All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 43 ม่านหมอกพิษเริ่มจางลง... เผยให้เห็นกลุ่มคนที่เดินโซซัดโซเซออกมาจากปากทางถ้ำมรณะ มู่หลาน ซูเจิน และเหล่าพี่น้องนักฆ่า เดินประคองกันออกมา ร่างกายของพวกนางเต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำและคราบเลือด แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ และที่สำคัญที่สุด... เบื้องหลังของพวกนาง คือแถวของ “เด็กสาวตัวเล็กๆ” นับสิบชีวิต เนื้อตัวมอมแมม ผอมโซจนเห็นซี่โครง แววตาตื่นตระหนกราวกับลูกนกที่เพิ่งหลุดจากกรงขัง... พวกนางคือเหยื่อรุ่นใหม่ที่ถูกช่วยออกมาได้ทันเวลา พระชายาเยว่ซิน ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้จวิ้นเจี๋ย หันมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดี นางยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความตกใจและเวทนาจับใจ “พระเจ้า... เด็กตัวแค่นี้... มันทำกับเด็กขนาดนี้เลยหรือ?” น้ำตาแห่งความสงสารไหลรินอาบแก้มหมอสาว ไม่นานนัก มั่วเหยียน ก็ใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานตามลงมาสมทบ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาทรุดกายลงคุกเข่า เปิดถุงผ้าไหมที่ห่อหุ้มอย่างดีเผยให้เห็น 'หญ้าเกล็ดมังกร' สีม่วงเข้มประกายเงินที่อัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋า “ภารกิจสำเร็จพะยะค่ะ! ...เราได้ยาถอนพิษมาแล้ว!

บทที่ 45 องค์ฮ่องเต้พระดำเนินเข้ามายืนตรงหน้าพระโอรสองค์โปรด พระหัตถ์หนาวางลงบนบ่ากว้างของจวิ้นเจี๋ยอย่างหนักแน่น ราวกับจะถ่ายทอดภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ “พ่อเข้าใจเจ้า... เจี๋ยเอ๋ย... แต่ในฐานะเชื้อพระวงศ์ ผู้แบกรับชะตากรรมของแผ่นดิน เราเลือกไม่ได้ทุกอย่างหรอกนะ” พระองค์ถอนหายใจยาว พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดื้อรั้นของบุตรชาย ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่พระองค์ไตร่ตรองมาแล้วว่าเป็น 'ทางออกที่ดีที่สุด' สำหรับทุกฝ่าย “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน... พ่อจะยอมถอยให้หนึ่งก้าว พ่อจะอนุญาตให้เจ้ารับแม่นางมู่หลานคนนั้นเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องได้... ให้ตำแหน่งนางเป็น 'พระชายารอง' (เช่อเฟย) นางจะได้อยู่ดูแลเจ้าเคียงข้างกาย และมีลูกให้เจ้าได้ตามที่ใจเจ้าต้องการ” จวิ้นเจี๋ยเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวั่นใจ... เขารู้จักนิสัยของมู่หลานดี นางเป็นสตรีที่มีความคิดอ่านอิสระ และยึดมั่นในรักเดียวใจเดียว นางไม่มีวันยอมรับการใช้สามีร่วมกับใครแน่! “แต่...” “ไม่มีแต่!” ฮ่องเต้ตรัสแทรกเสียงเข้ม สรุปข้อราชการอย่างเด็ดขาด “ตำแหน่ง 'พระชายาเอก' (หวางเฟย) ...จะต้องเป็นของ องค์หญิงมู่หรงเหยียน แห่งแคว้นซีเหลียงเ

บทที่ 47 ณ ศาลาริมน้ำ 'สระมรกต' ในอุทยานหลวง บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบแต่งดงามวิจิตรด้วยหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ฮ่องเต้ทรงจัดฉากอย่างแนบเนียน โดยอ้างเหตุผลว่าต้องการให้คนหนุ่มสาวได้มีโอกาสสนทนาทำความรู้จักกันเป็นการส่วนตัวก่อนวันงานมงคล โดยกันข้าราชบริพารให้ออกไปอยู่ห่างๆ องค์หญิงมู่หรงเหยียน ในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์ ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา นางนั่งสง่าผ่าเผย บรรจงชงชาด้วยท่วงท่าที่งดงามอ่อนช้อย นางรินชาสีอำพันส่งกลิ่นหอมกรุ่นใส่จอกกระเบื้องเคลือบใบจิ๋ว แล้วยื่นส่งให้บุรุษตรงหน้าด้วยรอยยิ้มหวานเชื่อมที่บุรุษทั่วหล้าต่างใฝ่ฝัน “ท่านอ๋อง... ชานี้คือ 'ชาหิมะพันปี' เป็นชาชั้นเลิศจากยอดเขาสูงในแคว้นของข้า ที่หนึ่งปีจะเก็บเกี่ยวได้เพียงครั้งเดียว... หวังว่ารสชาติที่ล้ำเลิศนี้จะถูกปากท่าน” จวิ้นเจี๋ยที่นั่งหน้านิ่ง ปรายตามองถ้วยชาตรงหน้าเพียงชั่วครู่... สายตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และเย็นชาจนคนฟังหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “ขอบพระทัยองค์หญิง... แต่ต้องขออภัย ตัวข้าไม่ชอบดื่มชา” เขาไม่แม้แต่จะ

บทที่ 49 ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกและความหนาวเหน็บจากสายน้ำที่เชี่ยวกรากพลันเลือนหายไป... ถูกแทนที่ด้วยความเบาสบายอย่างประหลาด ราวกับร่างกายนางกลายเป็นขนนก มู่หลาน (มีนา) ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง... แต่ที่นี่ไม่ใช่ก้นแม่น้ำอันมืดมิด... นางพบว่าตัวเองกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ร่างกายโปร่งแสงไร้น้ำหนัก มองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างที่คุ้นเคยแต่ห่างไกลเหลือเกิน... บ้านหลังเก่าในชนบทของประเทศไทย นี่คือนิมิตสุดท้ายก่อนตาย... หรือนางได้กลายเป็นวิญญาณกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดแล้วจริงๆ? นางลอยทะลุผนังเข้าไปในตัวบ้าน เห็น แม่ และ น้องชาย กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเก่าๆ บนโต๊ะมีเอกสารตราครุฑและโทรศัพท์วางอยู่ มู่หลานโผเข้าไปหาแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “แม่จ๋า... หนูอยู่นี่... หนูคิดถึงแม่...” แต่มือของนางกลับทะลุผ่านไหล่ของแม่ไปอย่างว่างเปล่า เสียงของนางส่งไปไม่ถึง “ค่ะ... เข้าใจค่ะ...” แม่พูดใส่โทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางขมวดคิ้ว “หา? ...ค่าขนส่งศพกลับไทยมันแพงขนาดนั้นเลยเหรอคุณ? ...โอ๊ย ไม่มีเงินหรอกคุณ จะให้ไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อเอาศพกลับมาทำไม” มู่หลานชะงักกึก...

บทที่ 51 กาลเวลาล่วงเลยไปหนึ่งเดือนเต็ม... จากความหวังในการค้นหาร่างของ มู่หลาน ที่ค่อยๆ ริบหรี่ลง จนกลายเป็นการประกาศตามหาคนหายที่ไร้จุดหมาย บัดนี้... ความโศกเศร้าที่เคยกัดกินหัวใจของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ได้แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงแค้นที่ลุกโชน ในเมื่อ พรรคทมิฬ กล้าดีที่มาพรากนางในดวงใจไปจากอกเขา... เขาก็สาบานว่าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ด้วยการหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้อย่างถาวร! เหล่าอดีตนักฆ่าผู้เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของมู่หลาน ต่างเร่งรุดเข้ามาสืบข่าวและวางแผนร่วมกับท่านอ๋อง เตรียมพร้อมสำหรับการบุกทลายรังปีศาจให้สิ้นซาก ณ ห้องยุทธการลับใต้ดินของจวนอ๋อง บรรยากาศเย็นยะเยือกและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบใบหน้าของเหล่าองครักษ์เงาและสตรีในชุดดำอำพรางกายนับสิบชีวิต ที่ยืนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบพร้อมอาวุธครบมือ ที่หัวโต๊ะ... อ๋องจวิ้นเจี๋ย ยืนตระหง่าน แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้ว่างเปล่า ไร้ความเมตตา และดำมืดดุจรัตติกาล รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาทำให้แม้แต่นักฆ่ามืออาชีพยังรู้สึกขนลุก “ข้าเรียกพวกเจ้ามาในวันนี้... เพราะถึงเวลาที่พวกเราต้องลงมือแล้ว”