All Chapters of หลงเด็กเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

แนะนำเรื่องปลายกันยา กรรณกรณ์ ลูกสาวของภากร และนพนภา ที่ให้อิสระกับลูกสาวในการใช้ชีวิตและการเรียน จนเมื่อเรียนจบแล้วและเข้ามาเริ่มฝึกงานในด้านธุรกิจอิเล็กทรอนิกส์ ในเกื้อการุณกรุ๊ป ชีวิตที่เหมือนเจ้าหญิงก็เปลี่ยนไปเมื่อพบกับเจ้านายที่ประสาทแดกวันละสามเวลาอย่าง ‘กอบกุล เกื้อการุณ’กอบกุล เกื้อการุณ หนุ่มนักธุรกิจรุ่นใหม่เอวไว เมื่อพบกับลูกสาวเพื่อนแม่ ที่เป็นเด็กฝากคนที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่เขาก็ไม่ชอบใจเพราะส่วนใหญ่เป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ และแม่อยากให้สานสัมพันธ์ไปจนแต่งงาน ในตอนแรกเริ่มก็ตั้งแง่ พอได้แอ้มก็ตั้งใจจะแหย่ท่าเดียวเมื่อได้แล้วก็ดันอีก สุดท้ายตกหลุมพรางรักเด็กฝากเข้าเต็มเปา จึงได้ตามหึง ตามหวง และตามไปทวงงานทุกเวลา‘และเด็กฝากวันนั้นจึงกลายเป็นเมียผมวันนี้’..........................................................................................................................................................................................................................กอบกุลเพิ่งวางสายแม่บังเกิดเกล้าก็ต้องหัวเสีย เมื่อรู้ว่าอีกสามวันจะมีพนักงานใหม่ที่เป็นลูกเพื่อนแม

เมื่อได้กระชับมิตรด้วยการกลั่นแกล้งสมใจ เขาก็ลงมาด้านล่างแล้วก็พบกับเธอหน้าห้องพอดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งไปยังเจ้าของใบหน้างดงามราวกับตุ๊กตาลาติดอล ที่ยิ้มพิมพ์ใจมาให้อย่างบูดบึ้ง“นี่ค่ะเอกสารของคุณ” เมื่อเขาลงมาเอาเองเธอก็เดินเข้าไปหยิบให้แล้วก็ยื่นมือให้เขาราวกับเขาไม่ใช่เจ้านาย หรือเรียกให้ถูกคือผู้ชายประสาทแดก“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ฉบับแรกที่คุณไปส่งผมว่าอันนั้นดีกว่า”ปลายกันยาได้ฟังแล้วถึงกับลมออกหู แต่เธอเป็นคนรอบคอบ และเซฟไว้ทุกไฟล์ที่แก้เสมอไม่ได้เซฟทับแต่เซฟเป็นไฟล์ใหม่ เพราะเคยทำโปรเจคจบและเจออาจารย์ประสาทแดกเช่นนี้เหมือนกัน“ถ้าจะแกล้งกันทีหลังไม่ต้องก็ได้ค่ะ ไม่พอใจอะไรพูดมาตรง ๆ เพราะมันเสียเวลาทำงาน” ปลายกันยาเกลียดคนทำงานเหมือนเด็กอนุบาลเล่นขายของ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมายิ่งกว่าจิ้งจกเปลี่ยนสี และที่สำคัญมันไร้เหตุผล“ไม่ได้แกล้งนะแค่ตอนแรกคิดว่ายังไม่ค่อยดี”เธอเรียกว่าคำแก้ตัวนี้สั้น ๆ ว่าแถ มันไม่ใช่นิสัยของผู้บริหารที่ดีหรอก แค่เรื่องรายงานยังแถไปวัน ๆ แบบนี้บริษัทไม่น่าเจริญก้าวหน้าได้เลย หรือเขาแค่มีดวงกันแน่กอบกุลไม่เห็นเธอต่อปากต่อคำต่อ จึงชวยคุยอีก“บ้านอยู่ไหน”“จะไปส่

“วันนี้ไม่เอารถมาเหรอ” เขาเดินตีคู่ไป แต่ต้องแสร้งทำเป็นขรึมต่อหน้าพนักงาน เดี๋ยวจะเสียการปกครอง แต่เธอหันมายกมุมปากนิด ๆ ให้กับมาดผู้บริหารของเขา แต่ยามอยู่กับเธอนั้นเขาก็ผู้ชายหน้ามึนคนหนึ่ง“ตื่นสายเลยมารถไฟฟ้าค่ะ” ปลายกันยาเชิดหน้าขึ้นตอบเช่นกัน เธอก็ไม่ชอบเขาอยู่แล้วที่มาวุ่นวายกับชีวิตจนความสมดุลของเธอแปรปรวนไปหมด ขนาดเธอที่นอนหลับสบายอย่างมีความสุขมาตลอด กลับเป็นคืนแรกที่นอนไม่หลับเพราะผู้ชายเจ้าชู้ด้านข้าง“ก็ไม่บอก ให้ผมนอนด้วยก็จบจะได้มีคนปลุก ผมเป็นคนตื่นเช้ามาก” เขาเข้าลิฟต์มาแล้ว จึงเลิกเคร่งขรึมแล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้กับเด็กฝากน่าเคี้ยวด้านข้าง“คุณเป็นอะไรมากไหม ไม่เคยจีบหญิงหรือไง มาเต๊าะอยู่ได้” เธอไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ และเขาไกลคำว่าสเปกเธอไปไกลมาก ๆ“ถ้าไม่ชอบทำไมต้องเขินด้วย” เขาเริ่มไล่ต้อน“ฉันเปล่านะ” คราวนี้เธอหันมาเถียง แต่กลับเรียกสายตาเจ้าชู้กว่าเขาทั้งมองใบหน้าเธออย่างรู้ทันว่าที่จริงเธอก็เขิน“แก้มแดงขนาดนี้ไม่เรียกเขินแล้วเรียกอะไร”หญิงสาวหันขวับไปมองด้านหลังที่เป็นกระจกในลิฟต์ แล้วก็พบว่าแก้มเธอแดงจริง ๆ นี่เธออายหรือรีบปัดแก้มมากันแน่ ทำไมมันถึงได้แดงเถื

อื้อ...!เสียงเล็กครางหวานทำเอาคนทำยิ้มแก้มปริ ทั้งชั่งใจว่าจะรอให้ถึงเย็นนี้ดีหรือไม่ หรือจะจัดการกินรวบเธอตอนนี้ดี ยิ่งเห็นอาการดิ้นเร่าของเธอแล้ว ยิ่งทำให้เขากระหยิ่มใจ“ยะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ”“คุณฉ่ำขนาดนี้แล้วจะให้ผมหยุดอีกเหรอ” เขาชักนิ้วกลางขึ้นมาชูให้เห็นความฉ่ำวาวของน้ำหวานที่เคลือบท่อนนิ้วของเขาหญิงสาวกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจตัวเอง เธอบังคับร่างกายไม่ได้ แล้วเขาก็เจ้าเล่ห์มากด้วยที่รุกแรงแบบนี้ ต่อให้มารดาของเขาให้เชื่อมความสัมพันธ์ก็เถอะ แต่เขาต้องปล้ำเธอเร็วแบบนี้ได้อย่างไรกัน“ไอ้คนบ้า!”เขาจุ่มจ้วงนิ้วตัวเองเข้าลึกในโพรงสาวแล้วขยับนิ้วเข้าออกระรัวทำให้เธอร่อนสะโพกขึ้นตามนิ้วของเขาอย่างน่าอาย ร่างกายของเธอมันต้องการเขา เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ว่าตอนนี้เธอเหมือนใกล้จะปริแตกเข้าไปทุกทีที่เขาขยับเข้าและออก“ให้ตายสิ” เสียงสบถก่อนด่าตัวเองที่ไปยอมนอนให้เขาทำเรื่องลามกแบบนี้ได้ยังไง หากแม่กับพ่อของเธอรู้คงตีตายเป็นแน่ชายหนุ่มใช้นิ้วกด ๆ ตรงเกสรเม็ดใหญ่จนปริเปล่งเต่งตึงขึ้นกว่าตอนแรกมาก ไม่บอกก็รู้ว่าเธออยากขนาดไหน แล้วเขาไม่พอเพียงแค่นิ้วเดียว ยัดอีกนิ้วลงไปในโพรงนุ่มเพื

เธอค้อนเขาแล้วก็ต้องกิน เพราะวันนี้เพิ่งมีแค่แซนด์วิชตกถึงท้อง แล้วทุกอย่างเหมือนตัวเองโดนจับคลุมถุงชนชอบกล มีแค่พ่อคนเดียวที่ดูเหมือนไม่เห็นด้วย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอมีอะไรกับเขาแล้ว ที่บ้านรับรู้สองบ้าน ที่สำคัญพวกเขาจะจับเธอแต่งงานเธอกินไข่พะโล้ที่แม่เคี่ยวจนเข้าถึงเนื้อไข่ด้านในด้วยความโมโหถึงสามฟอง แต่คนข้าง ๆ กลับดีอกดีใจที่เธอกินเยอะเขาเติมข้าวถึงสองรอบ แล้วก็เป็นตนเองที่อาสาล้างจาน เพราะว่าเมียของเขาขาอ่อน วันนี้ไม่ได้อยากจะหักโหม แต่ว่ามันอดใจไม่ไหวจริง ๆ ใครใช้ให้ดอกลิลลี่ของเธอสวยขนาดนั้น ยิ่งเห็นเกสรบวมเป่งแทบปริยิ่งทำให้ตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ขนาดตอนนี้แค่คิดยังรู้สึกคับแน่นไปทั้งลำปลายกันยาเดินเข้าห้องมาอาบน้ำด้วยความปวดเมื่อย เธอกินยาหลังกินข้าวไปแล้ว แล้วก็อาบน้ำสระผมไม่นานก็เดินออกมาคล้ายพร้อมหลับทุกนาที จนคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยต้องเดินมาพยุง“ปลาย...ไหวไหม” เขาเปลี่ยนสรรพนามที่เรียกเหมือนคุณอาภากร จะได้ดูสนิทสนมแต่สีหน้าของเธอก็ดูน่าเป็นห่วง ใบหน้าแดงซ่านเหมือนคนมีไข้ จนเขาต้องเอามืออังที่หน้าผาก“ตัวร้อนหน่อย ๆ เมื่อกี้ได้อาบน้ำอุ่นหรือเปล่า” เขาถามอย่างเ