ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่กึกก้องอยู่หน้าประตูเมืองอี๋เซี่ยนและการปะทะที่แสนชุลมุน แผนการล่อเสือออกจากถ้ำของหลี่ซูเจิ้งได้ผลดียิ่ง ทหารส่วนใหญ่ของจวนเจ้าเมืองถูกเกณฑ์ออกไปรับศึกด้านหน้า ทิ้งให้เรือนกักขังเหลือเพียงองครักษ์ฝีมือดีไม่กี่สิบนาย ซึ่งไม่ครณามือของยอดฝีมือที่ลอบเข้ามาเพื่อช่วยหลี่ซูเยว่ภายในเรือนที่มีแสงสลัว บัดนี้หลี่ซูเยว่กำลังจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริกขณะเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความสับสนปนตกตะลึง“เซียวเยี่ยน...ทะ...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”เซียวเยี่ยนไม่เสียเวลาอธิบาย ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพร่างกายที่บอบช้ำของนางด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้น“ข้ามาช่วยท่าน พวกเราต้องรีบไป”คงเพราะนางหนีเขามา นางจึงยังหวาดกลัวเขาอยู่ไม่น้อย ความหวาดหวั่นจึงฉายชัดในแววตา กระนั้นนางก็ไม่เอ่ยคำใดเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้เซียวเยี่ยนเห็นนางชัดเจนแล้ว ด้วยสภาพที่ร่างกายบอบช้ำ ใบหน้าขาวซีดและดูนางจะผอมลงจากเดิมไม่น้อย ทำให้เขาปวดใจนักเมื่อเขาสัมผัสร่างของนางก็รู้ได้ทันทีว่าหลี่ซูเยว่กำลังป่วยเพราะร่างกายนี้ยังร้อนรุมชายหนุ่มกำมือแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงและดวงตาที่เต็มไปด้วยไอ

“เงียบปาก!”คำสั่งอันดุดันของเขาทำให้หลี่ซูเยว่หุบปาก ไม่กล้าพูดมากอีกเรื่องที่นางหนีมาตอนนี้เขยังไม่สะสาง นางอยากจะถามหาพี่ชายก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากและบัดนี้นางก็รู้แล้วว่าไยเขาสั่งเช่นนั้น เพราะบัดนี้รอบกายนางหาได้มีใครที่เอ่ยปากแม้แต่คนเดียว พวกเขาต่างจ้องไปที่ธารน้ำด้วยสีหน้าจดจ่อและไม่ผิดจากที่เซียวเยี่ยนเอ่ย หลังจากโม่ฉิงและกลุ่มองครักษ์โผล่ขึ้นมา ทหารของเซียวป๋อก็ติดตามมาติดๆ คนของเซียวเยี่ยนที่เตรียมการไว้พร้อมจึงยิงธนูสังหารคนพวกนั้นจนไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียวหลังจากจัดการคนพวกนั้นเรียบร้อย เซียวเยี่ยนแบ่งกำลังพลธนูเอาไว้ส่วนหนึ่งเพื่อจัดการคนที่อาจจะโผล่จากน้ำมาอีกเขาสั่งคนล่าถอยไปจากตรงนั้นพร้อมกับอุ้มนางขึ้นม้า“ท่านจะพาข้าไปที่ไหน”“ไปพบพี่ชายของท่าน”หลี่ซูเยว่เบิกตากว้างยินดี อยู่บนหลังม้าเขายังเล่าให้นางฟังคร่าว ๆ ว่าตามมาช่วยนางได้อย่างไร หลี่ซูเยว่ได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างเพราะบัดนี้อาการป่วยของนางก็กำเริบแล้วหญิงสาวจึงได้ยินเสียงหวิว ๆ ที่ริมหูกระนั้นก็ยังพอจับใจความได้ว่า บัดนี้เซียวเยี่ยนกับพี่ชายของนางเป็นพันธมิตรกันชั่วคราวหลี่ซีเยว่พยายามคงสติเอาไว้ ยังเอ่ยถาม

กระทั่งสตรีสองคนที่คุ้นหน้าเปิดประตูเข้ามา หลังจากที่เซียวเยี่ยนออกไปแล้ว“บี1 บี2 ที่แท้เป็นพวกเจ้า”หลี่ซูเยว่เผยยิ้มบาง ร่างกายผ่อนคลายลงไม่น้อยเมื่อเห็นหน้าคนคุ้นเคยด้านหลังโรงพักม้าเป็นลำธาร เซียวเยี่ยนไม่รอช้า เขาเดินตรงไปที่นั้นถอดเสื้อผ้าสกปรกออกแล้วเดินลงไปอาบน้ำที่เย็นเยียบโดยไม่สนใจบาดแผลที่เพิ่งถูกลูกธนูปักที่แขนมาเลยแม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทหารที่เฝ้าเวรยามอยู่ข้างนอก ท่านอ๋องบ้าไปแล้ว จึงลงไปอาบน้ำเย็นท่ามกลางหิมะที่ตกหนักเช่นนี้ คิดฆ่าตัวเองให้ตายท่ามกลางความเหน็บหนาวหรอกหรือแต่หนังของเซียวเยี่ยนกลับหนากว่าที่คิด เขาอาบน้ำอย่างสบายใจขึ้นและมีท่าทีผ่อนคลายเซียวเยี่ยนไม่ได้อาบน้ำมานานแล้ว ตั้งแต่ออกจากค่ายทหารไปวางแผนการต่อสู้และติดตามมาช่วยหลี่ซูเยว่เมื่อเห็นนางฟื้นขึ้นมาได้ก็คลายใจและถึงเวลาที่ต้องชำระร่างกายเสียทีเขาจำได้ว่าหลี่ซูเยว่ชอบกลิ่นหอม โชคดีที่คนของเขาตระเตรียมทุกอย่างเอาไว้พร้อมไม่มีสิ่งใดที่ขาดไปเซียวเยี่ยนทำความสะอาดร่างกายทั้งสระผมของตัวเองอย่างใส่ใจ แน่นอนว่าด้วยไม่ได้อาบน้ำนานเขากลัวว่าตัวเองจะไม่สะอาดพอ จึงลงมือสระผมถึงสามรอบด้วยกัน

สองวันต่อมา เซียวเยี่ยนนั่งประจันหน้ากับหลี่ซูเยว่ตามลำพังภายในรถม้าก่อนที่นางจะออกเดินทาง แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านรถม้าเข้ามาขับเน้นใบหน้าที่ซูบตอบและขาวซีดของชายหนุ่มให้ดูอ่อนล้ากว่าทุกคราเซียวเยี่ยนจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ทว่าแฝงความอาลัยอาวรณ์เป็นอย่างยิ่ง ขนตาของเขายาวหนาและโค้งงอ ยามนี้เมื่อกระทบกับแสงที่ลอดส่องมายิ่งขับเน้นใบหน้านี้ให้หล่อเหลาและคล้ายจะอ่อนโยนเขาจับมือของนางเอาไว้ จ้องนิ้วเรียวนุ่มนิ่มและบีบเบา ๆ ใบหน้าของนางขาวกระจ่างยังเล็กเท่าฝ่ามือ ผิวของนางก็นุ่มนิ่ม ดวงตาคล้ายเมล็ดซิ่งและยังกระจ่างใสนางเหมือนดอกไม้ที่บอบบางกลางสายฝน ให้ความรู้สึกสดชื่นและยิ่งอยากจะทนุถนอมเช่นนี้เขาจะหักใจปล่อยนางห่างกายยิ่งยากนัก ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยว่า“ข้าจะให้เสี่ยวซีและเสี่ยวซ่าน พร้อมกับโม่ฉิงติดตามไปคุ้มครองท่านจนกว่าจะถึงชายแดน”หลี่ซูเยว่ขมวดคิ้ว หัวใจพลันกระตุกวูบ นางรู้ดีว่าสถานการณ์ที่เมืองหลวงนั้นอันตรายเพียงใด อยู่ ๆ นางก็รู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้“โม่ฉิงคือคนสนิทที่ท่านไว้วางใจที่สุด ทั้งยังเป็นกำลังสำคัญในการทำศึกกับเซียวป๋อ ไยท่านจึง

หลี่ซูเยว่สะอื้นจนตัวโยน นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพลางสารภาพออกมาตรง ๆ“หากว่าสิ่งที่ข้าหวาดกลัวที่สุด...ก็คือท่าน เซียวเยี่ยน ข้ายังหวาดกลัวท่านเหลือเกิน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะทำอย่างไร”ชั่วขณะนั้นร่างกายของเซียวเยี่ยนก็พลันแข็งเกร็งราวกับถูกแช่แข็ง เขาค่อยๆ ดึงร่างของนางออกจากการสวมกอด ดวงตาแดงก่ำจ้องมองนางด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียใจและสมเพชตัวเอง“กลัวข้าหรือ...”น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและสั่นพร่า เขาดีกับนางถึงเพียงนี้แต่นางกลับบอกว่ารับรักเขาไม่ได้เพราะความกลัวในวินาทีนั้นเขาบังเกิดความคิดวูบหนึ่งที่อยากจะบีบคอนางให้ตายนัก ที่เห็นสิ่งที่เขาทำไร้ค่า ทว่าพริบตานั้น เขากลับมองเห็นความหวาดหวั่นในดวงตาของนางซ้อนทับกับภาพดวงตาของศัตรูที่กำลังร้องขอชีวิตไม่ให้เขาสังหารความบอบบางงดงามของนางทำให้เขายิ่งอ่อนแอ ไม่เพียงแค่เขาไม่ว่าชายใดเห็นภาพนางในยามนี้ก็ย่อมใจอ่อนเซียวเยี่ยนรู้สึกเหมือนถูกหมัดของใครบางคนชกเข้าที่ใบหน้าและหัวใจอย่างแรงจนบังเกิดอาการชาเขาสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ดึงนางเข้ามากอดอีกครั้ง กอดแรงขึ้นอีกนิดด้วยไม่อยากให้นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารจากแววตาที่กำลังบ้าคลั