All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 561 - Chapter 570

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่กล่าวคำใด ขณะเดินนำนางไป๋ผ่านม่านกั้นเข้าไปด้านในจี้หานอีเดินตามหลัง ก้าวเข้าไปด้านในเช่นกันฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองดูจี้หานอีที่เดินเข้ามา นางนั่งลงบนเก้าอี้พลางกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ “เจ้ากลับไปเถิด เรื่องนี้มอบให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าจัดการแล้วกัน”จี้หานอีมองไปทางฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น นางเม้มริมฝีปากก่อนกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “สะใภ้รู้สึกว่าการจัดการกับอนุหลัวเช่นนี้ออกจะไม่เหมาะสมนัก รอให้นายท่านใหญ่กลับมาแล้วค่อยตัดสินใจร่วมกันดีหรือไม่เจ้าคะ ถึงอย่างไรนางก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดคุณชายรอง ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ความปรองดองในครอบครัวย่อมสำคัญที่สุดเจ้าค่ะ”กล่าวถึงตรงนี้ จี้หานอีก็ชะงักไปเล็กน้อย “อีกอย่าง สะใภ้อยากไต่ถามไป๋เหอเป็นการส่วนตัวสักหน่อยเจ้าค่ะ”จุดประสงค์หลักของจี้หานอีคือไม่อยากให้รีบด่วนสรุปเรื่องราวเร็วเกินไปประโยคแรกที่จี้หานอีกล่าวถึงคือความปรองดองในครอบครัว ซึ่งความปรองดองนี้ไม่ได้หมายถึงเพียงเรือนหน้า แต่ยังรวมถึงเรือนหลังด้วยคุณชายรองเสิ่นฉางอิงในจวนแม้เป็นเพียงบุตรที่เกิดจากอนุภรรยา แต่ก็นับว่าเป็นผู้มีความสามารถหาตัวจับยากในบรรดาลูก

จี้หานอีล้างมือให้สะอาดก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงมองดูขนมเปี๊ยะข้าวเหนียวชิ้นหนึ่งบนจานใบเล็กเบื้องหน้า หลังก้มหน้าลงกัดไปหนึ่งคำ แต่ยามกะพริบตา สิ่งที่หวนคิดกลับเป็นภาพตอนที่ตนเองมองดูไป๋เหอสิ้นใจตายนางไม่ได้เกิดความรู้สึกสงสารไป๋เหอ แม้จะน่าเวทนาอยู่บ้างก็ตาม เพราะนางกำลังรู้สึกคล้ายตนเองติดอยู่ในจวนหลังใหญ่ที่มีกำแพงสูงตระหง่านสี่ด้านและเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก ความโหดร้ายและคลื่นใต้น้ำหลังกำแพงสูงแห่งนี้กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างหนาแน่นความหนาวเหน็บสายหนึ่งพลันแล่นปราดขึ้นมาจากฝ่าเท้านางยิ่งตระหนักเป็นครั้งแรกว่า จวนตระกูลสูงศักดิ์อย่างจวนสกุลเสิ่นนั้นช่างแตกต่างไปจากจวนสกุลจี้และจวนสกุลเซี่ยในอดีตโดยสิ้นเชิงจวนสกุลจี้นั้นมีแต่ความปรองดอง ต่อให้บ่าวไพร่กระทำความผิด ก็ไม่มีทางใช้บทลงโทษที่รุนแรงถึงเพียงนั้น อย่างมากก็แค่ถูกขายออกไป ส่วนการใช้ไม้หนีบนิ้วมือหรือตัดลิ้น นับว่าเป็นความโหดเหี้ยมที่นางไม่เคยนึกฝันมาก่อนความตายของไป๋เหอ ยิ่งทำให้จี้หานอีรู้สึกหวาดผวาราวกับว่าตนเองก็กำลังตกอยู่ในแผนการร้ายเช่นกันแม้จวนสกุลเซี่ยจะเป็นตระกูลใหญ่และมีผู้คนในตระกูลไม่น้อย ทว

นางเองก็ไม่อยากกล่าวให้รุนแรงเกินไปจนต้องมาผิดใจกับบุตรชายจึงเสริมว่า “แม่เข้าใจความหมายของเจ้า และแม่ก็ไม่ได้โทษนางเสียหน่อย เพียงสอบถามเจ้าดูเท่านั้นเอง”เสิ่นซื่อหลุบตาลง ก่อนหยัดกายลุกขึ้น เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “ท่านแม่ผ่านโลกมาทั้งชีวิต ย่อมรู้ดีว่าสิ่งใดคือข่าวลือ หากหลงเชื่อโดยง่าย ก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกผู้อื่นจูงจมูกขอรับ”“ผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวลือ แล้วมีเจตนาใดกันแน่? หานอีคือภรรยาที่ข้าเพิ่งแต่งเข้ามา จู่ ๆ ก็มีเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้น ท่านแม่ไม่คิดว่าควรต้องตรวจสอบให้กระจ่างหรือไร”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเงยหน้ามองใบหน้าอันเย็นชาและเคร่งขรึมของเสิ่นซื่อด้วยความงุนงง ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะก่อนจะได้ยินเสิ่นซื่อกล่าวต่อ “วันนี้นางต้องมารับความน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้ ภายในใจจะปวดร้าวเพียงใด? ลูกคงไม่อาจรั้งอยู่ต่อ ต้องขอตัวไปดูนางก่อน ลูกขอตัวขอรับ”เสิ่นซื่อกล่าวจบก็ทำท่าจะก้าวเดินออกไป ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองแผ่นหลังของเสิ่นซื่อที่หันขวับไปแล้ว พลันเอ่ยปากถามขึ้นว่า “แม่ขอถามเจ้า ที่นางหลัวบอกว่าเห็นบ่าวรับใช้หอบเสื้อผ้าเปื้อนเลือดออกมา มันหมายความว่าอย่างไร?”

จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้ให้แล้วกันไปอย่าว่าแต่เรื่องที่นางยังคงมีความเคลือบแคลงใจเลย ลำพังเรื่องที่อนุหลัวได้รับการลงทัณฑ์ไปแล้ว นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำตัวเป็นผู้ที่ได้คืบจะเอาศอกอีกยิ่งไปกว่านั้นพี่ชายของเสิ่นซื่อก็ถึงขั้นเอ่ยปากแล้ว ภายหน้านางยังปรารถนาจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในจวน จึงยิ่งไม่จำเป็นต้องเพิ่มเรื่องราวให้วุ่นวาย ซ้ำอนุหลัวยังเป็นคนของบ้านใหญ่ เสิ่นซื่อจึงไม่อยู่ในฐานะที่จะสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเท่าใดนักจังหวะนั้นเอง สาวใช้ด้านนอกก็เข้ามารายงานว่า เสิ่นซู่พาบุตรชายมาขอขมาแล้ว ทั้งยังได้ยินว่าบุตรชายของเขาคุกเข่าโขกศีรษะอยู่บนพื้นไม่ยอมลุก เอาแต่ร้องขอรับการลงทัณฑ์แทนอนุหลัวท่าเดียวเมื่อจี้หานอีได้ฟังดังนั้นก็นึกไม่ถึงอยู่บ้าง แต่ก็จำต้องยอมรับว่า แม้อนุหลัวจะเป็นเพียงอนุภรรยา ทว่ากลับมีบุตรชายที่กตัญญูและสามีที่รักใคร่ หากนางเป็นคนมีนิสัยเลวร้ายจริง ก็คงไม่มีทางได้รับสิ่งเหล่านี้เป็นแน่จี้หานอีจึงกล่าวกับเสิ่นซื่อว่า "ในเมื่ออนุหลัวได้รับการลงทัณฑ์แล้ว ข้ากับนางล้วนไม่ได้มีความแค้นเคืองต่อกัน บางทีนางอาจทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้าเ

หรงชุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้า "ตอนกลับมาเมื่อวันก่อน ท่านโหวสั่งให้บ่าวไพร่ระหว่างทางถอยออกไปหมดสิ้น บ่าวเดินตามมาก็ไม่เห็นผู้ใดแม้แต่คนเดียว ไม่มีทางที่จะมีผู้ใดพบเห็นอีกแน่นอนเจ้าค่ะ"จี้หานอีพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้สิ่งใดต่อนางเองก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อดื่มยาที่แม่นมฟางยกเข้ามาให้เสร็จจึงล้มตัวลงนอนกระทั่งหลับไปจนถึงกลางดึก ด้านหลังก็พลันปรากฏเรือนกายอุ่นร้อนแนบชิดเข้ามา ฝ่ามืออันกว้างใหญ่ลูบไล้ขึ้นมาบนเอวคอด ก่อนจะค่อย ๆ จับพลิกร่างอย่างแผ่วเบา ให้จี้หานอีหันหน้าเข้าหาตนเองจี้หานอีผู้กำลังหลับสนิทจึงตื่นขึ้นมาสะลึมสะลือ นางรู้สึกว่าปลายคางถูกเชยขึ้น จากนั้นริมฝีปากอันเปียกชื้นก็ประทับลงมาจี้หานอีปรือตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความง่วงงุน ก่อนพบเข้ากับเสิ่นซื่อที่เรือนกายแผ่ซ่านไอเย็นแห่งยามราตรี บนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ทว่าสายตากลับจ้องมองนางเขม็งนางง่วงจนแทบทนไม่ไหว ฝ่ามือดันแผงอกของเสิ่นซื่อไว้ และคิดจะพลิกตัวกลับไปอีกทางทว่าเสิ่นซื่อกลับรั้งเอวจี้หานอีไว้ไม่ยอมให้ขยับ ในลำคอเปล่งเสียงครางทุ้มต่ำการร่วมอภิรมย์อย่างเร่งรีบในวังเมื่อคราวก่อน ไม่อาจปลดปล่อยควา