเรื่องไม่ค
last update最後更新 : 2026-05-02
閱讀更多
上一章
1
...
101112131415
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status