Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 551 - Bab 560

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเพิ่งทราบข่าวลือในจวนช่วงสองวันนี้ก็เมื่อเช้านี้เองตอนที่บ่าวอาวุโสข้างกายนางไปสั่งการเรื่องอาหารเช้าที่โรงครัว ก็บังเอิญได้ยินบ่าวในนั้นแอบวิพากษ์วิจารณ์กันถึงเรื่องที่จี้หานอีถูกพวกโจรบนหลังม้าลักพาตัวไปพอกลับถึงเรือนจึงได้นำเรื่องนี้มารายงานนางฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลย เดิมทีเมื่อเช้านี้ตั้งใจจะไต่ถามเสิ่นซื่อ ทว่าการประชุมขุนนางในท้องพระโรงย่อมสำคัญกว่า นางจึงจำต้องอดกลั้นไว้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจข่มความโกรธาที่จะระบายโทสะใส่จี้หานอีอยู่ดีหากเรื่องนี้เป็นความจริง ในเมื่อบ่าวไพร่ในจวนยังเล่าลือกันถึงเพียงนี้ ไม่ทราบผู้คนภายนอกจะล่วงรู้ไปถึงไหนแล้ว?เช่นนั้นหลังจากนี้จวนสกุลเสิ่นจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?จี้หานอีหลุบตามองเศษกระเบื้องเคลือบชั้นเลิศที่แตกกระจายอยู่แทบเท้า หัวใจพลันกระตุกวูบไปชั่วขณะ ครั้นเงยหน้าขึ้นพินิจโทสะบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ภายในใจก็ลอบใคร่ครวญจนพอจะคาดเดาสาเหตุแห่งความเกรี้ยวกราดนั้นได้ราง ๆ ทว่าสีหน้าของนางกลับยังคงสงบนิ่ง ขณะส่ายศีรษะพลางกล่าว "สะใภ้ไม่เข้าใจความหมายของท่านแม่เจ้าค่ะ สะใภ้ไม่เคยทำสิ่งใดผ

ทางด้านนางไป๋ก็กำลังนอนเท้าคางอยู่บนตั่งกุ้ยเฟย ความเคลื่อนไหวทางฝั่งของฮูหยินผู้เฒ่านั้น มีคนมารายงานให้นางทราบนานแล้วอิ๋นเซียงนวดฝ่าเท้าให้นางไป๋พลางถาม "ฮูหยินไม่ลองแวะไปดูหน่อยหรือเจ้าคะ?"นางไป๋จิบชาอย่างเนิบช้า ปรายตาขึ้นมองอิ๋นเซียงปราดหนึ่ง "ข้าจะไปทำไมตอนนี้? ให้ไปหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่างั้นหรือ?""ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมต้องการปิดบังเรื่องนี้ไว้ให้มิดชิดที่สุด แล้วข้าจะไปร่วมวงหาความวุ่นวายทำไม""ต่อให้ต้องไป ยามนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม"กล่าวจบ นางไป๋ก็หันไปมองบ่าวอาวุโสจางผู้อยู่ข้างกาย "เจ้าไปบอกอนุหลัวทีว่า อาการป่วยของข้าดีขึ้นมากแล้ว ไม่ต้องรบกวนให้นางมาจัดการเรื่องในจวนอีก"บ่าวอาวุโสจางพยักหน้ารับคำ ก่อนขยับเข้าไปใกล้พลางกล่าว "สองสามวันมานี้ บ่าวให้คนคอยจับตาดูอนุหลัวไว้ เห็นว่านางไม่ได้ทำตัวเย่อหยิ่งจองหองเหมือนแต่ก่อนแล้วเจ้าค่ะ เมื่อก่อนพอสบโอกาสก็มักจะไปประจบประแจงดึงคนมาเป็นพวก คอยไปเอาอกเอาใจต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอยู่เสมอ แต่ช่วงสองสามวันนี้กลับทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้นมากทีเดียว"นางไป๋แค่นหัวเราะเย็นชา ใช้ฝาถ้วยชาเขี่ยกากชาเบา ๆ แล้วกล่าวเสี

เมื่อจี้หานอีได้รับอนุญาตจากฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น จึงลุกขึ้นเดินออกไปยังระเบียงในลานเรือนด้านนอก นางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่สาวใช้ยกมาให้ พลางเอียงหน้ากระซิบสั่งการหรงชุนที่อยู่ข้างกาย รอจนหรงชุนเดินออกไป นางถึงค่อยเรียกพ่อบ้านเข้ามา สั่งให้นำรายชื่อบ่าวไพร่ในห้องครัวทั้งหมดมามอบให้ พร้อมทั้งให้พ่อบ้านขานชื่อตามบัญชีนั้นทีละคน เมื่อขานชื่อผู้ใดก็ให้ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เพื่อให้นางได้จดจำหน้าตาเสียก่อนจี้หานอีมีความจำดีเลิศมาตั้งแต่เด็ก พ่อบ้านขานชื่อเพียงรอบเดียว นางก็สามารถจดจำชื่อและหน้าตาของผู้คนได้ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้วจากนั้นนางจึงกวาดสายตามองทุกคนอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ก่อนถามขึ้นว่า "ตกลงจะไม่สารภาพกันใช่หรือไม่?"บรรดาบ่าวไพร่ต่างพากันหดคอเงียบงัน ไม่มีผู้ใดกล้าตอบแม้แต่คนเดียวจี้หานอีพยักหน้า น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผืนน้ำในทะเลสาบยามต้นวสันตฤดู "เอาเถิด ข้าจะไม่บีบบังคับพวกเจ้า""ข้าให้สาวใช้ไปนำชุดเครื่องชาของข้ามาแล้ว เครื่องชาชุดนั้นเป็นเครื่องกระเบื้องบรรณาการจากราชวงศ์ก่อน ความวิเศษของมันคือสามารถแยกแยะผู้ที่ซื่อสัตย์กับผู้ที่คิดคดได้""ผู้ใดที่มีชนักติดหลังเมื่อดื

สิ้นคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น พ่อบ้านก็รีบออกไปจับตัวคนทันทีจากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็ตวัดสายตามองเหลียนซินผู้คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความเย็นชา “ช่างเป็นบ่าวที่กำเริบเสิบสานนัก เรื่องของเจ้านาย เจ้าไม่รีบมารายงาน แต่กลับกล้าเอาไปพูดจาเหลวไหล”ทั้งยังออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ให้คนมาลากตัวเหลียนซินออกไปตัดลิ้นทิ้งเสียเหลียนซินถึงขั้นร้องไห้ด้วยความตกใจกลัว รีบร้องขอความเมตตาทันทีเมื่อจี้หานอีได้ยินดังนั้น จึงขยับเข้าไปใกล้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพลางเอ่ยปากห้าม “เก็บตัวเหลียนซินไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวยังต้องซักถามตอนอีกฝ่ายมาถึง หากเป็นเพียงคำกล่าวอ้างของนางฝ่ายเดียวคงพูดยากนัก”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นชะงักไปเล็กน้อย เมื่อครุ่นคิดว่าสิ่งที่จี้หานอีกล่าวมานั้นมีเหตุผล จึงสั่งให้คนหยุดมือแต่อนุหลัวยังไม่ทันมาถึง ด้านนอกก็มีสาวใช้เข้ามารายงานว่านางไป๋มาแล้วทันทีที่นางไป๋ก้าวเข้ามาในโถงด้านนอก และเห็นบรรดาสาวใช้คุกเข่าอยู่บริเวณลานเรือนด้านนอก กอปรกับเห็นเหลียนซินคุกเข่าอยู่ภายในห้อง ก็อดถามไม่ได้ว่า “นี่เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?”กล่าวพลางนางก็หันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น “เมื่อค

จี้หานอีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง รู้ดีว่าตนเองไม่อาจขัดขวางได้อีก จึงปรายตามองนางไป๋อีกครั้ง ก่อนจะหลุบตาลงมองอนุหลัวผู้กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไป ทั่วทั้งร่างของนางสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดคล้ายกำลังกลัวสิ่งที่สาวใช้จะพูดออกมาจริง ๆจี้หานอีขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังคงนั่งตัวตรงด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็นตามเดิมผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป บ่าวด้านนอกก็ลากตัวสาวใช้สองคนที่ร่างโชกเลือดเข้ามา โดยมีบ่าวรับใช้คนสนิทที่นางไป๋มักเรียกใช้เป็นประจำยืนรายงานอยู่ด้านข้าง “เรียนฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินทั้งสอง มีสาวใช้คนหนึ่งยอมรับสารภาพแล้วขอรับ”นางไป๋ตวัดสายตามองทันที น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเหี้ยมเกรียม “ยังไม่รีบพูดออกมาอีก!”จี้หานอีหลุบตาลงขณะมองดูฝ่ามือของสาวใช้ทั้งสองที่คุกเข่าอยู่บนพื้นซึ่งแทบจะถูกชโลมไปด้วยเลือดจนมองเห็นกระดูกสีขาวรำไร ชั่วขณะหนึ่ง นางถึงกับทนดูไม่ได้จนต้องหลับตาลงสาวใช้คนหนึ่งที่หมอบอยู่บนพื้นรีบสารภาพอย่างรวดเร็ว โดยเล่าว่าวันนั้นตอนที่ติดตามอนุหลัวไปที่หน้าประตูเรือนซงเฮ่อ คล้ายกับเห็นหรงชุนถือเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดเดินออกมาสิ้นคำกล่