ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

การหลบหนีตลอดสองวันที่ผ่านมาไม่ต่างจากการเดินอยู่บนคมดาบ หลี่ซูเจิ้งและคณะต้องเผชิญกับกลุ่มมือสังหารที่ดาหน้าเข้ามาถึงสองระลอกแม้จะอาศัยชั้นเชิงเพลงกระบี่อันดุดันของเซียวเยี่ยนและความเก่งกาจขององครักษ์เงาที่แข็งแกร่งจะทำให้พวกเขาฝ่าออกมาได้แบบหวุดหวิด ทว่าสภาพร่างกายของทุกคนก็เริ่มถึงขีดจำกัดจนกระทั่งยามรุ่งสางของวันที่สาม เสียงฝีเท้าม้านับร้อยก็ดังสนั่นหุบเขา กองกำลังติดอาวุธชุดใหม่ที่แข็งแกร่งกว่ามือสังหารทั่วไปถึงสามเท่าเข้าปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกทิศทาง“คุ้มครององค์หญิง!”หลี่ซูเจิ้งคำรามก้อง พุ่งเข้าประจันหน้ากับนักฆ่าอย่างไม่เกรงกลัว การต่อสู้เป็นไปอย่างยากลำบากคมดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟวาบวับท่ามกลางแสงพระอาทิตย์ หลี่ซูเจิ้งวาดกระบี่สังหารศัตรูรวดเร็ว เขาต้องจัดการคนพวกนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะรักษาเรี่ยวแรงเอาไว้ หลังจากออกแรงอยู่นาน ในที่สุดหลี่ซูเจิ้งและคนของเขาก็สามารถสังหารนักฆ่าที่ติดตามมากระทั่งคนพวกนั้นเพลี้ยงพล้ำและกำลังจะพ่ายแพ้และในยามนั้นฉางเกอก็ถูกฟันเข้าที่แขน หลังจากนางพยายามปกป้องหลี่ซูเยว่ ฉางเกอร้องออกมาคำหนึ่ง“เซียวเยี่ยน!”เซียวเยี่ยนหันขวับไปมอง ในจังหวะ

เซียวเยี่ยนโต้กลับ“แผนการร้ายหรือ เจ้าคิดว่าที่ผ่านมาผู้ใดคอยดักซุ่มจัดการมือสังหารที่หลั่งไหลมาทุกทิศทางให้เจ้า หากว่าไม่เพราะนางอยู่กับเจ้า ข้าปล่อยให้คนตาขาวไร้ฝีมือเช่นเจ้าตายไร้ที่ฝังไปแล้ว”หลี่ซูเจิ้งมองเลือดบนใบหน้าขาวของเซียวเยี่ยน แล้วพลันคิดถึงคำพูดของฉางเกอที่เอ่ยกับเขาวันนั้นว่าเซียวเยี่ยนปฏิบัติกับหลี่ซูเยว่แตกต่างจากผู้อื่น แม้นางจะหนีมาก็ไม่ติดตามสังหาร ยังวางใจปล่อยนางให้มากับเขาโดยไม่คิดไล่ตามอีก เท่านี้ก็พิสูจน์ว่าเซียวเยี่ยนห่วงนาง และมีใจให้หลิวซูเยว่อย่างแน่นอนเขาเชื่อในคำพูดของฉางเกอ เช่นนั้นวันนี้ที่คนถ่อยผู้นี้ถ่อมาถึงที่นี่ก็คงเพราะห่วงความปลอดภัยของน้องสาวเขาแล้วเป็นแน่มุมปากของหลี่ซูเจิ้งยกขึ้น เห็นได้ชัดว่ามีความหยามหยันอยู่ในดวงตา“เจ้าชอบน้องสาวข้าแล้วใช่หรือไม่ จึงได้คิดช่วยเช่นนี้ แต่ข้าจะบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ว่านางเปลี่ยนใจแล้ว นางไม่ชอบเจ้าแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้นางอยู่ข้างกายคนใกล้ตายเช่นเจ้าอีก เจ้าไม่คู่ควรเลยแม้แต่น้อย!”สถานการณ์ของเซียวเยี่ยนและเซียวป๋อ หลี่ซูเจิ้งย่อมรู้ดี พี่น้องฟาดฟันกันเองและบัดนี้เซียวเยี่ยนย่อมเสียเปรียบด้วยกองกำลังที่น้อยน

หลี่ซูเยว่เม้มปาก นางบอกเซียวป๋อไม่ได้ว่าเซียวเยี่ยนยังคงมีชีวิตอยู่ หญิงสาวจึงเอ่ยว่า“ข้าแต่งงานใหม่กับองครักษ์คนหนึ่งของพี่ชายแล้ว ข้ามีสามีมาถึงสองคน ท่านปล่อยข้าไปเถิด ข้าแปดเปื้อนมลทินไม่คู่ควรกับผู้สูงส่งเช่นท่านจริง ๆ”คำลวงนี้ฟังดูอย่างไรก็มีข้อพิรุธ แน่นอนว่าเซียวป๋อไม่เชื่อ เขาหัวเราะเสียงต่ำสองมือกำแน่นหลี่ซูเยว่คนนี้ไม่ใช่สตรีที่เปลี่ยนใจง่าย นางคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์หาใช่หญิงชาวบ้านทั่วไป เรื่ององครักษ์นี้อย่างไรก็น่าจะโกหก“องค์หญิงคิดโกหกข้าหรือ เซียวเยี่ยนยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่ แล้วเขาอยู่ที่ใด!”หญิงสาวส่ายหน้าแล้วยังโกหกต่อ “ข้าไม่เจอเขามาตั้งแต่วันที่ตกม้าหลายเดือนมาแล้ว เขาน่าจะตายไปแล้วจริง ๆ”เซียวป๋อหัวเราะเสียงเย็น เห็นชัดว่าเขาอย่างไรก็ไม่มีทางเชื่อ วันนั้นที่ถูกเขาทำร้ายจนตกม้าคนสองคนหายไปพร้อมกันเขายังไม่พบศพของเซียวเยี่ยนและเพิ่งจะพบองค์หญิงก็วันนี้ เป็นไปได้ว่าที่ผ่านมาสองคนนี้หลบซ่อนตัวด้วยกันหลี่ซูเยว่ต้องโกหกแต่เขาไม่รีบร้อนยังสามารถเค้นความจริงได้ภายหลังดวงตาของเซียวป๋อแข็งกร้าวขึ้น“ดี หากไม่ตายก็ยิ่งดี เขาจะได้เห็นด้วยตาตนเองว่าบัดนี้ชายาของเ

เซียวป๋อพาร่างไร้สติของหลี่ซูเยว่มาจนถึงที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ที่คนของเขาคอยบัญชาการอยู่ทุกคนที่นั่นเมื่อเห็นเขาควบม้ามาเพียงลำพังซึ่งมีสตรีนางหนึ่งถูกพามาด้วยก็ล้วนตกใจ ด้วยทหารนับร้อยนายก่อนหน้านี้ที่ติดตามเขาไปหายสิ้นไม่เหลือแม้แต่คนเดียวชายหนุ่มผู้หนึ่งรีบเข้าไปคารวะด้วยท่าทางลนลาน“ท่านอ๋อง ไยจึงเหลือท่านเพียงคนเดียวพ่ะย่ะค่ะ?”แทนที่จะได้รับคำตอบ เซียวป๋อที่ก้าวลงจากหลังม้าแล้วกลับเหวี่ยงเท้าถีบเข้ากลางอกคนผู้นั้นจนหน้าหงาย เขาเอ่ยด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว“เพราะคนที่เจ้าส่งไปติดตามข้านั้นมันไร้ฝีมือ! จึงเอาชีวิตไปทิ้งกันหมด!”เพียงสิ้นเสียงตะคอก คนที่เคยโหวกเหวกเมื่อครู่พลันเงียบกริบจะเป็นไปได้อย่างไร คนนับร้อยจะสู้คนจากแคว้นฉางเพียงหยิบมือไม่ได้เชียวหรือ?คนแคว้นฉางจะเก่งเกินไปแล้ว!ความสงสัยยังมีอยู่แต่ไม่มีผู้ใดกล้าถาม และคนที่ถูกส่งออกไปก็ไม่มีผู้ใดกลับมาส่งข่าวแม้แต่คนเดียว เช่นนั้นเรื่องที่ท่านอ๋องพูดน่าจะเป็นเรื่องจริงพวกเขาต่างมองหน้ากันและคนบางส่วนรู้สึกว่าอยากรู้นักว่าฝีมือคนแคว้นฉางจะเก่งกาจเพียงใด ในใจคิดอยากต่อสู้ และยังมีบางส่วนที่หวาดกลัวจนตัวสั่นและไม่อยากปะทะ

เพียงกล่าวจบประโยค เซียวเยี่ยนก็ปาดคอคนผู้นั้นทั้งที่ดวงตาของเขาเบิกกว้าง อ้าปากค้างและล้มลงทันใด หลี่ซูเจิ้งถอนหายใจยาว“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาพูดความจริง ไยรีบร้อนฆ่าคนเพียงนี้”เซียวเยี่ยนเช็ดเลือดที่กระบี่ด้วยผ้าแพรพกผืนหนึ่งก่อนจะโยนผ้าเปื้อนเลือดลงบนพื้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าลูกเต่านั่นต้องพาเยว่เอ๋อร์ไปที่นั่นอยู่แล้ว เพียงแต่สอบถามเพื่อความแน่ใจเท่านั้น พวกเราต้องรีบไปช่วยนาง เซียวป๋อหลงใหลในตัวเยว่เอ๋อร์ เขาไม่รอช้าที่จะล่วงเกินนางแน่”หลี่ซูเจิ้งกำมือแน่น เอ่ยเสียงต่ำแค้นเคือง“หึ น้องชายของเจ้าช่างไม่ต่างกับเจ้า ต่ำช้าพอกัน!”เซียวเยี่ยนหันมามองหลี่ซูเจิ้ง ดวงตาแดงฉาน“เจ้าด่าผู้อื่นว่าต่ำช้า ตัวเจ้ากลับเป็นพันธมิตรกับเซียวป๋อเพื่อสังหารข้า คนที่ต่ำช้าแท้จริงคือเจ้า”หลี่ซูเจิ้งเอ่ยว่า “ในสนามรบขอเพียงชนะย่อมไม่สนวิธีการ ยามนั้นข้ากับเจ้ารบกันพัวพัน ผู้ใดใช้ให้เจ้ามีพี่น้องต่ำช้าเช่นนี้ที่กระโดดมาขอเป็นพันธมิตรกับข้าเล่า คนสกุลเซียวช่างน่าสมเพชจริง ๆ พี่น้องหักหลังคิดแย่งชิงบัลลังก์”“เจ้าอยากตายใช่หรือไม่!”บัดนี้ไม่มีฉางเกอคอ