All Chapters of หลงเด็กเลี้ยง: Chapter 21 - Chapter 30

บทนำค่ำคืนอันแสนชอกช้ำ ในผับหรูแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง ‘ย่านทองหล่อ’ ที่เป็นแหล่งรวมนักท่องราตรีระดับวีไอพี ที่เพียงพอแอบมาทำงานพิเศษ โดยที่ผู้ปกครองอย่าง ‘อคิน’ไม่รู้เพราะว่าหลายครั้งโดนหาว่าเป็นเด็กใจแตก ชอบเที่ยวตระเวนราตรีไปเรื่อย แต่ไม่มีสักคำที่แก้ตัวด้วยกลัวจะรู้ว่าเธอแอบทำงานเสี่ยง ๆ ที่เป็นเด็กเสิร์ฟบาร์หรู โชคดีที่เพิ่งผ่านสถานการณ์โควิดมา และพนักงานทุกคนที่ทำงานอนุญาตให้ใส่หน้ากากอนามัยปิดหน้า นั่นราวกับกฎที่สวรรค์ประทานพรของเพียงพอเธอจะได้ทำงานโดยที่ไม่มีใครเห็นหน้าที่เป็นอุปสรรคในการทำงานอีกต่อไปแล้ว เพราะเพียงเสี้ยวหน้าด้านล่าง ที่รู้ว่าตัวเองนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจเพศตรงข้ามเพียงใด และนั่นคือการที่เธอต้องหลบเลี่ยงการถูกฉุดกระชากขึ้นรถไปกับนักท่องราตรีวู้!เสียงเป่าปากอย่างโล่งอก เมื่อเธอผ่านความโชคร้ายนั้นมาได้เนื่องจากการ์ดในร้านช่วยเอาไว้ทัน แต่พลันเห็นใครบางคนที่เดินเข้ามา และตรงมายังบาร์บาร์บาร์ ซึ่งเป็นผับที่เธอทำงานอยู่ จึงรีบหลบไปด้านหลัง เพราะหากอยู่นอกร้านที่ไฟสว่างกว่าย่อมจับได้แน่นอน เพราะเธออาศัยร่วมชายคาตั้งแต่ผมยังถักเปีย หากจำเธอไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร

เพียงพอยืนมองบัตรเอทีเอ็มที่เขาวางไว้ให้บนโต๊ะหัวเตียง ความรู้สึกในอกตีรวนกันไปหมด เดี๋ยวก็คิดว่าเขาเป็นห่วงแล้วก็ยิ้ม เดี๋ยวก็คิดว่าแค่ทำตามหน้าที่ผู้ปกครอง ใบหน้าก็สลดตามความคิด อย่างสุดท้ายก็คิดว่าเขาคงมีใจให้หรือเปล่าถึงได้ดูแลขนาดนี้ ความคิดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จนความคิดสุดท้ายที่หลอกตัวเองว่าเขามีใจให้เหมือนตัวเองรู้สึก นั่นจึงสรุปได้ว่า ‘แค่คิดไปเอง’ “เห้อ...เมื่อไหร่จะเลิกเพ้อเจ้อคิดว่าเขาชอบแกนังเพียงพอ อยู่กับเขามาหลายปี หางตายังไม่แลเลย เอาความมั่นใจมาจากไหนฮะ” ด่าตัวเองให้สำนึกเสร็จแล้วก็นอน ปล่อยให้เวลาผ่านไปจนถึงวันศุกร์ ทุกวันเธอจะให้ลุงคมส่งแค่รถไฟฟ้า เพราะไม่อยากใช้เวลาบนท้องถนนนาน แม้ว่าจะขึ้นรถไฟฟ้าแค่ครึ่งชั่วโมง แต่ต้องเบียดเสียดกันทำให้หน้าเธอยมเหมือนเดิม เพราะมันร้อนและต้องแย่งอากาศกันหายใจ เห้อ...! เธอพ่นลมหายใจเมื่อข้างหน้าคือมหาวิทยาลัยแล้ว เดินจากรถไฟฟ้ามาไม่เท่าไหร่ก็ถึง นี่คือความโชคดีที่เลือกเรียนที่นี่ แต่โชคร้ายคือบ้านอยู่ไกลไปสักหน่อย ด้วยเพราะโครงการบ้านหรู ๆ มักอยู่ออกไปชานเมืองเล็กน้อย มันดีสำหรับเจ้าของบ้านอย่า

ใช้ชีวิตผ่านไปหนึ่งเดือนหลังปรับความเข้าใจกันแบบแปลก ๆ ด้วยการพาไปกินโจ๊ก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็กลับมาห่างเหินอีกครั้ง แม้จะมีเงินใช้แต่มันก็ไม่ใช่ป่ะวะที่จะแบบเดี๋ยวก็ดีใส่เดี๋ยวก็เมินเฉย มันสับสนมาก “เป็นอะไรถอนหายใจเป็นร้อยรอบ” เจสซี่ถามขึ้นหลังเติมคูชชันหน้าจนเนียนเด้งปัดแก้มสีชมพูซากุระเบา ๆ “เหมือนเดิมอีกแล้ว” ตอบแล้วก็ทรุดหน้าลงกับกระเป๋า และนี่เป็นกระเป๋าใบใหม่ที่ได้มาหลังจากวันที่มโนไปว่าเขาจะไล่ออกจากบ้าน แล้วตกเย็นก็มีกระเป๋าใบใหม่มารับพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนประหยัดของเขา แต่นั่นเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจเธอเชียวนะ แต่ช่วงนี้เขาห่างเหินอีกแล้วและก็กลับดึกตีสองตีสาม ไม่บอกก็รู้ต้องไปนัดเจอแม่พวกผู้หญิงพวกนั้นแน่ “โว้ย...เบื่อจริง ๆ คราวก่อนหอนเป็นหมา คราวนี้อะไรอีกคะสาว” จำได้ว่าดีกับผู้แล้วเพื่อนหอนไม่ไหว ยกความดีความชอบมาบรรยาย “ก็เขามาทำดีด้วยนี่นา” เสียงงอแงเหมือนเด็กตอบกลับเพื่อนเกย์อย่างเจสซี่ “บอกให้แดกนักบาสก็ไม่เชื่อ เคี้ยวคนแก่ระวังติดฟันนะยะ” เจสซี่ผู้คร่ำหวอดเรื่องนี้กล่าวเตือนฉันด้วยความหวังดี แต่ใจมันไม่รักนี่หว

จากวันนั้นที่เขาดูเป็นห่วงเป็นใยดูแล เหมือนคนพิเศษ เพียงพอก็ยกระดับความสัมพันธ์ของเราสองคนขึ้นมาอีกขั้น โดยที่ให้นิยามความสัมพันธ์นี้ว่า ‘It’s complicate ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนคลุมเครือ’ แต่นั่นทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ ตัดมาที่ปัจจุบันที่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจะได้ดินเนอร์กับเขาในมื้อพิเศษ ที่เธอตั้งใจทำเพื่อเขา เพราะวันนี้เขาจะมากินข้าวที่บ้าน ทั้งที่วันคล้ายวันเกิดเขาจะไปกินที่ไหนก็ได้ แต่เขาเลือกกลับบ้าน “ป้าปิ่นขา...เพียงพอคนดีคนเดิมของป้าปิ่นมาแล้วค่ะ รอเพียงหรือเปล่าคะ” วันนี้เนื่องจากโชว์ฝีมือให้กับคนพิเศษ เธอจึงอาสาช่วยทำอาหาร และทำแต่ของชอบเขา อย่างไข่พะโล้ที่ตุ๋นจนเข้าเนื้อตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้ก็จะทำกุ้งเผา ยำแซลมอน กุ้งแช่น้ำปลา ปลากะพงนึ่งมะนาว ปิดท้ายด้วยต้มยำน้ำใสทะเล เพราะอยู่ด้วยกันมานานจึงรู้ว่าเขาทานอาหารรสจัด เพราะเป็นสายดื่มที่ต้องมีกับแกล้มเคียงคู่กันเป็นเรื่องธรรมดา ผิดกับเธอที่กินแต่พวกจืด ๆ ทอด ๆ หากไปร้านเหล้า ฟีลแบบของกินเล่นมากกว่า “ตายจริงเดี๋ยวป้าทำไข่เจียวปูอีกอย่างดีกว่าค่ะ คุณเพียงเป็นโรคก

เขาเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กอบกุลฟัง วันนี้เลือกมานั่งดื่มที่บาร์บาร์บาร์เหมือนเดิม เขาดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าแต่ยังไม่รู้จะจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดี “มึงรักน้องไหมล่ะ” กอบกุลขยี้ตรงจุดมาก นี่แหละที่เขายังสับสน แต่ถ้าเขาเกิดหลงมีความสัมพันธ์กับน้องขึ้นคนจะมองยังไงเลี้ยงต้อยเอาไว้กิน โคแก่กินหญ้าอ่อน “กูไม่รู้เพราะอาจจะอยู่ด้วยกันมานาน แยกไม่ออกว่าผูกพันหรือรัก” “มึงนี่นะ เป็นโค้ชเก่ง พอลงสนามเองอ่อน” กอบกุลไม่อยากจะถากถางหรอกนะ แต่มันอ่อนมาก “มึงว่าน้องคิดเกินเลยกับกูไหม” เขาหันไปถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกัน “โอ้โหมึงยังจะถาม ชัดเจนขนาดนี้กูรู้ตั้งแต่น้องอยู่มอห้าแล้วไอ้ควาย...เรื่องงานฉลาดแต่เรื่องหญิงโง่บัดซบ” กอบกุลกระตุ้นมันอีกเล็กน้อยด้วยถามคำถามที่ตีแสกหน้า “แล้วถ้าน้องมีแฟน มึงโอเคไหม” “ถามได้กูหวง เลี้ยงของกูมานะ” “แค่นี้มึงก็ไม่ต้องถามใครแล้วป่ะ มึงนี่” เขาผลักหัวเพื่อนไปหนึ่งทีเผื่อความโง่ของมันจะหลุดออกมาบ้าง “แล้วกูต้องทำไง” “ทำที่ใจอยากทำไง ยากอะไร มึงไม่ต้องสนสังคมจ