ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

สองเดือนต่อมาภายในเรือนหนังสือกงซุนเฮ่อสะบัดพัดในมือช้า ๆ แววตาที่มักจะฉายแววขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจัง เขาเอ่ยกับเซียวเยี่ยนหลังจากได้รับจดหมายจากแม่ทัพโจวฮั่น“ฝ่าบาทกำหนดวันพิธีศพของเจ้าแล้ว ที่สุสานเชื้อพระวงศ์นอกเมืองอีกไม่เกินสองเดือ บัดนี้กำลังเร่งสร้างสุสานให้เจ้าคาดว่าน่าจะเสร็จทันกำหนด” กงซุนเฮ่อถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ“ดูเหมือนว่าเซียวป๋อจะป้องกันแน่นหนา ตราบใดที่เขายังไม่เห็นศพของเจ้าเขาก็ย่อมหวาดระแวง จึงได้วางกำลังเอาไว้ถึงสองหมื่นนาย หากเจ้าเปิดเผยตัววันนั้นจะเป็นการบีบบังคับให้เซียวป๋อก่อกบฏ ด้วยกำลังทหารที่ต่างกันเพียงนี้คาดว่าแม้จะเปิดโปงได้ ทว่าอาจจะต้องแลกด้วยชีวิต”“ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็ต้องบุกเข้าไปให้ได้ ข้าเชื่อว่าเจ้ามีวิธี”กงซุนเฮ่อจ้องเขา “ข้าย่อมมีวิธี เพียงแต่ว่าเจ้าอาจจะต้องฝ่าเข้าไปในสุสาน ตอนนี้คนของเราปะปนเข้าไปซ่อมแซมสุสาน ข้าได้เตรียมเส้นทางให้เจ้าหลบหนี อีกด้านหนึ่งเรียกตัวโม่ฉิงกลับมา เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ไว้ใจได้เพื่อควบคุมกองทัพบุกตีล้อมเข้าด้านหลังให้กองทัพของเซียวป๋อไม่ทันได้ตั้งตัว”เซียวเยี่ยนพยักหน้า “แผนการนี้นับว่าเสี่ยงมาก แม้

หลังจากที่นางทำตัวดีและว่าง่าย นอกจากยังไม่ปลดโซ่ตรวนที่ขาและขังนางเอาไว้ในเรือน เรื่องอื่นเขาก็ตามใจนางทุกสิ่งชายหนุ่มจับจ้องใบหน้างามด้วยความลุ่มหลง ใบหน้าของนางงามหยาดเยิ้มดุจไห่ถังที่เพิ่งเบ่งบาน จากนั้นจึงกวาดสายตามองผ่านลงมาที่ไหลผ่านลาดไหล่เนียนละเอียดลงไปตามร่องอกลมหายใจเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างถังน้ำ จ้องมองนางด้วยดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยตัณหาและความลุ่มหลงหลี่ซูเยว่ยิ้มยั่วยังช้อนสายตามองเขาอย่างออดอ้อน ยื่นแขนขาวนวลทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอเขาฉุดดึงให้เขาโน้มกายลงมา สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ท้ายทอยของเขาเบา ๆ“ท่านมาแล้วหรือ ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่านพอดี”จมูกของเขากดลงมาถูไถที่จมูกของนาง ร่างกายคล้ายจะละลายไปกับการสัมผัสอ่อนหวานยั่วเย้า ทั้งยังแปลกใจกับท่าทางที่แตกต่างจากทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้นางหลี่ซูเยว่กำลังวางแผนการใดอีกทว่าแม้จะคิดเช่นนี้ เขาก็ยังหวั่นไหวกับการกระทำของนาง และโอนอ่อนกระทั่งน้ำเสียงยังแผ่วเบา“มีเรื่องอันใด”หลี่ซูเยว่ขยับไปจูบที่มุมปากของเขา น้ำเสียงออดอ้อนยิ่งขึ้น“เซียวเยี่ยน...ข้าอุดอู้อยู่แต่ในนี้จนหายใจไม่ออกแล้ว เลิกขัง

หนึ่งเดือนต่อมาเซียวเยี่ยนตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืดของวันหนึ่ง หลี่ซูเยว่ยังคงนอนหลับอยู่ ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นแล้วสวมเสื้อผ้าจากนั้นก็ก้าวออกไปจากห้องหลังจากเซียวเยี่ยนออกไปแล้วสาวใช้ของนางก็เข้ามาดูหลายรอบกว่าหลี่ซูเยว่จะตื่น กระทั่งเป็นช่วงสายมากแล้วจึงเห็นนางลุกขึ้น สาวใช้จึงรีบไปช่วยพยุงนางทันใดเสื้อผ้าของหลี่ซูเยว่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นลำคอขาวที่เต็มไปด้วยร่องรอย ทั้งลาดไหล่มนก็ยังมีรอย เขียวช้ำระบายอยู่จนเต็ม สาวใช้ย่อมรู้ว่าเป็นรอยอันใดแม้จะเห็นมาหลายคราแล้วก็ยังคงอดหน้าแดงไม่ได้หลี่ซูเยว่ถูกสาวใช้ประคองไปอาบน้ำอย่างอ่อนแรง หลายวันมานี้นางถูกเขาเคี่ยวกรำทุกคืนและไม่ได้หยุดพัก รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งผ่านศึกสงครามอันยาวนานและไม่มีทีท่าว่าจะจบแต่เพราะนางโอนอ่อนเอาใจเขา นางจึงได้รับอิสรภาพมาหลายวันแล้ว โซ่ตรวนที่ขาถูกปลดออกและนางก็สามารถเดินเล่นใกล้ ๆ เรือนได้แล้วเช่นกันหญิงสาวนอนในถังน้ำร้อน แน่นอนว่าเป็นถังใบใหม่ที่เซียวเยี่ยนสั่งให้ทำขึ้นมาทั้งยังแข็งแรงทนทานมากกว่าเดิมหลังจากที่เขาออกแรงก่อเหตุจนอ่างพังอย่างน่าอายเมื่อครั้งนั้น“วันนี้ท่านอ๋องจะกลับมาเวลาไหนรู้หรือไม่”

หลังจากทำให้คนสลบไปแล้ว หลี่ซูเยว่ก็ออกจากเรือนด้วยท่าทางย่องเบา มีทหารยามเดินผ่านมาเห็นนางแล้ว หญิงสาวแสร้งยืนนิ่งทว่าเมื่อพวกเขามาใกล้นางก็ซัดผงยาสลบใส่ทหารสองคนทันทีหลังจากพวกเขาล้มตึง หลี่ซูเยว่ก็ลากร่างของพวกเขาไปหลบในพุ่มไม้ทีละคน จากนั้นก็วิ่งหายเข้าป่าไปไม่คิดชีวิตท่ามกลางแสงสลัวของจันทราทว่าพริบตาเดียวนางก็ได้ยินเสียงคนและเห็นแสงคบเพลิงที่ติดตามนางมา ให้ตายเถอะ คนพวกนี้เร็วกว่าที่คิด นางหนีออกมาได้ครู่เดียวเท่านั้นพวกเขาก็รู้ว่านางหายไปหลี่ซูเยว่วิ่งลัดเลาะป่ารกจนแทบหมดแรงก็ได้ยินเสียงคนวิ่งไล่ตามและยังมีแสงคบเพลิงที่เห็นจากจุดที่นางยืนอยู่“ให้ตายเถอะ ทำไมรู้เร็วขนาดนี้”และแม้ว่าหลี่ซูเยว่จะวิ่งเร็วแค่ไหนก็ยังไม่สู้ทหารพวกนั้น ในที่สุดนางก็ถูกพวกเขาล้อมเอาไว้“พระชายาได้โปรดกลับไปกับพวกข้าเถิด”หลี่ซูเยว่อ้อนวอน “ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ ข้าขอร้อง”ทหารไม่เสียเวลาเอ่ยกับนางอีก พวกเขาเดินเข้ามาใกล้เอ่ยว่า “ล่วงเกินพระชายาแล้ว” จากนั้นข้อมือของนางก็ถูกกระชาก ทว่าในเวลานั้นจู่ ๆ ก็มีลูกธนูพุ่งเข้ามาปักที่ข้อมือของทหารคนนั้นอย่างแรง“อ๊าก!”ไม่เพียงเท่านั้นยังมีลูกธนูพุ่งออกมาจา

หัวใจของนางเต้นระรัว ในที่สุดก็เจอตัวเอกแล้ว นางหันไปมองคนที่ยังจับมือของนางเอาไว้แล้วจ้องเขม็งผู้ชายหล่อเหลาคนนี้คือ ซูเจิ้ง หรือ หลี่ซูเจิ้ง พี่ชายของหลี่ซูเยว่ที่เป็นพระเอกในนิยายให้ตายเถอะ ด้วยใบหน้านี้ทำไมนางจึงคิดไม่ถึงกันนะ หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงเบาหวิว“หลี่ซูเจิ้ง เป็นท่านหรือท่านพี่”ชายหนุ่มมีสีหน้าประหลาดใจ“เจ้าเป็นอันใด ไยจึงทำท่าจำพี่ไม่ได้”หลี่ซูเยว่รีบเอ่ยรัวเร็ว “ขะ...ข้าเพียงตกใจมากเกินไป ท่านพี่ข้าย่อมจำท่านได้อยู่แล้ว”หลี่ซูเจิ้งมองนางด้วยสายตาราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“น้องพี่คงได้รับความลำบากมามากใช่หรือไม่ เซียวเยี่ยนทำอะไรเจ้าบอกพี่”“หญิงสาวส่ายหน้า ข้าไม่เป็นไร เขาไม่ได้ทำร้ายข้าเพียงแต่ขังข้าเอาไว้เท่านั้น ตอนนี้หนีมาได้สำเร็จข้าจะไม่กลับไปหาเขาอีก”มือของหลี่ซูเจิ้งกำแน่นก่อนจะคลายออก เขาอยากจะสังหารเซียวเยี่ยนกับมือตนเอง โทษฐานที่กล้าทำให้น้องเขาได้รับความลำบากเช่นนี้“ท่านพี่ ไยทำหน้าเช่นนั้น อันที่จริงนอกจากเรื่องขังข้าในเรือน เรื่องอื่นเขาดีกับข้าจริง ๆ ท่านอย่าโกรธเลยนะ ข้ารู้สึกผิดยิ่งที่ทำให้ท่านเป็นห่วง”หญิงสาวไม่อยากให้เขาคิดมาก อีกทั้งสิ่งที