جميع فصول : الفصل -الفصل 20

LUNA AMARISNAGISING ako sa tunog ng mga boses.Mahina. Malabo.Dahan-dahan akong dumilat at nakita ko ang kisame ng isang kwarto, wala ako sa ospital, kundi nasa isa sa mga guest room ng bahay. Hindi ko rin alam kung gaano ako katagal na walang malay. Mukhang kailangan ko na talagang magpatingin sa doctor. Akala ko pagod at stress lang ako pero nawalan na ako ng malay. “Gising na siya,” narinig kong sabi ni Tita Maris.Sinubukan kong umupo pero agad niya akong pinigilan.“Huwag muna, hija. Nahilo ka,” sabi niya, halatang nag-aalala.“What happened?” paos kong tanong.Nagpalitan sila ng tingin ng babaeng nasa tabi ng kama ko. Bigla akong kinabahan. Doctor ang babae.Hindi ko alam kung may sakit ba talaga ako kaya tuluyan na akong bumagsak kanina.“Luna,” mahinahon niyang sabi, “kailan ang huli mong buwanang dalaw?”Napatigil ako.Biglang nag-flash sa isip ko ang mga araw na lumipas. Ang pagod. Ang hilo. Ang pagsusuka.Matagal akong hindi nakasagot. Ilang beses akong napalunok.“Tita,

LUNA AMARISSA MANSYON na nga ako ng Alcaraz nag-dinner. Nasa tabi ko si Theo na tahimik lang habang nasa kabisera si Lolo Thomas na masayang-masaya ngayon. Katapat ko naman si Tita Maris na kanina pa rin ngiting-ngiti. Wala ang pamilya ni Tita Lessandra ngayon dito dahil tuwing bakasyon lang naman o may okasyon sila umuuwi ng San Simon. Pero madalas umuuwi mag-isa si Tita Lessandra ng San Simon na siya lang mag-isa. Habang ang ama naman ni Theo ay nasa business trip daw umano. Madalang ko lang talaga makita si Tito Micheal dahil mula nang humalili siya bilang namamahala sa Hacienda ay mas naging busy pa sila. Pero dati madalas silang magkasama ni Dad, kaso dahil sa nangyari sa amin ni Theo, hindi ko alam kung okay na sila."We are happy to know that there is new member of the family that will be coming soon. Kailangang makasal kayo ni Theo sa lalong madaling panahon. Hindi pwedeng lumaki ang tiyan mo na hindi pa kayo kasal na dalawa," saad ni Lolo Thomas at tumingin siya kay Theo.

LUNA AMARIS “Are you happy now?” tumingin ako kay Theo nang magsalita siya.Nandito kami ngayon sa garden ng bahay. Tinotoo nga ni Lolo Thomas ang sinabi niya na mamanhikan sila kinabukasan. “You have a choice Theo. You can still run,” hamon ko sa kaniya pero matalim na tingin ang binato niya sa akin. “Run? Alam mong hindi ko magagawa iyan. Alam mong hindi ko magagawang magalit sa akin si Lolo,” mariing sagot niya. Tumango ako. Alam ko. Isang bagay na hindi ko maintindihan. Tila ba ginagawa niya ang lahat para i-please ang Lolo niya. Hindi ko alam kung bakit parang takot na takot siya rito. Hindi ko sinasabi na dapat maging pasaway siya o maging matigas ang ulo, pero siya iyong tipo ng tao na tila gagawin ang lahat ng gusto ni Lolo Thomas. Kaya nga medyo nagulat ako noong tumutol siya noong una, pero ngayon, siya mismo ang nag-alok sa akin ng kasal. Pero lumalabas pa rin na ako ang namilit sa kaniya dahil wala naman siyang ibang choice kundi ang pakasalan ako. “Don’t worry. I w

LUNA AMARISMaaga akong nagising. Magpapa-check up ako ngayon. Para malaman ko na rin kung ano ang dapat kong gawin.Excited akong masyado. Para ngang gusto ko nang bumili ng mga gamit ni Baby. Kaya mamaya, maglilibot ako sa baby section sa La Luna Square. Kumpleto doon, para alam ko na ang bibilihin ko.Sinubukan kong tawagan si Theo. Baka gusto niya akong samahan sa check-up. Alam kong hindi siya masaya na ako ang nanay ng magiging anak niya pero baby pa rin naman niya ito kaya baka sumama siya.Nakailang call na ako sa kaniya pero hindi siya sumasagot. Kaya nag-decide akong puntahan na lang siya Luntian. Ang farm resort na pagmamay-ari nila, siya ang namamahala doon.Nagmaneho ako patungo sa Luntian. Malapit lang din iyon sa mismong Hacienda ng mga Alcaraz kung saan may malawak silang taniman.Hindi naman mahaba ang byahe kaya nakarating agad ako. Baka naman kasi kapag hindi ko sinabi sa kaniya ay magalit siya sa akin na hindi ko man lang siya iniform na pupunta pala ako sa doctor.

LUNA AMARIS It’s my wedding day. I am wearing a white gown, ang sinabi namin na civil at private lang sana para sa pamilya ay hindi pa rin natuloy. Gusto pa rin nina Dad at Lolo Thomas na kahit pribado ang kasal ay hindi kasing civil na ikakasal lang kami sa opisina ng mayor o kung sino mang magkakasal sa amin. Dahil iyon ang gusto ng mga matatanda ay wala na rin kaming nagawa. May dumating din para ayusan ako. Simple lang ang wedding gown na suot. This is far from my dream wedding, pero sa ngayon kailangan ko na lang munang makontento sa kung ano ang gusto ni Theo. Ang mahalaga ay maikasal na kaming dalawa. May nag-ayos ng buhok at make-up ko kaya kahit paano, ramdam ko naman na ikakasal ako. Tumingin ako sa whole body mirror. Below the knee ang gown na suot ko. Simple lang ang design noon. Naka-sandals din ako ng puti. Ngumiti ako sa salamin. Ikakasal ako, pinapangarap ko ito at matutupad na, dapat excitement lang ang nararamdaman ko, pero hindi ko alam kung bakit mabigat din ang