All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 101 - Chapter 110

บทที่ 53 แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังตลาดกลางเมืองหลวงแคว้นซีเหลียงที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน มู่หลาน ในคราบสาวใช้ชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเรียบง่าย เดินก้มหน้าตามหลัง หมอหลวงกัวจื่อเซียน อย่างสงบเสงี่ยม แม้ใบหน้าจะถูกอำพรางด้วยการแต่งหน้าให้ดูจืดชืดและมีผ้าคลุมบางๆ ปิดบัง แต่ดวงตากลมโตยังคงลอบมองสำรวจรอบกายด้วยความตื่นตัว ทั้งสองมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านค้าขนาดใหญ่ที่โดดเด่นสะดุดตา ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า “หอการค้าตระกูลหลิน” ที่นี่ไม่ได้มีเพียงผ้าไหมและเครื่องประดับล้ำค่าวางจำหน่าย แต่ยังมีป้ายไม้เล็กๆ แขวนอยู่ด้านข้าง ระบุบริการพิเศษที่ หลินเวย เพื่อนรักของนางริเริ่มขึ้น... 'บริการรับฝากส่งของและจดหมายข้ามแคว้น' “เชิญด้านในขอรับท่านหมอ” หลงจู๊ประจำร้านออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม กัวจื่อเซียนพยักหน้า ก่อนจะหันมาพยักพเยิดให้สาวใช้ (มู่หลาน) เป็นสัญญาณ นางจึงรีบเดินตรงไปยังโต๊ะสำหรับเขียนจดหมายที่มุมห้อง มู่หลานจรดพู่กันลงบนกระดาษสาเนื้อดี สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเริ่มตวัดปลายพู่กันเขียนข้อความลงไป ไม่ใช่อักษรจีนที่คนทั่วไปอ่านออก... แต่เป็น “ภาษาไทย” ภาษาบ้านเกิดจากโลกเดิมขอ

บทที่ 55 ความเจ็บปวดทรมานที่กัดกินหัวใจราวกับถูกไฟเผาผลาญพลันมลายหายไปจนสิ้น... เหลือทิ้งไว้เพียงความเบาสบายและว่างเปล่าที่เวิ้งว้าง อ๋องจวิ้นเจี๋ย ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง... เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลที่ไร้จุดสิ้นสุด ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีครามอมม่วงไล่เฉดงดงามราวกับช่วงเวลาก่อนรุ่งสาง รอบกายรายล้อมไปด้วย 'ทุ่งดอกไม้เรืองแสง' นับล้านดอกที่ส่องสว่างนวลตา... สถานที่แห่งความทรงจำ ที่เขาเคยพา มู่หลาน สตรีอันเป็นที่รักมานั่งดูดาวด้วยกันในยามค่ำคืน เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน “หรือว่านี่คือโลกหลังความตาย? ...หรือข้ากำลังฝันไป?” ทันใดนั้น... สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับร่างบางระหงในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ยืนหันหลังให้อยู่ไกลออกไป เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับที่ปลิวไสวไปตามสายลม และแผ่นหลังบอบบางนั้น... ช่างคุ้นตาเหลือเกิน หัวใจของจวิ้นเจี๋ยที่เคยแห้งผาก พลันพองโตด้วยความปิติยินดี “มู่หลาน!” เขาตะโกนเรียกชื่อนางสุดเสียง สองเท้าก้าวยาวๆ วิ่งฝ่าทุ่งดอกไม้เรืองแสงเข้าไปหาด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มู่หลาน! ...เจ้ามารับข้าหรือ?” เขาวิ่งเข้าไปจนประชิดตัว เอื้อมมือสั่นเทาไปแ

บทที่ 57 หลายวันผ่านไป... อาการของ อ๋องจวิ้นเจี๋ย ดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ด้วยฤทธิ์ของยาคืนวิญญาณเก้าลักษณ์และกำลังใจจากคนรัก แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่พิษร้ายที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกขจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้น เหล่าองครักษ์เงาไม่รอช้า รีบส่งม้าเร็วคาบข่าวด่วนที่สุดกลับไปยังชายแดน เพื่อแจ้งให้ พระชายาเยว่ซิน และ อ๋องจวิ้นอวี้ ได้รับทราบว่าท่านอ๋องพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ทว่า... ข่าวดีเรื่องการฟื้นคืนชีพของท่านอ๋อง กลับถูกกลบมิดด้วย “ข่าวช็อก” อีกข่าวหนึ่งที่ตามมาติดๆ นั่นคือข่าวที่ว่า... มู่หลาน คือ องค์หญิงมู่หรงเหยียนแห่งแคว้นซีเหลียงตัวจริง! ณ ห้องรับรองลับของโรงเตี๊ยม “หา!! ...ว่าไงนะ!?” เสียงอุทานดังลั่นประหนึ่งฟ้าผ่าของ หลินเวย ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งโหยง นางเบิกตากว้างมองเพื่อนรักหัวจรดเท้า สลับกับมองหน้าท่านอ๋องและหมอหลวง ก่อนจะยกมือทาบอกแล้วหลุดคำสบถภาษาบ้านเกิดออกมาเสียงดังฟังชัด “โอ้ว... มาย... ก๊อด!” หลินเวยส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “นี่มันพล็อตนิยายแฟนตาซีชัดๆ! จากนักฆ่าสาวตกอับ กลายเป็นองค์หญิงพลัดถิ่นเนี่ยนะ? ...สุดยอดไปเลยเพื่อ

บทส่งท้าย รัตติกาลก่อนวันประหาร... ณ ชานเมืองแคว้นซีเหลียง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีแมลงหวี่แมลงวันตัวไหนอาจหาญมาขัดขวางพิธีประหารเสนาบดีเฒ่าในวันรุ่งขึ้น มั่วเหยียน และ ซูเจิน จึงได้รับภารกิจสำคัญในการกวาดล้าง “กองกำลังเดนตาย” ที่เสนาบดีแอบซุกซ่อนไว้ในค่ายลับให้สิ้นซาก ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ เสียงคมดาบปะทะกันและประกายไฟจากการต่อสู้สว่างวาบขึ้นเป็นระยะ “ระวัง!” เสียงทุ้มตะโกนก้อง เมื่อซูเจินที่กำลังรับมือกับทหารเดนตายฝีมือดีสามคนพร้อมกัน ก้าวเท้าพลาดสะดุดรากไม้จนเสียจังหวะ คมดาบของศัตรูฉวยโอกาสพุ่งตรงมาที่ลำคอของนางหมายปลิดชีพ เคร้ง! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย กระบี่หนักของมั่วเหยียนพุ่งเข้ามาปัดป้องการโจมตีนั้นได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟวูบใหญ่ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวตวัดดาบสวนกลับ ปาดเข้าที่จุดตาย ปลิดชีพศัตรูผู้นั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในดาบเดียว มั่วเหยียนหันกลับมามองนาง แววตาที่เคยมึนตึงและตายด้าน บัดนี้ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “เจ้าไม่เป็นไรนะ?” ซูเจินหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นแรงระรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังนางอยู่นี้ ช

ภาคต่อ เล่ม 3บทที่ 1 อดีตสามี... ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะซ่า!เสียงแหวกว่ายผ่านมวลน้ำดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ หลินเวย สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ตามสัญชาตญาณ มือเรียวขาวยื่นออกไปข้างหน้า หวังจะคว้าจับขอบสระกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามของโรงแรมหรูระดับห้าดาวทว่า... สัมผัสที่ปลายนิ้วกลับไม่ใช่ความเรียบลื่นของกระเบื้องแต่มันคือความขรุขระของหินธรรมชาติที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำลื่นมือ!"นี่มัน..."หญิงสาวชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏชัดแก่สายตา แทนที่จะเป็นเพดานกระจกสูงโปร่งและแสงไฟสลัวสุดโรแมนติกของสระว่ายน้ำในร่ม สิ่งที่นางเห็นกลับเป็นท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่เริ่มทอแสงสลัวยามพลบค่ำ และศาลาทรงเก๋งจีนโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมตลิ่ง"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ฮูหยินตกน้ำ!"เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังระงมไปทั่วบริเวณ หลินเวยยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ร่างของนางก็ถูกมือปริศนาหลายคู่ฉุดกระชากขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล"เร็วเข้า! รีบดึงฮูหยินขึ้นมา!"ความหนาวเหน็บที่แตกต่างจากน้ำอุ่นในสระโรงแรมโดยสิ้นเชิง แทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ หลินเวยตัวสั่นเทาขณะถูกลากขึ้นไปกองอยู่บนพื้นหญ้า