Semua Bab The CEO’s Secret Heir: Ang Lihim ng Isang Gabi: Bab 31 - Bab 40

Isla de Amor Resort. Kinaumagahan. Ang sikat ng araw sa Iloilo ay karaniwang nagdadala ng pag-asa. Ang golden hour na tumatama sa puting buhangin at asul na dagat ay ang rason kung bakit dinadayo ang Isla de Amor. Pero para kay Mia Cortez, ang pagsikat ng araw ngayon ay hudyat ng simula ng kanyang parusa. Nakatayo si Mia sa sala ng Staff House. Ang sirang pinto na sinipa ni Gabriel kagabi ay pansamantalang inayos ni Leo kaninang madaling-araw. Tinali ito ng alambre at nilagyan ng plywood. Isang pangit na paalala ng karahasang pumasok sa tahimik nilang buhay. "Ma'am Mia," tawag ni Rona, ang yaya. Hawak nito ang isang tasa ng kape, ang mukha ay puno ng pag-aalala. "Sigurado po ba kayo? Papasok kayo sa trabaho?" Inayos ni Mia ang butones ng kanyang uniporme. Suot niya ulit ang kanyang blazer (na nakuha niya sa damuhan kanina) at ang kanyang salamin. Bumalik na si "Ms. Cortez". Pero sa loob, nanginginig si Mia. "Wala akong choice, Rona," sagot ni Mia, ang boses ay matatag kahit pag

Isla de Amor Resort. Presidential Villa. 8:15 PM. Ang mundo sa labas ay nagwawala. Ang langit ay tila nagngangalit sa Isla de Amor. Isang malakas na bagyo ang biglang humampas sa probinsya ng Iloilo, dala ang hanging umaatungal na parang halimaw at ulang parang mga balang tumatama sa salamin ng Presidential Villa. Sa loob, ang katahimikan ay nakabibingi, binabasag lamang ng tunog ng yelo na tumatama sa baso ni Gabriel. Nakatayo si Mia sa may sliding door, yakap ang sarili. Kanina pa siya nanginginig, hindi lang dahil sa lamig ng centralized aircon, kundi dahil sa bigat ng presensya ng lalaking nasa likuran niya. "Sir," tawag ni Mia, nilakasan ang boses para marinig sa ingay ng ulan. "Kailangan ko na pong umuwi. Baka natatakot na ang mga bata. Si Gabby... takot 'yon sa kulog." Nakaupo si Gabriel sa sofa, nakadekwatro. Ang suot niyang itim na silk robe ay bahagyang nakabukas, nagpapakita ng kanyang matipunong dibdib at tiyan. Basa pa ang buhok nito mula sa shower, at ang amoy ng

Isla de Amor Resort. Open Field. 4:00 PM. Ang hapon ay maaliwalas. Ang bagyo ay tuluyan nang nakaalis sa Philippine Area of Responsibility, nag-iwan lamang ng preskong hangin at malinaw na langit. Abala si Mia sa Front Office. Sinadya niyang tambakan ang sarili ng trabaho. Nag-aayos siya ng bookings, nagche-check ng inventory, at nakikipag-usap sa mga suppliers. Ginagawa niya ang lahat para hindi siya magkaroon ng "idle time"—dahil kapag wala siyang ginagawa, naaalala niya ang nangyari kagabi. Naaalala niya ang init ng katawan ni Gabriel. Sa kabilang banda, si Gabriel ay may ibang misyon. Dahil umiiwas si Mia at puro "Yes, Sir" at "No, Sir" lang ang sagot sa kanya kanina, ibinaling ni Gabriel ang kanyang atensyon sa isang taong hindi siya kayang isnabin nang basta-basta. Ang kanyang tagapagmana. Si Gabby. Naglakad si Gabriel papunta sa malawak na damuhan sa likod ng Staff House. Nakasuot siya ng polo shirt at shorts, suot ang kanyang sunglasses. Bitbit niya ang controller ng dr

Iloilo St. Paul's Hospital. Private Suite 305. 2:30 AM. Ang tunog ng monitor ang tanging naririnig sa kwarto. Beep... beep... beep... Isang tunog na nagpapakalma, pero sa pandinig ni Gabriel, ito ay parang orasan na bumibilang pababa bago sumabog ang bomba. Payapa nang natutulog si Bella. Ang kanyang maliit na kamay ay may nakakabit na IV line na nakabalot sa makulay na bandage. Ang kanyang dibdib ay dahan-dahang tumataas at bumababa. Wala na ang pangingisay. Wala na ang delikadong lagnat. Ang bata ay mukhang anghel na nagpapahinga matapos ang isang giyera. Nakatayo si Mia sa gilid ng kama, inaayos ang kumot ng anak. Ang suot niyang oversized jacket—na pag-aari ni Gabriel—ay masyadong malaki sa kanya. Nilalamon nito ang kanyang maliit na katawan, na lalong nagpamukha sa kanyang pagod at mahina. Nakatayo naman si Gabriel sa may pintuan, nakasandal ang balikat sa hamba. Nakasuot pa rin siya ng black windbreaker at cargo pants na isinuot niya nang madalian kanina. Magulo ang buhok

Iloilo St. Paul's Hospital. Hallway. 4:00 AM. Ang pasilyo ng ospital ay balot ng nakabibinging katahimikan. Ang tanging naririnig ay ang humuhuni na air conditioning unit at ang malalayong yabag ng mga nurse sa station. Sa labas ng Room 305, nakaupo si Gabriel Altamirano sa malamig na metal bench. Ang "Hari ng Isla de Amor". Ang CEO na kinatatakutan ng lahat. Ngayon, mukha siyang talunan. Nakasuot pa rin siya ng gusot-gusot na cargo pants at black windbreaker na isinuot niya kagabi noong sumugod sila sa bagyo. Ang kanyang buhok ay gulo-gulo. Ang kanyang mga mata ay mugto at mapula, tanda ng walang tulog at walang tigil na pag-iyak. Pinalabas siya ni Mia kanina matapos ang rebelasyon. Sabi nito, umalis na siya. Pero hindi umalis si Gabriel. Hindi siya umuwi sa Villa. Hindi siya nag-check in sa hotel. Nanatili siya sa labas ng pinto, binabantayan ang mag-ina niya tulad ng isang asong naghihintay na papasukin ng kanyang amo. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nalaman