All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 571 - Chapter 580

หลังเสิ่นซู่ได้ฟังคำพูดของนางไป๋ก็ก้มหน้าเงียบ ไม่รู้ว่าควรกล่าวอย่างไรดีเมื่อนางไป๋เห็นเสิ่นซู่ไม่พูดจา ก็ได้แต่ปรายตามอง “ข้าแต่งงานกับท่านในครั้งนั้นเพื่อสิ่งใดกัน ก็เพื่อชื่อเสียงที่ท่านเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของฮูหยินผู้เฒ่า ภายหลังแม้จะมีน้องห้า ทว่าท่านก็ยังเป็นบุตรชายคนโต หลายปีมานี้ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างสุดความสามารถ ฮูหยินผู้เฒ่าเคยเห็นค่าบ้างหรือไม่?”“อย่าหาว่าข้าไม่เตือนท่านแล้วกัน ถึงเวลาท่านอาจไม่เหลือสิ่งใดเลยก็เป็นได้”“ตอนที่ยังไม่แยกจวน ท่านพ่อสามีเป็นผู้นำตระกูล และด้วยความที่ท่านพ่อสามีดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี จวนของเราถึงได้พึ่งพิงบารมีท่านจนรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องนี้ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าครหา แต่ตอนแยกจวน จวนของท่านลุงใหญ่ฝั่งตรงข้ามได้รับส่วนแบ่งใดไปบ้าง? ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าท่านเป็นเพียงบุตรบุญธรรมที่ถูกรับมาเลี้ยงเท่านั้น”เสิ่นซู่ขมวดคิ้ว ก่อนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ข้าไม่โลภมากหรอก หากข้าไม่ถูกรับมาเลี้ยงดูเป็นบุตรบุญธรรม ยามนี้ก็คงเป็นเพียงบุตรอนุเช่นคนอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดคอยสนับสนุน ทว่าท่านพ่อกลับไม่ได้ปฏิบัติกับข้าเช่นนั้น เขายกย่องข้าเป็นดั่งบุตร

จี้หานอีนึกไม่ถึงเลยว่าเสิ่นซื่อจะคิดเช่นเดียวกับนางนางถามเสียงแผ่ว “จะเป็นเช่นนั้นหรือเจ้าคะ...”เสิ่นซื่อหลุบตาลงมองจี้หานอี “เป็นหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว ไม่ว่าจะใช่ฝีมือนางหรือไม่ เมื่อเช้านี้พี่สี่ก็ส่งคนมาบอกว่านางหลัวรับสารภาพแล้ว และอีกไม่กี่วันจะมาขอขมาต่อเจ้า”“ที่ข้าบอกเจ้า ก็เพื่อให้ตระหนักไว้ว่าพี่สะใภ้สี่คือคนที่เจ้าต้องคอยระวัง อย่าได้ใจอ่อนไปผูกมิตรกับคนผู้นี้เด็ดขาด”จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ขณะมองแววตาที่คล้ายจะเคร่งขรึมมากขึ้นของเสิ่นซื่อ นางก้มหน้าลงพลางรับคำ “วางใจเถิด ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ...”เสิ่นซื่อเห็นท่าทีอันแสนจะว่าง่ายของจี้หานอีแล้วก็อดรู้สึกว่าช่างน่ารักน่าเอ็นดูไม่ได้ เขาจับปลายคางให้นางเงยหน้าขึ้น ก่อนพินิจดวงหน้านวลเนียนและริมฝีปากสีชมพูระเรื่อดุจดอกอิงฮวา ยิ่งได้มอง ประกอบกับกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยมาแตะจมูก ก็ทำเอาเขาแทบจะควบคุมตนเองไม่อยู่ สุดท้ายจึงจำต้องยอมคลายมือออกตอนที่เสิ่นซื่อกำลังจะก้าวเดินออกไป เขาก็ยังเหลียวมองจี้หานอีที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง เรือนผมสีดำขลับของนางถูกเกล้ามวยตามฉบับสตรีที่ออกเรือนแล้ว ดูทั้งหมดจดผุ

เมื่อนางไป๋เห็นท่าทีเรียบเฉยของจี้หานอี คล้ายไม่ได้อยากรับช่วงต่อเท่าใดนัก ก็อดคาดเดาถึงการตอบสนองเช่นนี้ของจี้หานอีขึ้นมาไม่ได้จี้หานอีเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน แม่สามีก็รีบร้อนให้นางรับช่วงต่องานในจวนเสียแล้ว สิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทำนั้นออกจะเกินไปสักหน่อย เดิมทีนางยังลอบคิดอยู่ว่าจี้หานอีไปเป่าหูอะไรแม่สามีใช่หรือไม่ แต่ดูจากเวลานี้ก็ไม่น่าใช่แต่ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไร ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจของนางไป๋ก็เป็นเรื่องจริง แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมีฮูหยินผู้เฒ่าคอยหนุนหลัง ด้วยหมายจะเชิดชูลูกสะใภ้แท้ ๆ ของตนเอง ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกรับไม่ได้มากขึ้นความจริงนางเองไม่ได้อยากแก่งแย่งสิ่งใด เพียงต้องการความยุติธรรมก็เท่านั้นนางจึงฝืนยิ้มมุมปากพร้อมพยักหน้า โดยไม่ได้กล่าวคำใดอีกระหว่างที่จี้หานอีกำลังเดินกลับ หรงชุนก็พลันถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย "ฮูหยินผู้เฒ่ารีบร้อนให้ฮูหยินดูแลเรื่องราวเร็วถึงเพียงนี้ เรื่องในโรงครัวคงไม่ใช่งานง่ายใช่ไหมเจ้าคะ?"จี้หานอีแย้มยิ้มบางเบา เรื่องในโรงครัวนับว่าจัดการได้ไม่ง่ายจริง ๆการที่นางไป๋มอบหมายให้นางดูแลโรงครัว แม้จี้หานอีจะไม่เ

เห็นได้ชัดว่าจี้หานอีผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าล้างตามาเรียบร้อยแล้ว บนเรือนผมประดับเพียงปิ่นหยกขาวหนึ่งเล่ม ผมยาวสลวยดุจน้ำตกถูกเกล้าขึ้นเพียงหลวม ๆ และปล่อยทิ้งตัวลงมาครึ่งหนึ่ง ยิ่งขับเน้นให้ดวงหน้าจิ้มลิ้มดูผุดผ่อง และดูมีความงามอันน่าทะนุถนอมแผ่ซ่านออกมาเมื่อมองดูนางก้มหน้าจรดพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจ กอปรกับควันธูปไม้จันทน์จากกระถางธูปด้านข้างที่ลอยอวลอยู่รอบกาย ก็ทำเอาเสิ่นซื่อถึงกับหยุดยืนมองอย่างเงียบงันอยู่นานสองนานบนโต๊ะหนังสือของเขาในช่วงสองปีมานี้มีเอกสารราชการกองพะเนิน คดีความบางคดีอาจต้องใช้เวลายาวนานถึงหนึ่งหรือสองปีกว่าจะสะสางเสร็จสิ้น เมื่อมีเอกสารคั่งค้างมากมาย พื้นที่ว่างบนโต๊ะจึงแทบไม่หลงเหลือทว่าบัดนี้เมื่อมีจี้หานอีนั่งอยู่ตรงนั้น ภายในห้องหนังสืออันเย็นชาและอ้างว้าง พอมีนางอยู่ด้วย ก็พลันดูนุ่มนวลและอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยผู้ที่สังเกตเห็นเสิ่นซื่อเป็นคนแรกคือหรงชุนนางกำลังฝนหมึกให้จี้หานอี ภายในห้องนั้นเงียบสงบยิ่ง ทำให้นางรู้สึกง่วงงุน ทว่าจังหวะที่กำลังหาวหวอด ก็พลันเหลือบไปเห็นเสิ่นซื่อยืนอยู่ข้างฉากกั้น จึงรีบเรียก "ท่านโหว" ออกมาด้วยความลนลานทันที

เมื่อเสิ่นซื่อพูดเช่นนั้นด้วยเสียงทุ้มต่ำและท่าทีเคร่งขรึม จี้หานอีก็ต้องพับเก็บความคิดที่จะออดอ้อนเพื่อไม่ต้องกินยาไปทันทีนางคิดจะรับมาถือเอง แต่เสิ่นซื่อกลับนำยาเม็ดเล็กนั้นมาจ่อที่ริมฝีปากของนางเรียบร้อยแล้ว นัยน์ตาดำขลับจับจ้องมองนางเขม็ง สุ้มเสียงแหบพร่าทว่าก็แฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการอันเด็ดขาด “อ้าปาก”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย มือที่ยื่นค้างไว้กลางอากาศจำต้องวางลงด้วยความยอมจำนนยาลูกกลอนเม็ดนั้นแม้มีขนาดไม่ใหญ่ทว่ากลับขมปร่ายิ่ง จี้หานอีกลืนลงคอด้วยความยากลำบาก นางยกมือขึ้นปิดปากแทบจะอาเจียน โชคดีที่เสิ่นซื่อนำน้ำชาอุ่น ๆ มาจ่อที่ริมฝีปาก นางจึงกลืนมันลงคอได้ในที่สุดนางไอออกมาเล็กน้อย พวงแก้มพลันขับสีเลือดฝาดเสิ่นซื่อโอบไหล่อันบอบบางของจี้หานอี นึกไม่ถึงเลยว่านางจะกินยายากเย็นปานนี้ ทั้งที่ยาเม็ดนั้นมีขนาดเพียงครึ่งเล็บมือเท่านั้น ดูท่าคราวหน้าคงต้องสั่งให้หมอหลวงปรุงยาให้เม็ดเล็กลงกว่านี้แล้วยามนี้เมื่อพิศมองหางตาของจี้หานอีที่แดงเรื่อ กอปรกับหยดน้ำตาที่เอ่อคลอก็ให้รู้สึกปวดใจนัก เขาจึงรั้งตัวนางเข้ามากอดในอ้อมอกพลางปลอบประโลมอยู่อึดใจหนึ่งด้วยความที่เสิ่นซื่อเพิ่งอาบน้