Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Capítulo 81 - Capítulo 90

บทที่ 32 ในที่สุด... ภารกิจขุดรากถอนโคนการทุจริตที่กัดกินเมืองเป่ยเยี่ยนมาช้านาน ก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีราวกับปาฏิหาริย์ ด้วยหลักฐานจาก "ตารางบัญชีมรณะ" ของมู่หลาน ทำให้อ๋องจวิ้นเจี๋ยสามารถสั่งยึดทรัพย์สินที่ถูกยักยอกไปกลับคืนสู่คลังหลวงได้แทบทุกตำลึง และลงดาบประหารชีวิตเจ้าเมืองกังฉินพร้อมพวกพ้องได้อย่างเด็ดขาด สมฉายา 'พยัคฆ์หน้าหยก' ที่เลื่องลือ ขบวนเดินทางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงด้วยความรวดเร็ว... ระหว่างทาง มั่วเหยียน หัวหน้าองครักษ์ และ ซูเจิน ได้เดินทางตามมาสมทบกับขบวน เพื่อเพิ่มกำลังการคุ้มกันให้แน่นหนายิ่งขึ้น ทว่า... เส้นทางขากลับดูเหมือนจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนขามา ฟิ้ว... ฉึก! เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังหวีดหวิว ก่อนจะพุ่งปักเข้าที่ขอบหน้าต่างรถม้าอย่างรุนแรงจนไม้แตกกระจาย! ปลายลูกธนูสั่นระริกห่างจากใบหน้าของมู่หลานไปเพียงคืบเดียว! ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว "เคร้ง! ...คุ้มกันท่านอ๋อง! มีนักฆ่าบุก!" ภายในรถม้าที่โคลงเคลงจากการหักหลบ... มู่หลานนั่งกอดอกถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเซ็งจัด นางถูกสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ออก

บทที่ 34 เมื่อพายุแห่งความวุ่นวายและการนองเลือดผ่านพ้นไป... ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงก็กลับมาสดใสอีกครั้ง ณ เรือนพักส่วนตัวในคฤหาสน์ของ 'หลินเวย' ...หญิงม่ายมหาเศรษฐีผู้งดงามและร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง (แบบไม่ง้อผู้ชาย) กลิ่นหอมหวลชวนน้ำลายสอของ 'เนยย่าง' และ 'หมูหมักซอสสูตรลับ' ลอยคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วสวนหย่อมเล็กๆ ที่ถูกสั่งปิดตายอย่างมิดชิดเพื่อความเป็นส่วนตัวสูงสุด ตรงกลางวงล้อม... เตาถ่านดินเผาทรงโค้งนูนแปลกตาที่หลินเวยสั่งปั้นขึ้นเป็นพิเศษ (หรือที่คนยุค 2025 รู้จักกันในนาม 'เตาหมูกระทะ') กำลังส่งเสียง ซู่... ซ่า... ของมันหมูที่ละลายลงบนกระทะทองเหลือง ยั่วน้ำลายจนท้องร้องจ๊อกๆ สามสาวผู้หลงยุค มู่หลาน (มีนา) , พระชายาเยว่ซิน (หมอพิมพ์) และ หลินเวย (แพรว) นั่งล้อมวงกันบนเสื่อ คีบหมูย่างเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เป็นมื้ออาหารแห่งการเฉลิมฉลองการรอดตายและเยียวยาจิตใจที่ดีที่สุดในสามโลก "อื้มมม! ...น้ำจิ้มสุกี้สูตรเจ๊แพรวนี่มันเด็ดสาระตี่จริงๆ!" เยว่ซินเคี้ยวหมูนุ่มๆ ตุ้ยๆ จนแก้มป่อง ยกนิ้วโป้งให้เพื่อนสาวรัวๆ "กินแล้วน้ำตาจะไหล... รสชาตินี้มันใช่เลย! คิดถึงร้านเจ้าประจำปากซอยที่กรุ

บทที่ 36 ท่ามกลางรัตติกาลอันเงียบสงัด... การเดินทางกลับจวนอ๋องได้สิ้นสุดลงแล้ว ทว่า... พายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ในหัวใจดวงน้อยของ มู่หลาน กลับไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่กีบม้าหยุดกึกหน้าเรือนพัก... นางก็รีบดีดตัวลงจากหลังม้าราวกับต้องของร้อน! ผละออกจากอ้อมกอดแกร่งและไออุ่นจากแผ่นอกที่แนบชิดมาตลอดทางอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แม้สายลมยามดึกจะพัดผ่านมาจนหนาวเหน็บเพียงใด... แต่ใบหน้าสวยหวานของนางกลับร้อนผ่าวราวกับคนจับไข้สูง! ความเย่อหยิ่งเย็นชาและมาดนางพญาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจ... บัดนี้ได้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เหลือทิ้งไว้เพียงดวงหน้าแดงซ่านที่ลามไล่ไปจนถึงใบหูและลำคอระหง นางก้มหน้างุดมองปลายเท้าตัวเอง พยายามซ่อนความขัดเขินจากสายตาอยากรู้อยากเห็นของบ่าวไพร่ และที่สำคัญที่สุด... หลบเลี่ยงสายตาคมกริบของคนร่างสูงบนหลังม้า ที่นางรู้ดีว่าเขากำลังจ้องมองนางอยู่ด้วยแววตาเป็นประกายวิบวับ! "ขะ... ข้าขอตัวกลับเรือนไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ!" นางรีบเอ่ยบอกเสียงรัวเร็วลิ้นแทบพันกัน โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปสบตา ก่อนจะเตรียมสับเท้าใส่ 'เกียร์หมา' วิ่งหนีเข้

บทที่ 38 บรรยากาศมื้อค่ำในเรือนใหญ่ดำเนินไปอย่างเงียบสงบ... เทียนไขในโคมส่องสว่างกระทบจานอาหารรสเลิศ แต่มู่หลานกลับเอาแต่เขี่ยข้าวในชามไปมา นางลอบมองหน้าชายคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สมองตีกันวุ่นวายราวกับสนามรบ จะพูดยังไงดีนะ? เรื่องสมุนไพรในป่าพิษ... ถ้าพูดตรงๆ ... จอมเผด็จการอย่างเขาต้องสั่งห้ามเด็ดขาดแน่นอน แต่ถ้าไม่พูดแล้วแอบหนีไปเอง... กลับมามีหวังโดนเขาจับล่ามโซ่ขังลืมแน่ๆ เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน... ลองใช้ 'ไม้ตาย' ดูก่อนแล้วกัน! นางสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้ดูน่ารักน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ วางตะเกียบลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้หวานหยดย้อยราวน้ำผึ้งเดือนห้า “พี่เจี๋ยเจ้าคะ... พี่เจี๋ยเจ้าขา...” นางกะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาเว้าวอนไปให้... เพราะรู้ดีว่าเวลาอยู่กันสองต่อสอง เขาแพ้ทางคำเรียกขานนี้ที่สุด จวิ้นเจี๋ยชะงักตะเกียบที่กำลังคีบผักทันที... เขาเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตารู้ทัน มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย เรียกเสียงหวานเลี่ยนจนมดขึ้นขนาดนี้... แปลว่านางต้องการอะไรบางอย่างแน่ๆ “หยุด...” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ดักคอทันควันโดยที่นางยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากขอ “ไม่ต้อ

บทที่ 40 ขบวนเดินทางค่อยๆ เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในป่าพิษด้วยความระมัดระวังสูงสุด... บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนใบไม้แห้งและเสียงลมหายใจภายใต้หน้ากากกันพิษ เหล่าองครักษ์และผู้ติดตามต่างกระชับอาวุธในมือแน่น สายตาสอดส่ายไปรอบทิศราวกับเหยี่ยว เพื่อระวังภัยที่อาจพุ่งออกมาจากความมืดได้ทุกเมื่อ ทว่า... รั้งท้ายขบวนนั้น พระชายาเยว่ซิน กลับดูเพลิดเพลินเจริญใจผิดมนุษย์มนา! นางเดินรั้งท้ายสุด มักจะแวะหยุดก้มๆ เงยๆ อยู่ตามพุ่มไม้สีประหลาด เพื่อเก็บตัวอย่างสมุนไพรหน้าตาพิสดารที่ขึ้นอยู่ดาษดื่นตลอดสองข้างทาง ราวกับเด็กที่มาเดินทัศนศึกษาในสวนพฤกษศาสตร์ “โห... นี่มันเฟิร์นยุคดึกดำบรรพ์นี่นา! สปอร์สีน้ำเงินด้วย!” “เยว่ซิน! ...ใช้ไม้เขี่ยดูก่อนจะยื่นมือลงไปนะ!” มู่หลานที่เดินนำอยู่หน้าสุด หันขวับกลับมาตะโกนเตือนเสียงเขียวด้วยความเป็นห่วง “ระวังงูเงี้ยวเขี้ยวขอจะฉกเอา!” และวาจานั้นก็ศักดิ์สิทธิ์ราวกับตาเห็น... ทันทีที่ อ๋องจวิ้นอวี้ (ผู้คอยเดินประกบภรรยาไม่ห่าง) ใช้ปลายดาบที่ยังอยู่ในฝัก ยื่นออกไปเขี่ยพุ่มหญ้าหนาทึบสีม่วงคล้ำที่เยว่ซินกำลังจะเอื้อมมือล