บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: บทที่ 61 - บทที่ 70

บทที่ 12 : ทางเลือกของเชลยสาว หลังจากถูกเหล่าสาวใช้จับขัดสีฉวีวรรณจนสะอาดหมดจด พรมน้ำหอมกลิ่นบุปผาจนหอมฟุ้งไปทั่วเรือนร่าง มู่หลาน ในอาภรณ์ผ้าไหมสีกลีบบัวเนื้อดี ที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูนวลเนียนตา ก็ถูกพาเดินลัดเลาะระเบียงทางเดินยาวเหยียด มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายเคร่งขรึมและทรงอำนาจ 'ห้องทรงอักษร' ของอ๋องจวิ้นเจี๋ย ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านธรณีประตู กลิ่นหอมเย็นๆ ของหมึกจีนชั้นดีผสานกับกลิ่นไม้จันทน์หอมอวลจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก สร้างความรู้สึกสงบแต่กดดันในคราเดียว ภายในห้องกว้างขวางถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าหรูหราสมฐานะ ชั้นหนังสือไม้สักทองสูงจรดเพดานเรียงรายเต็มผนัง อัดแน่นไปด้วยตำราเก่านับหมื่นเล่ม โต๊ะทรงงานทำจากไม้พะยูงดำมันวับตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ด้านหลังโต๊ะคือฉากกั้นไม้แกะสลักลวดลาย 'พยัคฆ์ลงเขา' ที่ดูดุดันราวกับมีชีวิต บุรุษผู้เป็นเจ้าของห้องนั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะ บนโต๊ะมีม้วนกระดาษวางเรียงราย เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา เขาจึงวางพู่กันในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างของนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาพึงพอใจ "งดงาม..." เขาเอ่ยชม

บทที่ 14 แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบแนวหลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวมรกตของร้านรวงในเมืองหลวง สะท้อนประกายระยิบระยับล้อแสงแดดราวกับเกล็ดมังกรที่กำลังเริงระบำ นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ มู่หลาน ถูกแต่งตั้ง (แกมบังคับ) ให้ดำรงตำแหน่ง 'องครักษ์ส่วนตัว' ที่นางได้รับอนุญาตให้ออกมาเปิดหูเปิดตาเดินดูโลกภายนอก ...แม้จะต้องเดินตามหลังเขาต้อยๆ ในฐานะผู้ติดตามก็ตามเถอะ ดวงตากลมโตภายใต้หมวกสานปีกกว้างกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ 'ตลาดตงซื่อ' ย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดและเจริญที่สุดในเมืองหลวงช่างคึกคักและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงที่วางขายสินค้านานาพรรณ ตั้งแต่ผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องเคลือบดินเผาลวดลายวิจิตรบรรจง เครื่องเทศที่ส่งกลิ่นหอมฉุนเป็นเอกลักษณ์ ไปจนถึงขนมหวานนานาชนิดที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าแข่งกับเสียงดนตรีเปิดหมวก ดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ โอ้โห... นี่มัน สยามพารากอน เวอร์ชันจีนโบราณชัดๆ! มู่หลานลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก เมื่อเดินผ่านร้านซาลาเปาไส้หมูแดงที่ควันฉุย นางอยากจะแวะซื้อสักลูกมาประทังความหิว แต่

บทที่ 16 ณ เรือนไม้หลังเล็กที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวอยู่บริเวณท้ายจวนอ๋อง... บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด วังเวง ทว่าแฝงไปด้วยความตึงเครียดเข้มข้นจากบรรดา 'องครักษ์เงา' ฝีมือฉกาจนับสิบชีวิตที่ซ่อนเร้นกายอยู่ตามมุมมืดและแมกไม้ คอยเฝ้าระวังความปลอดภัยดุจตาข่ายฟ้าที่ไม่มีวันยอมให้มดสักตัวเล็ดลอดผ่านเข้าไปได้ มั่วเหยียน วางร่างที่ไร้สติของ ซูเจิน ลงบนเตียงตั่งอย่างระมัดระวังตามบัญชาของท่านอ๋อง ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกบ่าวรับใช้หญิงเข้ามาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และเช็ดตัวให้แก่นาง เพื่อชำระล้างคราบโลหิตและฝุ่นโคลนจากการต่อสู้เสี่ยงตายเมื่อครู่ เวลาผ่านไปชั่วก้านธูปมอดไหม้... เมื่อสาวใช้จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นและถอยฉากออกไปอย่างรู้งาน มั่วเหยียนจึงก้าวเท้าหนักแน่นกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ในชุดองครักษ์สีดำสนิท ยืนกอดอกพิงเสาไม้ต้นใหญ่ที่มุมห้อง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องมองไปยังสตรีที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม่วางตา บัดนี้... คราบเพชฌฆาตเปื้อนเลือดได้เลือนหายไปจนสิ้น... หลงเหลือเพียงดรุณีน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มเกลี้ยงเกลา ผิวพรรณขาวซีดทว่านวลเนียนดุจหิมะแรกฤดู อาภรณ์สีอ่อนสะอ

บทที่ 18 มู่หลานก้าวเท้าเดินออกมาจากเรือนไม้หลังเล็กอย่างเชื่องช้า... ราวกับวิญญาณที่หลุดลอยออกจากร่าง ทุกย่างก้าวที่ย่ำลงบนทางเดินหินขรุขระ ช่างหนักอึ้งเหมือนมีตะกั่วพันชั่งมาถ่วงขาเอาไว้ สมองของนางเอาแต่วนเวียนคิดถึงคำพูดของซูเจิน และความลับสวรรค์ที่นางเพิ่งได้รับรู้มาหมาดๆ นางพยายามจะแค่นหัวเราะออกมา... พยายามคิดเสียว่ามันเป็นเรื่องตลกขบขัน เป็นพล็อตนิยายแฟนตาซีสุดเพี้ยนที่นางบังเอิญหลุดเข้ามาเจอ แต่ทว่า... ภายในอกข้างซ้ายกลับรู้สึกเจ็บแปลบ ราวกับมีเข็มพิษนับพันเล่มทิ่มแทง ความจริงที่ตีแสกหน้าทำให้นางตาสว่างวาบ... สิ่งที่ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ปฏิบัติต่อนางมาโดยตลอด... ความหวงแหนที่แสดงออก... ความเอาใจใส่ในยามเจ็บป่วย... หรือแม้แต่อ้อมกอดที่อบอุ่นอ่อนโยนเมื่อครู่นั้น... ทั้งหมดทั้งมวล... มิใช่เพราะความรัก หรือความพิศวาสในตัวนางแต่อย่างใด มันเป็นเพียงเพราะ 'ผลประโยชน์' ล้วนๆ เขาแค่ต้องการร่างกายของนางเพื่อรักษาพิษร้ายของตนเอง... นางเป็นเพียง 'ยาถอนพิษที่มีชีวิต' ที่เขาจำเป็นต้องเก็บรักษาไว้ทิ้งขว้างไม่ได้... ก็เท่านั้นเอง "โง่จริงมู่หลาน... เธอนี่มันโง่บัดซบ" นางพึมพำด

บทที่ 20ณ ศาลาริมน้ำอันวิจิตรตระการตาภายในอุทยานหลวงสายลมยามบ่ายพัดผ่านกอไผ่และใบบัวในสระ ส่งเสียงเสียดสีกันแผ่วเบาราวกับดนตรีธรรมชาติ กลิ่นหอมกรุ่นของชาชั้นดีลอยอบอวลผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้ในสวน บรรยากาศในศาลาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและอบอุ่น ซึ่งหาได้ยากยิ่งในราชสำนักที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นทว่า... สำหรับสามพี่น้องสายเลือดมังกรแห่งราชวงศ์สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัว ที่พวกเขาจะได้ปลดปล่อยหัวโขนอันหนักอึ้ง และพูดคุยกันประสาพี่น้องร่วมสายเลือดโดยไม่ต้องระแวดระวังภัยองค์รัชทายาท พี่ชายคนโต ผู้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม นั่งจิบชาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความสุขสงบ มือข้างหนึ่งถือพู่กันตวัดเขียนบทกลอนรักหวานซึ้ง เพื่อเตรียมนำไปมอบให้แก่พระชายาคู่ทุกข์คู่ยากถัดไปไม่ไกลคือ อ๋องจวิ้นอวี้ น้องชายคนเล็ก ผู้มีนิสัยมุทะลุและเอาแต่ใจ เขานั่งพิงเสาไม้แดงด้วยท่าทีเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย แต่มุมปากกลับยกยิ้มจางๆ อยู่ตลอดเวลา นิ้วเรียวยาวหมุน 'ปิ่นปักผมหยกขาว' เล่นไปมา... ปิ่นราคาแพงที่เขาเพิ่งแอบซื้อเตรียมไว้ง้อพระชายาจอมพยศของตนและสุดท้าย... อ๋องจ