จี้หานอีตกใจในการกระทำของเสิ่นซื่อจนสะดุ้งเล็กน้อย นางร้องอุทานแผ่วเบา ก่อนกระชับวงแขนกอดลำคอของเสิ่นซื่อแน่นนางถูกเสิ่นซื่ออุ้มเข้ามาในห้องหนังสือ แล้วเขาก็ยกตัวนางขึ้นไปวางลงบนโต๊ะหนังสือจี้หานอีคิดขยับตัวลงมา แต่เพียงครู่เดียวก็ถูกเสิ่นซื่อกดเอวไว้ เบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ของเขาที่โน้มลงมาทาบทับสุ้มเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเย้ายวนดังแว่วเข้าหู “หานอี ทำกันตรงนี้เถิด เจ้าว่าอย่างไร”จี้หานอีรู้ดีว่าตนเองไม่อาจปฏิเสธ แต่ไหนแต่ไรมาเสิ่นซื่อก็เป็นคนเผด็จการและเอาแต่ใจนัก ต่อให้นางบอกว่าไม่ยินยอม เขาก็จะทำเป็นหูทวนลม และดึงดันกระทำในสิ่งที่ตนเองปรารถนาต่อไปอยู่ดีอาภรณ์ในฤดูร้อนนั้นบางเบายิ่ง เรือนผมยาวสยายของจี้หานอีหลังอาบน้ำถูกเกล้าไว้หลวม ๆ เพียงประดับด้วยปิ่นหยกยาวที่ปักเฉียงไว้ ก็แผ่กลิ่นอายเย้ายวนอันสั่นคลอนจิตใจผู้คนแล้วสาบเสื้อถูกปลดเปลื้อง อาภรณ์หลุดลุ่ยลงมาจรดหัวไหล่ เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียดภายใต้แสงสลัว เสิ่นซื่อทอดสายตามองเรือนร่างอันบอบบางล้ำค่าดุจหยกเนื้อดีของจี้หานอีอย่างทะนุถนอม เขาเอื้อมมือไปลูบไล้สัมผัส ก่อนก้มหน้าลงประทับจูบดูดดื่มกับริมฝีปากจิ้มลิ้
Ler mais