Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Capítulo 71 - Capítulo 80

บทที่ 22เสียงดนตรีเครื่องสายที่บรรเลงแว่วหวานและเสียงหัวเราะเริงร่าที่เคยดังก้องไปทั่วงานเทศกาลโคมไฟ... ค่อยๆ ถูกกลบด้วยเสียงจอแจและเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจากบรรยากาศแห่งความสุขสมหวัง... พลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลขนาดย่อม เมื่อข่าวลือร้ายแรงแพร่สะพัดมาตามสายลมและปากต่อปากของชาวบ้านร้านตลาดราวกับไฟลามทุ่ง“เจ้าได้ยินหรือไม่? ...ที่สะพานข้ามแม่น้ำฝั่งทิศใต้... มีคนตกน้ำ!”“ตายจริง! ...เห็นเขาว่าเป็นสตรีสูงศักดิ์เสียด้วย... ใช่พระชายาของท่านอ๋องจวิ้นอวี้หรือไม่?”“ใช่แล้ว! ข้าจำชุดของนางได้... พระชายาเยว่ซินตกน้ำ!”ประโยคนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางวงสนทนา รอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้าของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย เลือนหายไปในพริบตา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยผ่อนคลายกลับเคร่งขรึมตึงเครียด นัยน์ตาฉายแววตกใจและเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นปม“เกิดเรื่องแล้ว...”เขาพึมพำเสียงเครียด มือที่กุมมือมู่หลานอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวมู่หลาน ที่ยืนอยู่ข้างกายสัมผัสได้ถึงความกังวลและความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของเขา นางรีบขยับกายเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนห่

บทที่ 24แสงแดดอ่อนจางยามเช้าสาดส่องลงมายังย่านการค้าที่คึกคักจอแจที่สุดในเมืองหลวงช่วงนี้ช่างเป็นโอกาสดีสำหรับ มู่หลาน... อ๋องจวิ้นเจี๋ยมิได้เคร่งครัดให้นางต้องคอยติดตามเขาเป็นเงาตามตัวเหมือนเมื่อก่อน อาจเป็นเพราะความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีให้กันมากขึ้น จากหน้าที่องครักษ์ที่ต้องคอยระแวดระวังภัยในระยะประชิดตอนนี้หน้าที่ของนางคือการรอคอยคำสั่งอยู่ที่จวน หรือหากไม่มีภารกิจสำคัญ เขาก็อนุญาตให้นางออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกได้อย่างอิสระมากขึ้น เพียงแต่ต้องรายงานพ่อบ้านประจำจวนทุกครั้งว่าไปที่ใด และจะกลับเวลาไหนหลังจากที่เฝ้าสังเกตพฤติกรรมของ พระชายาเยว่ซิน มาสักพัก... มู่หลานก็สืบทราบมาว่า ทุกๆ สามวัน พระชายาผู้ร่าเริงมักจะแอบหนีออกจากวังมาที่ร้านขายผ้าชื่อดังแห่งหนึ่ง... 'หออาภรณ์สกุลหลิน'มู่หลานสะกดรอยตามเป้าหมายมาจนถึงหน้าร้านผ้าอันใหญ่โต ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ผู้คนพลุกพล่าน ลอบเข้าไปทางด้านหลังร้าน แล้วใช้วิชาตัวเบาเร้นกายขึ้นไปหลบอยู่บนขื่อคานไม้สูงเสียดฟ้าด้านบนห้องรับรองพิเศษนางปรับลมหายใจให้แผ่วเบาจนแทบไร้เสียง แฝงตัวกลมกลืนไปกับความมืดในมุมอับสายตา และเงี่ยหูฟังบทสนทนาของผู้มาเยือนเบ

บทที่ 26 สายลมราตรีอันเย็นยะเยือกพัดกรรโชกผ่านยอดไม้สูงเสียดฟ้าใน 'ป่าหวงห้าม' ด้านหลังวังหลวง ทำให้เกิดเสียงหวีดหวิวโหยหวนราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาต... เงาตะคุ่มของกิ่งไม้แห้งรูปร่างบิดเบี้ยวทอดตัวยาวลงบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้แห้ง ดูราวกับกรงเล็บของปีศาจที่กำลังไขว่คว้าหาเหยื่อผู้หลงทาง ท่ามกลางความมืดมิดและวังเวงที่ชวนให้ขนหัวลุกนั้น... มีเงาร่างของสตรีสามนางกำลังเดินเกาะกลุ่มกันแน่นราวกับตังเม ย่องเบาเข้าไปในป่าลึกด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ มู่หลาน ในชุดปฏิบัติการสีดำรัดกุม เดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและแผ่วเบา แม้บรรยากาศรอบกายจะน่ากลัวเพียงใด แต่นางกลับรู้สึกเฉยชา... อาจเป็นเพราะความทรงจำของร่างนักฆ่าที่คุ้นเคยกับความมืดและความตายเป็นทุนเดิม หรืออาจเป็นเพราะช่วงแรกที่หลุดเข้ามาในร่างนี้ นางเจอศพ เจอเลือด และเจอเรื่องเฉียดตายจนแทบจะเป็นลมวันละสิบรอบ... จนตอนนี้... ภูมิต้านทานความกลัวของนางพุ่งสูงปรี๊ดจนต่อมความกลัวด้านชาไปเสียแล้ว แต่นั่น... ไม่ใช่ สำหรับอีกสองหน่อที่เกาะติดหนึบอยู่ด้านหลัง! "ฮือ... มู่หลาน..." เสียงกระซิบสั่นเครือของ พระชายาเยว่ซิน (พิมพ์) ด

บทที่ 28 ภายในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงัด... มู่หลาน ในชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางเบาสีกลีบกุหลาบ ที่แหวกเว้าเปิดเปลือยผิวขาวผ่องท้าทายสายลมหนาว นั่งสัปหงกอยู่บนเตียงตั่งกว้างอย่างน่าเอ็นดู ศีรษะทุยสวยโงนเงนไปมา ด้วยความง่วงงุนที่เริ่มครอบงำ หลังจากที่ต้องฝืนตานั่งรอผู้เป็นนายกลับมาตั้งแต่หัวค่ำจนป่านนี้ก็ยังไร้วี่แวว แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องที่ดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ปลุกให้นางสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มู่หลานยกมือขยี้ตาเบาๆ สายตามองไปยังผู้มาเยือน เงาร่างสูงสง่าของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ก้าวเข้ามาในห้อง... ทว่าวันนี้เขากลับดูแปลกไป ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยกลับดูเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นราวกับแบกปัญหาของคนทั้งแผ่นดินเอาไว้บนบ่ากว้างนั้น เขาไม่ได้ตรงเข้ามาหาความสำราญ หรือรุกล้ำร่างกายของนางด้วยไฟราคะเหมือนทุกคืน... แต่กลับเดินลากเท้าหนักๆ มาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ นางบนเตียง ด้วยท่าทางเหนื่อยล้าและอ่อนแรงอย่างหนัก "นอนเถอะ..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแผ่วเบาเจือความเหนื่อยหน่าย มือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน ผิดวิสัยจอมเผด็จการที่นางคุ้นเคย "คืนนี้เจ้าไม่ต้องปรนนิบัติข้าหรอก

บทที่ 30 ขบวนเดินทางอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย เคลื่อนผ่านประตูเมืองเป่ยเยี่ยนเข้ามาอย่างช้าๆ ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาหาใช่การต้อนรับที่อบอุ่นด้วยเสียงโห่ร้องยินดีเฉกเช่นเมืองอื่น แต่กลับเป็นความเงียบงันที่น่าหดหู่... บ้านเรือนสองข้างทางปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา ถนนหนทางว่างเปล่าไร้ผู้คนสัญจร มีเพียงกลิ่นควันไฟจากการเผาศพและกลิ่นสมุนไพรต้มที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงสถานการณ์โรคระบาดที่รุนแรงจนกัดกินเมืองนี้ให้ซึมเซาราวกับเมืองร้าง ที่หน้าจวนเจ้าเมือง... 'เจ้าเมืองจาง' ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมลงพุงในชุดขุนนางเต็มยศ ยืนรอต้อนรับอยู่พร้อมกับเหล่าข้าราชการท้องถิ่น บนใบหน้าอูมระยะนั้น มีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าหัวแม่มือผุดพรายเต็มหน้าผาก ทั้งที่อากาศทางเหนือในยามนี้หนาวเหน็บจนปากสั่น ควันออกปาก "ถวายบังคมท่านอ๋องจวิ้นเจี๋ย... ถวายบังคมท่านอ๋องจวิ้นอวี้..." เจ้าเมืองจางทรุดตัวลงก้มหัวแทบติดพื้น ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำที่กำลังเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้าย เขารู้กิตติศัพท์ของ 'พยัคฆ์หน้าหยก' ผู้นี้ดี... อ๋องจวิ้นเจี๋ยขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมที่เด็ดขาดและเหี้ยมโห