《ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“พระชายาเล่นนานหรือยัง”“พักหนึ่งแล้วขอรับ”ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำใดอีก ดวงตาดอกท้อยังจ้องมองร่างบางด้วยความสนใจไยสตรีที่แลดูบอบบางถึงสามารถโลดเล่นอยู่บนผิวน้ำแข็งที่แสนลื่นไถลนั่นได้ด้วยแผ่นไม้เพียงสองอันหลี่ซูเยว่ลื่นไถลไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง แสงอาทิตย์ที่ตกลงมากระทบใบหน้าของนางช่างขับเน้นให้นางยิ่งงดงามอ่อนหวานและแล้วหลี่ซูเยว่ก็เห็นเขา นางจึงตะโกนออกไปด้วยความดีใจยิ่ง แน่นอนว่าหากโม่ฉิงมาต้องมีข่าวคราวของเซียวเยี่ยนอย่างแน่นอน“องครักษ์โม่ เจ้ามาแล้ว! เจ้าดูนะ ข้าเล่นสกีเก่งหรือไม่”นางรีบเร่งความเร็วมาทางขอบสระตรงจุดที่โม่ฉิงยืนอยู่เพื่ออวดความเก่งกาจ ทว่าเพราะความเร่งรีบมากเกินไปจึงไม่ทันระวัง ปลายไม้สกีกลับไปสะดุดเข้ากับรอยแยกเล็ก ๆ บนผิวน้ำแข็งโดยไม่คาดคิด“ว้าย!”“พระชายา ระวัง!”เสียงคนร้องขึ้นพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าร่างของนางเสียหลักถลาไปข้างหน้าอย่างแรงโม่ฉิงกลับรวดเร็วนัก เขาพุ่งทะยานลงจากขอบสระด้วยกำลังภายใน เหยียบไปบนพื้นน้ำแข็งอย่างมั่นคงพร้อมกับวาดวงแขนรับร่างที่กำลังจะล้มกระแทกพื้นหลี่ซูเยว่โผเข้าสู่อ้อมกอดของโม่ฉิงอย่างจัง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ไถลไปบนน้ำแข็งด้วยกันช้า

เซียวเยี่ยนหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เขาพึงพอใจที่จะจูบนางต่อแม้นในโพรงปากจะอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมาจากการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา และเมื่อหนำใจแล้วจึงผละออกช้าๆเพียะ!หลี่ซูเยว่ตบหน้าเขาเต็มแรงด้วยมือที่สั่นเทา เซียวเยี่ยนถูกตบจนหน้าหัน เขาหันขวับกลับมามองนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและแสยะยิ้ม หลี่ซูเยว่ตัวสั่น คิดว่าตนเองพลาดแล้ว เขาอาจจะตบนางคืน ทว่าเซียวเยี่ยนกลับไม่ทำเช่นนั้น เขาอ้าปากหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาฉายแววโรคจิตจนน่าขนลุก จ้องนางด้วยสายตาคลั่งใคล้“สู้คนอีกแล้วนะองค์หญิง แต่ท่านที่เป็นเช่นนี้ ช่างเร้าใจนัก”สิ้นคำเซียวเยี่ยนพลันกระชากร่างนางกลับมาจูบอีกครั้ง และจูบนี้กลับทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิมครานี้นางไม่กล้าแม้แต่จะขยับกัดเขาอีกแล้ว ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลพราก ยอมรับสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนนั้นด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุดนางเพิ่งจะตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า นางได้เจอตัวร้ายของจริงเข้าเสียแล้ว และนั่นยิ่งทำให้นางนึกหวาดผวาเมื่อคิดถึงไปถึงชะตากรรมของ ฉางเกอว่าถูกเซียวเยี่ยนทำเช่นไรสตรีนางนั้นเพียงคิดจะตีตัวจากเขา กลับถูกทำลายวรยุทธ์และกักขังไว้ในกรงทอ

“ท่านอ๋อง ข้าไม่ใช่คนเช่นท่าน เพราะข้าทำให้เขาลำบาก ข้าจึงไม่สบายใจเพียงนี้ ท่านช่วยตอบข้าไม่ได้หรือ!”เซียวเยี่ยนมองนางด้วยแววตามืดคลึ้ม ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “หนังเจ้านั่นหนานัก ไม่ตายง่าย ๆ หรอก และห้ามเจ้าเอ่ยถามถึงอีก หาไม่แล้วข้าจะลงมือแยกร่างมันเสีย!”กล่าวจบเขายังขยับเข้ามาใกล้จนนางได้กลิ่นสุราเข้มข้นหลี่ซูเยว่ได้ยินก็พลันสะอึก คิดในใจอย่างหวาดผวา ยามสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารของเขา ทว่าได้ยินว่าโม่ฉินแม้จะโดนหักแขนเขาก็ยังมีชีวิต นางก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อยริมฝีปากบางของเซียวเยี่ยนขยับเอ่ยช้า ๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ“อีกอย่าง หลี่ซูเยว่...ท่านอย่าคิดทรยศข้า อย่าคิดเหมือนโม่ฉิง ข้าห้ามท่าน! ห้ามเด็ดขาด! หาไม่แล้วข้าจะฆ่าท่านด้วยมือของข้าเอง!”หลี่ซูเยว่ขมวดคิ้วงาม วาจาของคนผู้นี้เต็มไปด้วยการใส่ความที่ไร้เหตุผล นางส่ายหน้ารัวเร็วเพื่อปฏิเสธ“ข้าไม่เคยทรยศท่าน โม่ฉิงยิ่งไม่เคยคิด ท่านคิดมากไปแล้ว เขาแค่ช่วยข้า มันเป็นอุบัติเหตุแท้ ๆ จะเกี่ยวกับการทรยศได้ยังไง ท่านอย่าพูดจามั่วซั่วแบบนี้สิ”“โม่ฉิงไม่เคยคิดหรือ? หึ! ท่านจะรู้อะไร องค์หญิง ท่านไม่เคยรู้อะไรเลยสักอย่าง!”

ทว่าแม้จะเป็นเพียงคำพูดประจบประแจงเพื่อเอาตัวรอด เขาก็กลับหลงใหลที่จะฟังมัน และเลือกที่จะเชื่อว่านางกำลังพูดความจริงน้ำเสียงของเซียวเยี่ยนอ่อนลงในทันตา “เวลานี้หาใช่เวลามาพูดคุยด้วยปาก...”“ไม่พูดด้วยปาก แล้วจะพูดด้วยสิ่งใด?”“ด้วยร่างกายของท่าน ตอบสนองข้าสิ ทำให้ข้าเชื่อว่าท่านพูดจริง จากนั้นข้าจะมอบความสุขให้ท่านเอง”หลี่ซูเยว่ถอนหายใจยาวออกมาอย่างหมดแรง การอยู่กับตัวร้ายวิปริตผู้นี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังขึ้นรถไฟเหาะที่ทั้งหวาดเสียวและไม่รู้ชะตากรรมในเมื่อขบวนรถได้เริ่มเคลื่อนไปแล้ว ก็ยากที่จะสั่งให้หยุด นางคงต้องรอจนกว่ามันจะสิ้นสุดลงเอง และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่กลับมาขึ้นรถไฟขบวนนี้อีกเป็นครั้งที่สองในขณะที่สมองของนางกำลังปฏิเสธ เสียงแหบพร่าของชายที่กำลังลูบไล้ร่างกายของนางมาจนถึงริมฝีปากก็เอ่ยขึ้น“หลี่ซูเยว่...จูบตอบข้า”หลี่ซูเยว่ถอนหายใจยาวจากนั้นก็ผงกศีรษะรับจูบของเขาอย่างว่าง่าย การจะเอาใจผู้ชายเด็กน้อยในร่างผู้ชายตัวโตสำหรับคุณหมอที่มีประสบการณ์รับมือกับเด็กสูงย่อมไม่ยากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ง่ายเช่นกัน เฮ่อ!เมื่อนางโอนอ่อนแล้ว สัมผัสในครานี้จึงนุ่มนวลลงไม่น้อย ปลายลิ้

แสงแดดยามสายจัดสาดทะลุผ้าม่านเข้ามาเตือนให้รู้ว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นนานแล้วหลี่ซูเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งสรรพางค์กาย นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เงียบเชียบ ไม่พบร่องรอยของบุรุษจอมเผด็จการคนนั้นแล้ว จะมีก็เพียงรอยยับย่นบนที่นอนและกลิ่นอายเข้มข้น ที่ตอกย้ำถึงพายุสวาทอันดิบเถื่อนเมื่อคืนที่ผ่านมานางจำไม่ได้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน รู้เพียงว่าความแค้นใจและความปวดร้าวจากการถูกมองเป็น ‘ตัวแทน’ มันสูบเรี่ยวแรงนางไปจนสิ้นก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรานางพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าต้องตัดใจให้ขาด ตัวร้ายผู้นี้ไม่มีสิ่งใดดี ความหวั่นไหวที่เคยมีเป็นเพียงความผิดพลาดของหัวใจที่เผลอไผลไปชั่ววูบเท่านั้นนางพยายามพยุงกายที่บอบช้ำลุกขึ้นนั่ง ท้องเจ้ากรรมเริ่มประท้วงด้วยความหิวโหย เพราะตั้งแต่เมื่อวานเย็นนางไม่ได้แตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียว ยามนี้คงเลยเวลาอาหารเช้ามานานมากแล้วแม้ว่าใจจะรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวและหัวใจแต่ร่างกายก็ไม่เคยทรยศตัวเองสินะ หลี่ซูเยว่ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง และในตอนนี้นางจึงเห็นว่าแขนของนางสองข้างมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ และที่ข้อเท้าทั้งสองข้างก็เช่นกันหญิงสาวแกะผ้า