ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

“ขอบคุณพระชายาเจ้าค่ะ”พวกนางประสานมือคารวะ จากนั้นก็ยัดกำไลหยกล้ำค่าเข้าไปในแขนเสื้อโดยไม่ถนอมเลยแม้แต่น้อย ทำราวกับรับเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่าด้อยราคาเซียวเยี่ยนช่างมีความสามารถนัก แม้แต่สาวใช้ที่ส่งมาปรนนิบัติ เขายังหล่อหลอมให้กลายเป็นสตรีหน้าตายไร้ชีวิตชีวาได้เพียงนี้หลี่ซูเยว่กระแอม เอ่ยถามเสียงเบาลง “พวกเจ้ารู้หรือไม่ ว่าองครักษ์โม่เป็นอย่างไรบ้าง”สตรีทั้งสองเองก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาลงหลายส่วนด้วยรู้ว่าเรื่องนี้ไม่อาจให้ผู้ใดได้ยินได้ว่าพระชายาถามถึงองครักษ์โม่บี 1 เอ่ยว่า “องครักษ์โม่หลังได้รับโทษหักแขนก็ยังสบายดีเจ้าค่ะ แต่ต่อไปพระชายาจะไม่ได้พบกับเขาอีก เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”หลี่ซูเยว่ตกตะลึง“ถึงกับขับไล่กันเลยหรือ ท่านอ๋องส่งเขาไปที่ไหน”“เป็นเพียงแค่ผลัดเปลี่ยนตำแหน่ง ข้างกายของท่านอ๋องยังมีรองแม่ทัพและท่านกุนซือที่เก่งกาจอีกหลายคน”หลี่ซูเยว่ถอนหายใจ “หวังว่าเขาจะปลอดภัย บางทีอยู่ห่างจากท่านอ๋องน่าจะดีสำหรับเขา”บี 1 เอ่ยว่า“พระชายาไม่ต้องกังวล องครักษ์โม่เคยกระดูกหักมาหลายครั้ง ทั้งศึกสงครามและการต่อสู้ล้วนเป็นเรื่องที่เคยชิน และอีกอย่างไม่นานกระดูกก็คงสมานแล

เซียวเยี่ยนนิ่งนาน พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าเคยบอกแล้ว ไม่ใช่ว่าจะเป็นใครก็ได้ หลี่ซูเยว่ ในเมื่อท่านไม่คิดจะกลับไปแคว้นฉาง ไยไม่รั้งอยู่ข้างกายข้า ทำตัวเป็นพระชายาที่ดี นี่คือความต้องการของท่านตั้งแต่แรกเริ่มไม่ใช่หรือ”“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ชอบท่านแล้ว ท่านเองก็ไม่ชอบข้า ในเมื่อข้าต้องการอิสระไยจึงไม่ปล่อยข้าไป เซียวเยี่ยน เรื่องของพวกเรามันเริ่มต้นจากความไม่ถูกต้อง ดูอย่างไรก็ไร้อนาคต สู้จากกันด้วยดีตั้งแต่ตอนนี้ไม่ดีกว่าหรือ”“อิสระอย่างนั้นหรือ? หลี่ซูเยว่ ท่านจงมองดูตัวเองเสียบ้าง ยามนี้ท่านคือสตรีของข้า ทั่วทั้งแคว้นเป่ยและแคว้นฉางต่างรู้ดีว่าท่านคือพระชายาของฉินอ๋อง หากแยกจากข้า ท่านคือหญิงหม้ายที่ไร้ค่า นอกจากข้าแล้วไม่มีบุรุษใดในใต้หล้ากล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อแต่งกับท่านเล่า คนอื่นจะได้มองว่าท่านเป็นหญิงมักมากไร้ค่าคนหนึ่งที่ถูกข้าทอดทิ้ง”“ใครเขาจะแต่งงานใหม่กัน!”หลี่ซูเยว่สั่นสะท้านด้วยความโกรธจัด มือของนางฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเขาทั้งลุกขึ้นและผลักร่างสูงออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ครานี้เซียวเยี่ยนยินยอมถอยแต่โดยดีหลี่ซูเยว่เอ่ยถามสีหน้าประหลาดใจ“ไยท่าน

เซียวเยี่ยนหรี่นิ่งเงียบเป็นก้อนหิน ท่าทางนี้เหมือนว่าเขาจะเชื่อนางไม่มากก็น้อยแล้วหญิงสาวเอ่ยว่า“เซียวเยี่ยน ที่ข้าต้องจากไปเพราะข้าอยากจะกลับไปยังที่ของข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับคนอื่น ท่านเข้าใจหรือยัง”ดวงตาหงส์ของเซียวเยี่ยนจับจ้องนางอย่างกดดัน ราวกับว่าหากนางกล้าโกหกเขา เขาก็จะไม่ละเว้นนางจริง ๆ“แล้วท่านไยรู้เรื่องของผู้อื่นเช่นนี้ได้”“ท่านอ๋อง ข้าเป็นคนจากโลกอื่น ข้าจึงสามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้ ทว่าหลังจากมาอยู่ที่นี่ข้าก็ไม่รู้อะไรแล้ว แม้แต่ตัวข้ายังเอาตัวไม่รอด ท่านปล่อยข้าไปเถิด ข้าไม่เป็นภัยคุกคามท่านในภายหลังแน่นอน”เซียวเยี่ยนกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับคับแค้นใจ “ด้วยเหตุนี้ เพราะรู้ว่านี่คือเพลงที่ท่านแม่ใช้กล่อมข้า ในวันนั้นท่านจึงร้องเพลงนี้ออกมาเพื่อใช้ประโยชน์จากข้า”หลี่ซูเยว่ส่ายหน้า ส่งยิ้มจริงใจ“ข้าสารภาพว่า ในตอนนั้นข้าก็คิดถึงแม่ข้าเหมือนกัน ข้าจึงร้องเพลงนี้ออกมา หาได้เกี่ยวกับท่าน เซียวเยี่ยนข้าไม่ได้เจ้าเล่ห์ขนาดนั้น ท่านเข้าใจผิดแล้ว”เซียวเยี่ยนจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกราวกับมีความขมขื่นอยู่ในอกสิ่งที่นางเล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องที่มีเพียงเข

หลี่ซูเยว่กำมือแน่น คิดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนคิดจะขังนางจริง ๆเขายังจับมือของนางเอาไว้ยกขึ้นมาจูบที่หลังมืออย่างอ่อนโยน ทั้งยังยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบใบหน้าของนางแผ่วเบา“เชื่อฟังข้า แล้วข้าจะทำให้ท่านมีความสุขจนไม่คิดจะกลับไปที่ใดอีก”หลี่ซูเยว่กระชากมือออกอย่างแรง ตวาดลั่นด้วยความคับแค้นใจ“ท่านมันจอมบงการ! ยังใช้ตรรกะบิดเบี้ยวเพื่อกักขังข้า เซียวเยี่ยน...ทำไมต้องทำกับข้าแบบนี้ ปล่อยข้านะ”“ไม่ปล่อย!”“เหตุผลของท่านคืออะไร ทำไมไม่ยอมปล่อยข้า!”เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชาราบเรียบ “เพราะข้ารู้สึกว่า...ชอบท่านเสียแล้ว”นางชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องมองเขาด้วยความรู้สึกสับสน หัวใจกระตุกวูบก่อนจะเปลี่ยนเป็นความกังขา“ชอบข้า? ท่านชอบข้าตรงไหน!”“ข้าไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนี้”“นั่นเพราะท่านตอบไม่ได้!” นางเหยียดยิ้มหยัน “ท่านไม่ได้ชอบข้า ไม่ได้ชอบเลยสักนิด”เซียวเยี่ยนคิดว่านางโง่เขลา เขาดีต่อนางเพียงนี้แต่นางกลับมองไม่เห็น“โง่เง่านัก ไยต้องหาเหตุผลให้วุ่นวาย”เซียวเยี่ยนขยับกายเข้าไปใกล้จนนางได้กลิ่นอายคุกคาม “หนี้ชีวิตที่ข้าช่วยท่านจากคมเขี้ยวหมาป่าจึงยังคงติดค้างอยู่มิใช่หรือ ในเมื่อไม่มีสิ่งใดมาแ

“ข้าจำเป็นต้องทำ หาไม่แล้วท่านก็จะคิดหนีอีก”เหมือนจะมีน้ำใจ แต่เปล่าเลย เขาก็แค่วายร้ายจอมเผด็จการที่คิดคุมขังนางเอาไว้คนหนึ่งบัดนี้หลี่ซูเยว่รู้สึกว่าเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ ชีวิตของนางที่ผ่านมา ทำตัวเป็นพลเมืองดีมาตลอดไม่เคยคิดยุ่งเกี่ยวกับเรื่องไม่ดี ทว่าสุดท้ายไยจึงถูกขังในห้องนี้ราวกับนักโทษทำความผิดกันเล่าทั้งหมดล้วนเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจของเซียวเยี่ยน นางไม่ใช่นางเอกเสียหน่อย ทำไม่สวรรค์ต้องโยนบทที่แสนรันทดเช่นนี้มาให้นางด้วยเซียวเยี่ยนยกมือขึ้นไล้ไปตามกรอบหน้าเล็กของนางที่ดูซูบเซียดจนน่าตกใจ“ไม่หิวหรือ ไยจึงไม่ยอมกินข้าว ดูสิเจ้าผอมลงไปอีกแล้ว”เขาหันไปมองบนโต๊ะที่มีอาหารสารพัดยังวางอยู่ จากนั้นเขาก็หันไปมองบ่าวรับใช้ด้วยสายตาเย็นเยือกบ่าวรับใช้ล้วนตกใจมากรีบคุกเข่าลงตัวสั่นด้วยกลัวความผิด“พวกเจ้ารับใช้ไม่ดีหรือ”“ท่านอ๋องโปรดเมตตา พวกบ่าวทำสุดความสามารถแต่พระชายาอย่างไรก็ไม่ยอมดื่มกิน”น้ำเสียงนั้นสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของบ่าวรับใช้ซีดดุจกระดาษนั่นเป็นเพราะพวกนางเป็นลูกหลานทหารที่ไว้ใจได้ หาใช่ทหารหญิงเหมือนบี1 และ บี2 จึงไม่เคยชินกับนิสัยดุร้ายของเ