Semua Bab The CEO’s Secret Heir: Ang Lihim ng Isang Gabi: Bab 21 - Bab 30

Isandaan at dalawampung kilometro bawat oras. Iyon ang bilis ng takbo ng sports car ni Gabriel habang binabagtas nila ang EDSA. Ang mga sasakyan sa paligid ay parang mga anino na lang na mabilis na dumaraan. Ang mundo sa labas ay malabo, pero ang mundo sa loob ng sasakyan ay napakalinaw at napakasikip. Nakakapit si Mia sa seatbelt niya, ang mga knuckles niya ay namumuti sa higpit. Ang kanyang dibdib ay sumisikip sa takot, hindi dahil sa bilis ng sasakyan, kundi dahil sa lalaking katabi niya. Tahimik si Gabriel. Isang nakakabinging katahimikan. Mas gugustuhin pa sana ni Mia na sigawan siya nito. Mas gugustuhin niyang murahin siya nito tulad ng ginawa nito kanina sa hotel. Dahil ang katahimikang ito? Ito ang tunog ng isang desisyong nabuo na. Ito ang katahimikan ng isang hukom bago ibaba ang hatol na kamatayan. "G-Gabriel..." basag na boses na tawag ni Mia. Sinubukan niyang hawakan ang braso ng asawa na mahigpit na nakakuyom sa manibela. "Don't," madiin at malamig na sagot ni Ga

Alas-tres ng hapon. Ang init ng araw ay tumatama sa semento, pero si Mia ay nilalamig. Nakatayo siya sa likod ng isang malaking puno ng Acacia, ilang metro ang layo mula sa gate ng Saint Jude Catholic School, ang eksklusibong paaralan kung saan pumapasok si Gabby. Ibang-iba na ang itsura niya kumpara sa babaeng naghahatid kay Gabby dito noon na laging naka-ayos at mabango. Ngayon, suot niya ang isang maluwag na gray hoodie na nabili niya sa ukay-ukay sa bangketa kaninang umaga gamit ang ilang pirasong pera na napulot niya kahapon. Nakasuot din siya ng itim na face mask at isang kupas na sumbrero na halos tumakip sa buong mukha niya. Kailangan niyang magtago. Hindi siya pwedeng makilala. Sa bawat pagtunog ng sirena sa malayo, napapatalon ang puso niya. Sa bawat tingin ng security guard sa direksyon niya, napapayuko siya. Banta ni Gabriel: Kulong. Kung mahuhuli siya ngayon, tapos na ang lahat. Hindi na niya makikita ang anak niya. Mabubulok siya sa selda habang si Vanessa ang na

Alas-onse ng gabi. Ang bagyong humagupit sa Batangas at sa buong Kamaynilaan ay humupa na. Tumigil na ang malakas na buhos ng ulan at ang pag-uungol ng hangin, ngunit ang iniwan nitong lamig ay nanunuot pa rin sa bawat semento, bakal, at salamin ng Altamirano Tower. Ang siyudad ng Makati ay tahimik, balot ng manipis na hamog at basa ng ulan. Sa tuktok ng gusaling ito, sa Penthouse na nagsilbing saksi sa mga lihim at pangarap, ang katahimikan ay hindi payapa. Ito ay nakabibingi. Ang private elevator ay bumukas nang may mahinang ting. Isang tunog na dati’y hudyat ng masayang pagsalubong. Tuwing bubukas ang pintong ito sa ganitong oras, asahan mong may maliit na batang tatakbo, hihilahin ang laylayan ng pantalon ng kanyang ama, at magkukuwento tungkol sa cartoons na napanood niya. Asahan mong may asawang nakangiti, aabutin ang kanyang briefcase at coat, at magtatanong kung kumain na ba siya. Pero ngayong gabi, ang tunog na iyon ay parang kampana ng simbahan sa isang libing. Humakba

Altamirano Tower, Bonifacio Global City. Kasalukuyang Panahon. "You're fired." Dalawang salita. Walang sigaw. Walang emosyon. Walang tono. Ang boses ni Gabriel Altamirano ay parang aircon ng conference room—malamig, tuyo, at tumatagos sa buto. Ang tinanggal na Marketing Director ay namutla. Nanginginig ang mga kamay nito habang hawak ang presentation clicker. "S-Sir Gabriel? P-Pero sir... small mistake lang po sa budget computation. Pwede pa naming ayusin—" "I don't pay you for 'small mistakes'," putol ni Gabriel habang nakatingin sa kanyang iPad, hindi man lang nag-abalang tignan sa mata ang empleyado. "We lost two minutes discussing your incompetence. That's two minutes of my time wasted. Get out." "Sir, please! May pamilya po ako—" "Security," tawag ni Gabriel sa intercom. "Escort Mr. Santos out. Now." Bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang bodyguard. Walang nagawa ang lalaki kundi ang yumuko at lumabas, dala ang kanyang kahihiyan. Tumahimik ang buong Board Room. Ang l

Isla de Amor Resort. Conference Room. 10:30 AM.Ang Conference Room ng Isla de Amor ay dinisenyo upang maging relaks at presko. Ang mga dingding nito ay gawa sa tempered glass mula sa sahig hanggang kisame, na nagbibigay ng walang-hadlang na tanawin ng asul na karagatan at ng luntiang hardin.Pero sa sandaling ito, ang kwartong iyon ay parang naging interrogation room ng preso.Nakataas ang aircon sa pinakamalamig na setting, pero ang mga Department Heads na nakaupo sa paligid ng mahogany table ay pinapawisan nang malapot.Sa kabisera, nakaupo si Gabriel Altamirano.Tinanggal na niya ang kanyang sunglasses, pero ang talim ng kanyang mga mata ay mas nakakasilaw pa kaysa sa araw sa labas. Nakapatong ang kanyang mga siko sa mesa, ang kanyang mga daliri ay magkadasop (intertwined), at ang kanyang tingin ay nakapako sa babaeng nakatayo sa harap ng projector screen.Si Mia. O sa pagkakakilala nila ngayon, si Ms. Cortez."Next slide," malamig na utos ni Gabriel.Pinindot ni Mia ang clicker.