《ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

เซียวเยี่ยนยืนเด่นท่ามกลางเหล่าขุนนางที่สั่นเทาจนแทบตั้งตัวไม่ติด เขาจ้องมองเสนาบดีเว่ยที่ถูกทหารคุมตัวมาตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ“เสนาบดีเว่ย เจ้ามันคือตัวการที่เสี้ยมให้เซียวป๋อเป็นคนเช่นนี้ คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าแผนการทั้งหมดเริ่มมาจากหัวสมองเน่า ๆ ของเจ้า เจ้ายังวางคนไว้ข้างกายฝ่าบาทยุยงจนฝ่าบาทมีใจเอนเอียงไร้คุณธรรม ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเจ้า”เสนาบดีเว่ยแม้อยู่ในสภาพพ่ายแพ้จนตรอก ทว่าเขากลับยืดอกขึ้นด้วยท่วงท่าองอาจ เขาแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ในเมื่อข้าแพ้แล้ว จะทำสิ่งใดก็ทำเถิดเซียวเยี่ยน”เซียวเยี่ยนเหยียดยิ้มอำมหิต “และข้ามีสิ่งหนึ่งที่ต้องการจากเจ้า”ฉับ!ไม่ทันได้บอกว่าคือสิ่งใด พริบตาเดียว เซียวเยี่ยนตวัดกระบี่ด้วยความเร็ว คมกระบี่กรีดผ่านดวงตาทั้งสองข้างของเสนาบดีเว่ยอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงสดฉีดพุ่งออกมาอาบใบหน้าเหี่ยวย่น เสนาบดีเฒ่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เขายกมือขึ้นปิดดวงตาของตัวเองทั้งสองข้างด้วยความทรมาน ท่ามกลางความตื่นตระหนกของขุนนางผู้อื่นที่หวาดกลัวว่าเซียวเยี่ยนจะคิดบัญชี ทว่าพวกเขาไม่อาจหลบหนีได้ด้วยบัดนี้ถูกทหารคุมตัวเอาไว้แน่น

ตำหนักหยางซินวังหลวงท่ามกลางกลิ่นยาต้มที่อบอวลไปทั่วตำหนัก เซียวเยี่ยนนอนอยู่บนแท่นบรรทมใหญ่ ใบหน้าขาวซีดราวกับหิมะด้วยพิษบาดแผลที่ฝังลึกจนเกินไปจึงยิ่งยากต่อการรักษา เขามีท่าทางอ่อนแรงและน้ำเสียงแหบแห้งเหมือนตะเกียงที่กำลังจะไร้น้ำมันอวิ๋นไท่เฟยประทับอยู่ข้างกาย นางจ้องมองบุรุษที่นางชุบเลี้ยงมาด้วยความเข้มงวดด้วยหัวใจแทบสลาย และนางก็พลันหลั่งน้ำตาลงมา เซียวเยี่ยนปรายตามองพลางแค่นยิ้มบาง“ข้าไม่เคยคิดเลยว่า ชาตินี้จะได้เห็นน้ำตาของท่าน”“ฝ่าบาทเองก็ไม่เคยเจ็บหนักเพียงนี้มิใช่หรือ”มุมปากของเขายกขึ้นช้า ๆ อย่างอ่อนแรง“แต่อย่ากังวลไปเลย ข้าไม่อาจตายวันสองวันนี้เป็นแน่”อวิ๋นไท่เฟยปาดน้ำตา เชิดใบหน้างามสง่าขึ้นแล้วเอ่ยว่า “อย่าทรงตรัสเช่นนั้น เป็นลางไม่ดีไม่รู้หรือ”เซียวเยี่ยนคล้ายจะหัวเราะในลำคอเล็กน้อย จากนั้นจึงเอ่ยว่า “หากว่าข้าไม่อาจทนไหวจริงๆ ข้าขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง”“ฝ่าบาทจะขอร้องสิ่งใด”“น้องชายของข้าองค์ชายสิบ เขายังเล็กนักแต่เขาเป็นคนฉลาด ข้าจะแต่งตั้งเขาเป็นองค์รัชทายาท หวังว่าท่านจะช่วยสั่งสอนเขาให้ดี”“ไหนบอกว่าพระองค์จะไม่ตายง่าย ๆ ไยยามนี้จึงสั่งเสียแล้วเล่า”เซียวเย

ทว่าแม้ตัวเองจะเศร้าเพียงนี้ กงซุนเฮ่อก็ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้มแข็ง“ฮองเฮาโปรดระงับความเศร้าโศก หากฝ่าบาทเห็นท่านเป็นเช่นนี้คงปวดใจไม่น้อย ที่ผ่านมาฝ่าบาทอดทนมากเพื่อรอคอยท่าน ท่านดูเถิดตรงนั้นมีลูกอมพุทราเชื่อมที่เขาหวงแหนและต้องกินทุกครั้งหลังกินยา ปกติเขาไม่ชอบกินยาขม ทั้งยังไม่ชอบขนมหวาน แต่เขากลับยอมกินอย่างง่ายดายทั้งมีลูกอมนั้นไม่ขาด หากจะเอ่ยว่าในวังหลวงแห่งนี้สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ก็คงจะเป็นลูกอมนั่น ข้ามารู้ภายหลังว่าคนที่ทำให้เขาก็คือท่าน ฮองเฮาฝ่าบาทของข้าคิดถึงเพียงแต่ท่านเท่านั้น”หลี่ซูเยว่รู้สึกว่าก้อนสำลีเปียกน้ำนั่นกำลังแปะเข้าที่จมูกของนางบาง ๆ ทำให้หายใจลำบากยิ่งขึ้นคำนี้ของกงซุนเฮ่อ ในใจของเขาคิดถึงเพียงแต่นางเท่านั้น ทำให้นางเจ็บปวดใจอย่างรุนแรงหญิงสาวพยายามปาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด กงซุนเฮ่อยิ้มแล้วเอ่ยต่อ“เช่นนั้นฮองเฮาไปเปลี่ยนฉลองพระองค์ สรงน้ำก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ หากว่าฝ่าบาทตื่นมาพบท่านมอมแมมทั้งยังซีดเซียวเช่นนี้คงไม่สบายพระทัย”“ขอบคุณท่านกงซุนที่เตือนสติ”หญิงสาวเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาเป็นสายทว่ากลับไร้เสียงสะอื้น กงซุนเฮ่อ

เซียวเยี่ยนยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ลมหายใจสะท้อนขึ้นลงอย่างแผ่วเบา แม้ว่าใบหน้าของเขาจะขาวซีดทว่ากลับงดงามหล่อเหลาอย่างน่าประหลาดเขาหลับไปได้ราวสามชั่วยาม นับว่าเป็นการนอนหลับที่ยาวนานที่สุดตั้งแต่ที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งก่อนหน้านี้เขามักจะนอนหลับในช่วงเวลาสั้น ๆ และสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกครั้งด้วยความกังวลและบาดแผลที่กำลังเล่นงานเขาด้วยความเจ็บปวดเซียวเยี่ยนขยับเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาหงส์สีดำราวหมึกที่ซ่อนอยู่ภายใน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไม่กระจ่างใสและแจ่มชัดเฉกเช่นวันวานหลี่ซูเยว่ที่เฝ้าเขาอยู่ข้างเตียง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี“ท่านตื่นแล้วหรือ”น้ำเสียงกระจ่างใสเจือความอ่อนไหวอยู่ในนั้นทำให้เขาหันไปมอง จากนั้นเขาก็พลันเผยรอยยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสตรีในอาภรณ์สีแดงเพลิงงดงามราวกับเทพธิดาที่หลุดออกมาจากภาพวาดใบหน้าเนียนละเอียดถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ดวงตาคู่งามของนางกำลังมองเขาด้วยสีหน้าอบอุ่นเจือเศร้าหมองคงเป็นเพราะว่าเขานอนมานาน น้ำเสียงของเขาจึงยิ่งแหบแห้งเกินไป“เยว่เอ๋อร์...แม้กระทั่งในฝัน...ท่านก็ยังงดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ”หลี่ซูเยว่ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าข

เซียวเยี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าน้ำเสียงอ่อนแรง“มียาพิษในลูกอมพุทราเชื่อม และจะทำให้ท่านตายไปพร้อมกับข้า”หลี่ซูเยว่ได้ยินชัดเจนนางถึงกับตกตะลึง ทว่านางกลับไม่ขยับตัว สมองอื้ออึงสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบเข้ามาปกคลุมกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยว่า“ท่านวางยาพิษข้าหรือ ล้อเล่นอะไรกัน ทำไมต้องทำเช่นนี้”เซียวเยี่ยนยิ่งมีสีหน้าอิดโรย เพราะเขารู้ตัวเองดีว่าไม่อาจรอด ยาพิษนั่นเขาก็ดื่มเข้าไปเช่นกัน เขาอยากตายไปทั้ง ๆ ที่มีสติและได้สั่งเสียได้กอดนางเอาไว้ในอก ดีกว่าตายไปโดยไม่รู้ตัวว่าจะจากนางไปตอนไหนเขาเอ่ยน้ำเสียงเนิบช้า“ในนิทานที่ท่านเขียน มีภาษาประหลาดอยู่ในหน้าสุดท้าย เดิมทีข้าอ่านไม่ออกว่าเจ้าเขียนว่าอย่างไร ทว่าหลังจากที่ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส วันนั้นข้าคิดถึงท่านมากจึงหยิบนิทานออกมาอ่านดู แต่แล้วอยู่ ๆ ข้าก็อ่านมันออก ข้าถึงได้รู้ว่าข้าคือตัวละครในนิทานเรื่องหนึ่ง คนทั้งหมดในโลกนี้ล้วนคือตัวละครใช่หรือไม่”“เซียวเยี่ยนนี่ท่าน...เข้าใจเช่นนี้ได้อย่างไร”ความจริงในข้อนี้ยิ่งทำให้นางตกตะลึง หน้าสุดท้ายนั้นนางเขียนสรุปเอาไว้เป็นภาษาอังกฤษ ด้วยความคิดที่ว่าหากบังเอิญเกิดเรื่องไม่ค