Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว: Capítulo 91 - Capítulo 100

หลี่ซูเจิ้งพาหลี่ซูเยว่เดินทางมาจนถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งท่ามกลางหุบเขาเพื่อพาตัวนางกลับแคว้นฉางหมู่บ้านนี้ฉางเกอเคยช่วยพวกเขาเอาไว้ จึงทำให้ผู้ใหญ่บ้านต้อนรับนางเป็นอย่างดี ทั้งยังจัดหาที่พักให้พวกนางอีกด้วยหลังจากกินอาหารเย็น หลี่ซูเจิ้งออกมาที่ลานหน้าบ้านนั่งอยู่บนโต๊ะไม้ที่ทำขึ้นลวก ๆ พร้อมกับสุราขวดเล็กในมือ โดยมีฉางเกอนั่งจิบสุราเป็นเพื่อนเขาอยู่ข้าง ๆหลี่ซูเจิ้งระบายความในใจ “ตั้งแต่พบกับเยว่เอ๋อร์ นางดูเปลี่ยนไปมาก เคร่งขรึมทั้งยังดูเหมือนมีเรื่องในใจ ไม่สดใสร่าเริงเหมือนน้องสาวคนเดิมของข้า”ฉางเกอขยับเข้ามาใกล้ ยังจับมือของเขาแล้วลูบเบา ๆ“ไม่ว่าใครเมื่ออยู่ใกล้ชิดคนอย่างเซียวเยี่ยน ก็ต้องเปลี่ยนไปทั้งนั้น หลายเดือนมานี้ไม่รู้ว่าองค์หญิงต้องพบเจอสิ่งใดมาบ้าง”“เพราะเช่นนี้ข้าจึงปวดใจ ก่อนเสด็จแม่จากไป ขอให้ข้ารับปากว่าจะดูแลเยว่เอ๋อร์ให้ดี ยามนั้นนางเป็นเพียงเด็กน้อยผู้หนึ่งยังกอดข้าร้องไห้ไม่หยุด กระทั่งผ่านไปหลายเดือนกว่านางจะกลับมาสดใสร่าเริงได้อีก แต่บัดนี้เพียงเพราะแต่งงานกับเซียวเยี่ยน ความสดใสของนางก็เหมือนจะถูกพรากไปอีกครั้ง ทั้งหมดเป็นข้าที่ไม่ดีปกป้องนางไม่ได

กระโจมบัญชาการของเซียวเยี่ยนกงซุนเฮ่อก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากได้รับการรายงานจากคนของเขา“ท่านอ๋องเกิดเรื่องแล้ว”คนสนิทของเซียวเยี่ยนที่กำลังประชุมลับกันล้วนหันมามองกงซุนเฮ่อเป็นตาเดียวนอกจากแม่ทัพคนใกล้ชิดแล้ว ภายในกระโจมแห่งนี้ยังมีโจวฮั่นอีกด้วยเซียวเยี่ยนชะงักไปทันใด นั้นเป็นเพราะเขาให้กงซุนเฮ่อส่งคนไปช่วยคุ้มกันหลี่ซูเยว่ให้ออกจากแคว้นเป่ยอย่างปลอดภัย การที่กงซุนเฮ่อเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรนนี้ย่อมเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลี่ซูเยว่ทั้ง ๆ ที่กำลังพูดคุยเรื่องสำคัญเซียวเยี่ยนกลับเอ่ยว่า“พวกเจ้าออกไปก่อน”“แต่ท่านอ๋อง...” แม่ทัพโจวฮั่นเอ่ยปากแย้ง และสงสัยจะมีเรื่องใดสำคัญเท่ากับเรื่องเปิดโปงชินอ๋องอีก และนี่ก็เป็นความเป็นความตายของท่านอ๋องเชียวนะเซียวเยี่ยนเอ่ยเสียงเย็นว่า“ออกไปให้หมด พักเสียหน่อยแล้วข้าจะเรียกประชุมใหม่”ทุกคนล้วนหยุดชะงัก ไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้งอีกนิสัยของเซียวเยี่ยนก็เป็นเช่นนี้ ใครบ้างจะไม่รู้ ที่พวกเขาอดทนกับอารมณ์ร้อนของเซียวเยี่ยนได้เพราะความเก่งกล้าของอ๋องผู้นี้อีกทั้งเซียวเยี่ยนเป็นคนที่ปกป้องแคว้นเป่ยด้วยชีวิต ออกรบต่อสู้รักษาแคว้นมาตั้งแต่อา

เซียวเยี่ยนเอ่ยออกมาราวกับไม่อาลัยชีวิต ในใจยังคงคิดถึงสตรีที่นางบอกว่ามาจากอีกโลกหนึ่งผู้นั้น สตรีที่เหมือนดอกไม้งามที่มีหนามแหลมคอยทิ่มตำทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยินดีที่จะเจ็บตัวเพื่อครอบครองนาง และเพียงแค่รู้ว่านางกำลังจะได้รับอันตราย หัวใจของเขาก็รู้สึกราวกับมีบางอย่างบีบรัดจนเจ็บปวดเหลือเกินแล้วกงซุนเฮ่อมองใบหน้าของชายหนุ่มสูงแปดฉื่อตรงหน้า ตอนนี้สีหน้าของเซียวเยี่ยนล้วนเต็มไปด้วยความเศร้าโศกทั้งเกลียดชังตนเองด้วยความรู้สึกสงสารสหายรักจับใจ“เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าข้างหน้าเป็นหลุมที่เต็มไปด้วยหนามแหลมอาจทิ่มเจ้าจนตาย เจ้ายังคิดจะกระโดดลงไปอีกหรือ ช่างไม่กลัวตายจริง ๆ”เซียวเยี่ยนยิ้มเย็นชา “หากก่อนตายข้าขอได้ทำสิ่งที่อยากทำที่สุด ตัวข้าผู้นี้แม้ตายก็ไม่เสียดายชีวิต...”“สิ่งที่เจ้าอยากทำที่สุดในยามนี้ หาใช่การแก้แค้นและทวงอำนาจของตนเองคืนแล้วหรอกหรือ ความต้องการสูงสุดนี้เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใด”เซียวเยี่ยนหลุบตาต่ำลงจับจ้องที่แผนที่หนังสัตว์ที่วางอยู่ที่โต๊ะ ตรงจุดที่คิดว่าบัดนี้หลี่ซูเยว่จะอยู่ที่นั่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ข้าเพียงแต่ต้องการให้นางปลอดภัย ขอเพียงนางปลอดภัย

กระท่อมร้างหลังหนึ่งกลางป่าเสียงกิ่งไม้หักระรัวท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าลึก หลี่ซูเจิ้งดีดตัวขึ้นจากพื้นคว้ากระบี่ทันทีที่สัมผัสถึงกลิ่นอายสังหารเงาร่างนับร้อยสายพุ่งทะยานเข้าโอบล้อมกระท่อมร้างที่พวกเขาใช้พักแรมเพียงชั่วพริบตา“เยว่เอ๋อร์! ตามฉางเกอไปซ่อนตัว!”หลี่ซูเยว่รับคำอย่างรวดเร็ว นางเกาะติดฉางเกอเอาไว้ไม่ว่าสตรีนางนี้จะพานางมุดไปที่ใดนางก็ติดตามไม่ลดละหลี่ซูเจิ้งกระชากกระบี่ออกจากฝัก ประตูถูกพังเข้ามาพร้อมนักฆ่ากลุ่มแรกที่ดาหน้าเข้าใส่ หลี่ซูเจิ้งตวัดคมดาบตัดผ่านลำคอศัตรูอย่างเด็ดขาดเพียงไม่กี่กระบวนท่าและสังหารคนที่ดาหน้าเข้ามาได้ภายในพริบตาด้านนอก องครักษ์สิบคนปักหลักสู้ตายรับมือกับนักฆ่าที่นับจำนวนไม่ได้อย่างเข้มแข็ง แม้ฝ่ายศัตรูจะมีจำนวนมากกว่าหลายเท่า ทว่าหลี่ซูเจิ้งและคนของเขากลับยืนหยัดท่ามกลางวงล้อม กระบี่ในมือว่องไวสังหารศัตรูร่วงหล่นลงทีละคนราวกับใบไม้“องค์รัชทายาท ระวัง!”องครักษ์เข้ามาคุ้มครอง ในขณะที่หลี่ซูเจิ้งตวัดดาบสังหารคนอีกผู้หนึ่ง พวกเขาต่อสู้มาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว ตรงหน้ามีนักฆ่าบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากหลี่ซูเจิ้งเหลือบสายตาไปมองยังที่กำบังหลังต้

“ข้าไม่เป็นไร ท่านพี่ไม่ต้องห่วง”และในยามนั้นนางได้กลิ่นเลือดจากตัวเขา เพียงมองแวบเดียวนางก็รู้ว่าหลี่ซูเจิ้งได้รับบาดเจ็บที่แขนข้างหนึ่ง“ท่านพี่ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ”“เล็กน้อยแค่ฟันถูกถาก ๆ ไม่เจ็บอันใด เจ้าไม่ต้องสนใจแผลนี้ พวกเราไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ต้องรีบไปแล้ว”หลี่ซูเยว่เอ่ยว่า“ช้าก่อน” จากนั้นนางก็หายเข้าไปในเรือนครู่หนึ่งก่อนจะออกมาพร้อมกับห่อผ้าของตัวเอง“ทายากับพันแผลใช้เวลาเล็กน้อย ท่านพี่เชื่อฟังข้าเถิด ข้าทำแป๊บเดียวเท่านั้น”ฉางเกอกล่าวสมทบ“ท่านอย่าดื้อเลย อย่าทำให้ข้ากับนางเป็นห่วง ให้นางทำแผลให้ท่านเถิดยังพอมีเวลา”เมื่อทั้งน้องสาวและคนที่เขารักกดดัน หลี่ซูเจิ้งจึงยอมให้น้องสาวทำแผลให้เขาอย่างว่าง่ายทักษะการทำแผลของหลี่ซูเยว่ยอดเยี่ยมและแผลที่ถูกฟันไม่ได้ลึกมาก นางจึงใช้เวลาเพียงพริบตาเดียวก็พันแผลให้พี่ชายเรียบร้อยราวกับเป็นหมอเทวดาคนหนึ่งองครักษ์หลายคนยังบาดเจ็บ โชคดีที่ล้วนเป็นแผลเล็กน้อยเช่นกันหลี่ซูเยว่จึงมอบยาให้พวกเขาดูแลกันเองหลี่ซูเจิ้งอดแปลกใจไม่ได้“เจ้าไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อใด”หลี่ซูเยว่เม้มปากมือคิดหาคำตอบพร้อมเก็บของลงหีบยาอย่างคล่องแ