《ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

แผนการล้อมกรอบหลี่ซูเจิ้งที่เขาคิดว่ารัดกุมที่สุด กลับกลายเป็นหลุมพรางที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองในจังหวะที่เขาพยายามไล่ล่าหลี่ซูเจิ้งเข้าไปในจุดที่คิดว่าทางตัน ทันทีที่ขบวนทัพส่วนใหญ่ก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่สังหาร เสียงสัญญาณหวีดหวิวก็ดังก้องไปทั่วขุนเขาจู่ ๆ พลธนูที่ซุ่มซ่อนอยู่ก็ปรากฏตัว ยังระดมยิงห่าธนูลงมาประดุจห่าฝน มิหนำซ้ำหินก้อนมหึมายังถูกกลิ้งถล่มลงมาปิดทางเข้าออก บีบให้ทัพของเขาต้องแตกพ่ายย่อยยับในเขตแดนของตนเองอย่างอัปยศและที่ทำให้เขาแทบกระอักเลือด คือในช่วงเวลานั้นคนของเขาก็มารายงานว่าหลี่ซูเยว่ถูกชิงตัวไปจากเรือนที่ขังนางเอาไว้แล้ว และพวกเขาจดจำได้ว่าคนที่พานางหนีก็คือ ชินอ๋องพี่ชายของเขาทุกคนล้วนสับสนเรื่องเซียวเยี่ยนยังไม่ตาย และเริ่มกังขาในตราพยัคฆ์ที่อยู่ในมือของเซียวป๋อ แม้ว่าคนที่ถือตรานั่นจะมีอำนาจสั่งการ แต่ที่เซียวป๋อได้ตราพยัคฆ์มาเพราะมีข่าวว่าเซียวเยี่ยนตายแล้วเหล่าทหารย่อมรู้ดีหากในตอนนี้เซียวเยี่ยนยังไม่ตายและสุดท้ายกลับมาควบคุมกองทัพ ทหารพวกนั้นเกรงว่าตนเองจะถูกรื้อฟื้นความผิดย้อนหลัง กระทั่งเจ้าเมืองก็ยังไม่ยินยอมมอบคนให้เขาด้วยหวาดกลัวด้วยความลังเลของค

หลี่ซูเจิ้งเห็นโม่ฉิงถูกฟันก็กัดฟันกรอด เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรักษาชีวิตของน้องสาวและคนที่รักเอาไว้ให้ปลอดภัย ยามนี้จึงจำเป็นต้องทิ้งโม่ฉิงและคนของเซียวเยี่ยนกลุ่มหนึ่งไว้เบื้องหลังเขากระชากบังเหียนม้าฝ่าวงล้อมออกไปมุ่งตรงสู่กำแพงเมืองแคว้นฉางที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า“เปิดประตู! ข้าคือหลี่ซูเจิ้ง รัชทายาทของพวกเจ้า!”เขาชูตราหยกประจำตัวขึ้นสูง แสงแดดสะท้อนหยกสีเขียวมรกตจนเป็นประกาย ทหารบนป้อมค่ายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนลงมาอย่างยินดี“นั่นท่านรัชทายาทจริง ๆ เปิดประตูเมือง พลธนูยิงคุ้มกัน!”พลธนูระดมยิงคุ้มกันเพื่อสังหารมือสังหารที่ตามมาจนหมดสิ้น ประตูค่ายชายแดนถูกเปิดออก และทันทีที่ข้ามผ่านเข้าสู่เขตปลอดภัย หลี่ซูเจิ้งรีบแก้ปมผ้าปล่อยร่างฉางเกอลงแล้วสั่งการทหารทันที“ดูแลนางและน้องสาวข้าให้ดี ทหาร ตามข้าออกไปช่วยคนของเรา!”หลี่ซูเจิ้งนำทหารกองหนุนพุ่งกลับออกไปนอกเมืองโดยไม่รอช้า โชคดีที่โม่ฉิงยังคงยืนหยัดเอาไว้ได้ แม้ว่าแขนข้างหนึ่งจะถูกฟันจนแทบจับดาบไม่ขึ้นแล้ว และในตอนนั้นเอง มียังมีมือสังหารคนหนึ่งโผล่มาจากด้านหลังหมายปลิดชีพโม่ฉิงที่กำลังติดพันการต่อสู้หลี่ซูเจิ้

วันเผาศพปลอมของเซียวเยี่ยน ขบวนศพว่างเปล่าของเซียวเยี่ยนมุ่งหน้าสู่สุสานหลวงโดยมีประชาชนนั่งคุกเข่าร่ำไห้อยู่ระหว่างสองข้างทางเพื่อมาร่วมไว้อาลัยทว่าในยามนั้นกลับมีชาวบ้านกลุ่มใหญ่เข้ามาขวางขบวน ร่ำไห้เสียงดังลั่นร้องหาความยุติธรรมแทนเซียวเยี่ยน“เราได้ข่าวว่าที่ฉินอ๋องตายเพราะต้องการเปิดโปงคนขายชาติเขาถูกลอบทำร้าย เราต้องการความจริงจากฝ่าบาท ฝ่าบาทเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ใช่ จริงหรือไม่ ฉินอ๋องมีความดีความชอบหลายปี ทำให้พวกเราไร้กังวลอยู่อย่างมีความสุข ไม่หวาดผวาสงคราม ยามนั้นเขาถูกส่งไปเป็นราชบุตรเขยแคว้นฉาง แต่ต้องกลับมาเพราะพบหลักฐานการขายชาติของอ๋องผู้หนึ่งจนถูกลอบสังหาร เรื่องนี้จริงหรือเท็จพ่ะย่ะค่ะ”“ต้องจับคนร้าย อย่าปล่อยให้ลอยนวล”“ฉินอ๋องไม่ได้ตายเพราะโจรป่า คนเก่งเช่นฉินอ๋องจะเสียท่าให้โจรป่าได้อย่างไร เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลัง!”ชาวบ้านกรูกันรุมล้อม ไม่ยอมให้เคลื่อนขบวนศพ และเมื่อมีคนแรก คนที่สอง ที่สาม จนนับเป็นร้อยคนก็ลุกฮือขึ้น เพื่อทวงความเป็นธรรม เสียงชาวบ้านดังจอแจและดังขึ้นทุกขณะ คนมาออมากมายจนยากจะควบคุมทหารผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “ผู้ใดกล้าขวางขบวนพิ

เหล่าขุนนางที่คุกเข่าก้มหน้าจรดพื้นเมื่อครู่ ต่างค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยอาการสับสนและตกตะลึงเสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ประหนึ่งผึ้งแตกรัง ขุนนางเฒ่าบางคนถึงกับขยี้ตาซ้ำ ๆ ราวกับไม่เชื่อสายตาตนเอง บ้างก็ลอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของเซียวป๋อด้วยความนัยที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตาหากชินอ๋องเซียวเยี่ยนยังไม่ตาย ทิศทางลมในราชสำนักย่อมพลิกผันอย่างรุนแรงฝ่าบาททรงนิ่งค้าง พระองค์ทอดพระเนตรบุตรชายคนโตที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ฮ่องเต้หันขวับไปทางเซียวป๋อที่ยืนหน้าซีดเผือกอยู่ข้างกาย“เซียวป๋อ! เจ้าบอกข้าชัดเจนว่าเซียวเยี่ยนตายแล้วในกองเพลิง แล้วศพในโลงนั่นคือผู้ใด! แล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้าคือผู้ใด!”เซียวป๋อรู้สึกเหมือนโลกกำลังสั่นไหวไปมา“เสด็จพ่อ คะ...คือว่า”จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงทันใด“ลูกคิดว่า เป็นเสด็จพี่ที่อยู่ในกองเพลิง ทั้งเสื้อผ้ารูปร่างและหยกประจำตำแหน่ง ล้วนเป็นของเขาพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเยี่ยนมองดูงิ้วตรงหน้าที่เซียวป๋อกำลังเล่นอยางแข็งทื่อ จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา“เจ้าบอกว่าข้าตาย แต่ตราพยัคฆ์กลับอยู่ในมือของเจ้า ความจริงแล้วตอนที่เจ้ายิงธนูอาบยาพิษใส่ข้าจนข้าตกจ

ภายในโถงสุสานหลวงอันเย็นเยียบ กลิ่นคาวเลือดเริ่มอบอวลจนน่าคลื่นเหียน แสงไฟจากคบเพลิงผนังวูบไหวสะท้อนร่างของคนที่อยู่ในนั้นเป็นเงาไหวระริกเซียวเยี่ยนต่อสู้กับเซียวป๋อตัวต่อตัว แม้ว่าเซียวเยี่ยนจะได้รับบาดเจ็บที่แผ่นหลัง ทว่าเซียวป๋อไม่อาจสู้กับเขาได้ พริบตาเดียวเขาก็ลงไปกองที่พื้นเซียวเยี่ยนเหยียบเข้าที่หน้าอกของเซียวป๋อไม่ให้ขยับ พลางก้มลงค้นตัวจนพบตราประทับซ่อนอยู่ในอกเสื้อ“ของสิ่งนี้เป็นของข้า เจ้าไม่คู่ควร”เซียวเยี่ยนเก็บตราพยัคฆ์ไว้กับตัวพลางจ้องมองน้องชายด้วยสายตาเย้ยหยันเซียวป๋อกัดฟันเอ่ยท้าทาย “แน่จริงก็สังหารข้าสิ!”“สังหารเจ้างั้นหรือ? มันง่ายเกินไปสำหรับคนที่กล้าล่วงเกินสตรีของข้า เจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าตายดีอยู่อีกหรือ เกิดมาไม่อยากตายดี ต้องบีบบังคับให้ข้าสังหารเจ้าสินะ จึงได้โอหังคิดแตะต้องสตรีของข้า”เซียวป๋อกลับหัวเราะลั่น กล่าววาจาปลุกปั่นโทสะ“องค์หญิงผู้นั้น ร่างกายของนางทั้งขาวทั้งนุ่ม ปากของนางก็นุ่มนิ่ม เซียวเยี่ยน สตรีของเจ้าข้าได้ลิ้มลองมาแล้ว ยอมรับว่านางถูกใจข้านัก”เซียวเยี่ยนตัวสั่นด้วยเพลิงโทสะ จ่อดาบเข้าที่ลำคอของคนปากดี“เจ้าใช้มือข้างไหนแตะต้องนาง ข้