All Chapters of The CEO’s Secret Heir: Ang Lihim ng Isang Gabi: Chapter 11 - Chapter 20

Masakit ang ulo ni Mia paggising niya. Hindi dahil sa alak—dahil hindi naman siya uminom kagabi—kundi dahil sa hangover ng emosyon. Ang mga nangyari sa Charity Ball ay parang isang panaginip na unti-unting lumalabo ngayong nasisilaw na siya ng sikat ng araw na tumatagos sa glass wall ng kwarto. Kinapa niya ang kabilang side ng kama. Malamig. Wala na si Gabriel. Bumangon si Mia at tinignan ang orasan. 9:00 AM. Tanghali na pala siya nagising. Kinuha niya ang cellphone niya sa bedside table. Halos sumabog ito sa dami ng notifications. 150 Missed Calls. 300 Unread Messages. Karamihan ay galing sa mga dati niyang katrabaho, mga kaklase noong high school na hindi naman siya pinapansin dati, at mga kamag-anak sa probinsya na biglang "nangamusta." Binuksan niya ang social media. Ang pangalan niya ang #1 Trending Topic. #TheSecretWife #AltamiranoHeir #CinderellaOfMakati May mga picture sila ni Gabriel sa dance floor. Ang dip. Ang titigan. Ang caption ng mga news sites ay iba-iba:

Mabilis na itinago ni Mia ang bouquet ng White Lilies sa ilalim ng desk ng receptionist."Pakitapon 'to. O kaya iuwi mo na lang," bulong ni Mia sa receptionist."Po? Sayang naman Ma'am, ang ganda oh," sagot ng babae."Basta, alisin mo 'yan sa paningin ko. Parang awa mo na," pakiusap ni Mia.Kailangan niyang mapalis si Liam. Ngayon na. Habang nasa loob pa ng meeting si Gabriel at Vanessa. Kapag nagkita ang dalawang lalaki, siguradong magkakagulo. Kilala niya si Liam—matapang ito at walang preno ang bibig. Kilala rin niya si Gabriel—hindi ito nagpapatalo at ruthless sa mga kaaway."Martha, bababa lang ako saglit. May... may bibilhin lang sa 7-Eleven," paalam ni Mia sa secretary."Pero Ma'am, bilin ni Sir Gabriel na 'wag kayong aalis sa desk," nag-aalalang sagot ni Martha."Saglit lang talaga. 5 minutes. Nauuhaw ako sa Slurpee eh," palusot ni Mia sabay takbo papunta sa elevator bago pa makapigil si Martha.Paglabas ng building, ramdam ni Mia ang init ng tanghali. Hinanap ng mata niya si

Kung ang opisina ay battlefield, ang Penthouse naman ngayong gabi ay paraiso.Pagkauwi nila galing sa school ni Gabby, nagbago ang ihip ng hangin. Wala nang cameras. Wala nang Vanessa. Wala nang Liam."Manang Fe! Day off niyo po ngayon, 'di ba?" tanong ni Gabriel pagpasok sa kitchen.Nagulat ang matandang mayordoma. "Opo, Sir. Pero ipagluluto ko pa sana kayo ng dinner bago ako umuwi.""No need," sagot ni Gabriel habang tinatanggal ang kanyang coat at niluluwagan ang necktie. "Go home. Rest. Ako ang bahala sa dinner."Nanlaki ang mata ni Mia. "Ikaw? Magluluto?"Tinaasan siya ng kilay ni Gabriel. "Bakit? Sa tingin mo ba puro signature lang sa kontrata ang alam ng kamay na 'to?"Lumapit si Gabriel sa ref at naglabas ng mga ingredients. Beef sirloin, fresh basil, garlic, at olive oil."Gabby, gusto mo ba ng Papa's Special Pasta?" tanong ni Gabriel sa anak."Yehey! Yes Papa!" talon ni Gabby."Okay. Mia, ikaw ang sous-chef ko. Wash the vegetables. Gabby, ikaw ang taster."Napangiti si Mia.

Ang katahimikan sa loob ng Altamirano Penthouse ay hindi payapa; ito ay nakabibingi.Pagkagising ni Mia, wala na si Gabriel sa tabi niya. Ang tanging naiwan na lang ay ang gusot na kobre-kama at ang malamig na espasyo kung saan sila magkayakap na natulog noong isang gabi—isang alaala na tila dekada na ang lumipas.Bumangon si Mia na mabigat ang pakiramdam. Ang mga mata niya ay mugto mula sa lihim na pag-iyak kagabi pagkatapos ng sagutan nila sa opisina tungkol sa kakanin. Akala niya, pag-uwi nila ay magkakaayos sila. Akala niya, yayakapin siya ni Gabriel at hihingi ng tawad, o kaya ay siya ang hihingi ng paumanhin para matapos na ang gulo.Pero hindi. Tinalikuran siya nito sa pagtulog. At ngayong umaga, iniwan siya nito nang walang pasabi.Paglabas niya ng kwarto, sinalubong siya ni Manang Fe na may lungkot at pag-aalala sa mga mata. May hawak itong sandok pero parang wala itong ganang magluto."Manang, nasaan po si Gabriel? At si Gabby?" tanong ni Mia, ang boses ay paos at basag."Ma

Masakit ang buong katawan ni Mia pagkagising niya. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa lamig. Nakatulog siya sa sofa sa sala, nakabalot lang sa isang throw blanket na inilagay ni Manang Fe kaninang madaling araw nang makita siya nitong nakahiga doon nang walang saplot. Wala na si Gabriel. Tulad ng nakagawian nitong mga nakaraang araw, umalis ito nang maaga. Walang good morning kiss. Walang breakfast together. Ang iniwan lang nito ay ang mga pulang marka sa leeg at katawan ni Mia—mga pasa ng pagnanasa na nagsisilbing ebidensya ng nangyari kagabi. “Akin ka lang.” Paulit-ulit na umuugong sa isip ni Mia ang boses ni Gabriel. Puno ito ng possession, pero kulang sa affection. Pakiramdam ni Mia ay inangkin lang siya para masiguro ni Gabriel ang teritoryo nito, hindi dahil sa pagmamahal. Bumangon siya at naligo. Habang tumatama ang mainit na tubig sa balat niya, pilit niyang nililinis ang sarili, pero hindi naaalis ang bigat sa dibdib niya. Ang alaala ng kagabi—ang init, ang ungol, an