All Chapters of เมียเสริมดวง: Chapter 21 - Chapter 30

“ทำไมยังไม่นอน”เฟิ่งหวงพูดขึ้นเมื่อเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง แสงไฟหัวเตียงสลัวๆ ทำให้เห็นว่าหญิงสาวยังลืมตาอยู่ ไม่ได้หลับอย่างที่เขาคิด“คุณจะไปไหนเหรอคะ” เธอถามเสียงเบาดวงตากลมใสจับจ้องแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะหันออกไป เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอนอนไม่หลับ“ฉันจะกลับห้อง ฝันดีนะ” เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะเสริมสั้นๆยังไม่ทันที่เขาจะก้าวพ้นประตูมือเล็กๆ ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้ เฟิ่งหวงชะงักหันกลับมามองคนบนเตียงที่ตอนนี้ใบหน้าแดงเรื่อ“นอนที่นี่ก็ได้ค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่วหลบสายตาอย่างเขินอาย“เธอชวนผู้ชายนอนในห้องเหรอ” คิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อยน้ำเสียงเหมือนจะถาม แต่แฝงรอยยิ้มบางๆ“งั้น กลับไปเลยค่ะ!” เธอรีบชักมือกลับ แล้วหันหลังให้ทันที แกล้งดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคางหัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เตียงจะยวบลงเบาๆ กลิ่นกายคุ้นเคยเข้ามาใกล้ วงแขนแข็งแรงโอบร่างบางจากด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ“หรือว่าไม่อยากนอนเฉยๆ” เสียงทุ้มกระซิบชิดข้างใบหูของหญิงสาวลมหายใจอุ่นรดต้นคอทำให้พรพระจันทร์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอกำมือแน่นหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ไม่ได้ข

พรพระจันทร์อ่านข้อความในแผ่นกระดาษนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ตัวอักษรทุกตัวเหมือนแทงลึกลงกลางหัวใจยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะดวงตาพร่าเลือน“นี่มัน…เป็นไปไม่ได้” เสียงเธอสั่นเครือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า “คุณคือพ่อของหนูจริงๆ เหรอคะ”น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้ เธอปาดมันออกลวกๆ แต่ยิ่งปาดก็ยิ่งไหล พวกเขามีชีวิตที่สุขสบายแต่เธอกับแม่ตกระกำลำบากเพราะความจน“พ่อขอโทษ พ่อไม่เคยรู้เลยว่ามีหนูอยู่บนโลกใบนี้” เฉินลี่หยางยืนนิ่งสีหน้าที่เคยสุขุมกลับเต็มไปด้วยความสำนึกผิด เขาพยักหน้าช้าๆ“ไม่เคยรู้อะไรเลยเหรอ” หัวใจของเธอปวดหนึบขนาดนี้ คนเป็นแม่จะทรมานขนาดไหนที่ต้องเลี้ยงเธอมาตามลำพัง“ความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ของหนู…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างยากลำบาก “มันเป็นความผิดของพ่อเองเป็นความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวย และตอนนั้นพ่อมีภรรยาอยู่แล้ว”หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาหยดลงบนกระดาษในมือแม่ของเธอ แบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพังมาตลอดอย่างนั้นหรือ และเธอก็เป็นลูกนอกสมรส“แม่ไม่เคยบอกอะไรหนูเลย” เธอพูดเสียงแผ่ว“เพราะแม่ของหนูเป็นคนเข้มแข็ง และพ่อเป็นคนท

เฟิ่งหวงเดินมาถึงมุมพักผ่อนชั้นล่างของโรงพยาบาล ตามที่เสิ่นเว่ยเจี้ยนบอกไว้ แต่เท้ากลับหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นร่างบางที่คุ้นตานั่งอยู่ตรงนั้นหัวใจเขากระตุกวูบมือที่กำแน่นคลายแล้วกำใหม่ เขาไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ ความดื้อรั้นกับศักดิ์ศรีฉุดรั้งขาเอาไว้“เข้ามาสิ ไปยืนตรงนั้นทำไม” เสิ่นเว่ยเจี้ยนโบกมือเรียกน้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง“มึงไม่บอกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย” เขาเน้นคำว่าคนอื่น อย่างจงใจ ให้หญิงสาวได้ยินชัดเต็มสองหู“มึงตั้งสติก่อนแล้วนั่งลง” เสิ่นเว่ยเจี้ยนขมวดคิ้ว ดึงเก้าอี้ข้างตัวออกมาชายหนุ่มนั่งลงอย่างไม่เต็มใจ สายตาไม่มองพรพระจันทร์ แต่ความตึงเครียดแผ่ออกมาจนแทบหายใจไม่ออก“หนูจ๋ามีธุระค่ะ เชิญพวกคุณตามสบาย” หญิงสาวลุกขึ้นยกยิ้มสุภาพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“จะรีบไปหาชู้หรือไง” เขาพูดขึ้นทันทีเสียงเย็นชา ตั้งใจให้เจ็บ“ค่ะ” เธอตอบรับอย่างว่าง่าย แต่แฝงประชดชัดเจน“นี่ เดี๋ยวสิ!” คำตอบนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดลงกลางอก เฟิ่งหวงผุดลุกขึ้นทันที“พอแล้วนั่งลง”เขาจะก้าวตามไป แต่เสิ่นเว่ยเจี้ยนยื่นมือรั้งแขนไว้แน่น ทำให้ได้แต่มองตามพรพระจันทร์เฟิ่งหวงถอนหายใจเสียงดังเฟิ่งหวงนั่งกอดอกหน้าบู

เฟิ่งหวงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงคนไข้ สีหน้าบูดบึ้งราวกับเด็กถูกขัดใจ ตั้งแต่เช้าเขาก็ประท้วงไม่ยอมให้แม่เข้ามาดูแล แถมยังไม่ยอมแตะอาหารแม้แต่นิดเดียว“กินข้าวก่อนเถอะลูก” จีน่าพูดเสียงอ่อน“ไม่กิน ถ้าหนูจ๋าไม่มาผมก็ไม่กิน” เขาหันหน้าหนีทันที“ดื้อจริงๆ โตขนาดนี้แล้วยังเอาแต่ใจ” จีน่าถอนหายใจยาว มองลูกชายอย่างรู้ทัน “มามี้กลับไปได้แล้วครับ” “มีเมียแล้วลืมมามี้เลยนะ รู้แบบนี้ไม่หาเมียให้ก็ดี” “ถ้าไม่หาให้จะได้ลูกสะใภ้ที่ถูกใจแบบนี้เหรอครับ” “มามี้กลับก็ได้” จีน่าเก็บของกลับบ้านทันที ปล่อยให้ลูกชายทำคะแนนต่อไปสุดท้ายคนที่แพ้ทางก็ไม่ใช่ใครอื่นพรพระจันทร์ถูกตามตัวมาอย่างเลี่ยงไม่ได้“เรียกหนูจ๋ามาทำไมคะ” เธอถามเสียงเรียบ แต่ก็ยังเดินเข้ามาใกล้เตียง“ก็อยากให้เธอมาดูแลไง” เขาหันมายิ้มทันที สีหน้าป่วยๆ เมื่อครู่หายไปเกือบหมด“คุณก็รู้ว่าหนูจ๋าต้องดูแลคุณพ่อ”“ไอ้เฉินลี่หมิงมันไม่คิดจะมาดูแลหรือไง” เขาถามยอกย้อนขัดใจที่ตอนนี้เขากลายเป็นคนไม่สำคัญไปแล้ว“คุณนี่…กินยาก่อน” เธอส่ายหน้า ก่อนจะหยิบแก้วยาและเม็ดยาขึ้นมา“ไม่กินเจ็บมือ” เขาตอบไวพร้อมยกแขนที่พันผ้าพันแผ

หลงเฟิ่งหยางลูกชายวัยสองขวบของเฟิ่งหวงกับพรพระจันทร์ เริ่มแสดงอาการหวงแม่ อย่างออกหน้าออกตา ตั้งแต่รู้ความได้ไม่นาน บ้านทั้งหลังแทบไม่มีช่วงเวลาที่สองสามีภรรยาจะได้นั่งใกล้กันตามลำพังเลย“อันนี้มี้ของหนู” เสียงใสๆ ดังขึ้นทันทีที่เฟิ่งหวงขยับมานั่งใกล้ภรรยา“รู้แล้ว เรามาทีหลังหัดรอบ้าง” เขาตอบหน้าตาย มือยังไม่ทันได้แตะตัวพรพระจันทร์ดีนัก“ม่ายยย มี้ของหนู!” เด็กน้อยร้องเสียงดัง ก่อนจะรีบวิ่งต้วมเตี้ยมมาปีนป่ายขึ้นไปนั่งบนตักของแม่อย่างคล่องแคล่วเกินวัย“ไม่ร้องนะ ปะป๊าล้อเล่นครับ” เธอรีบกอดลูกชายไว้ คอยห้ามศึกพ่อกับลูกที่ปะทุขึ้นแทบทุกวัน“ยักมี้” เด็กน้อยกอดแม่แน่น ซุกหน้าลงกับอกเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองพ่อด้วยสายตาเยาะเย้ยอย่างออกหน้าออกตา“ฉันมาก่อน ย๊ะ” เขาชะงักก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูง“คุณเฟิ่งหวง! ลูกล้อเล่นนะคะ” เธอเอ็ดเสียงเบา แต่แววตายังขำกับท่าทางงอนง้ำของสามี“เรารักกันมาตั้งกี่ปี เจ้านี่มาแค่สองปีกลับได้ใจ รักแท้แพ้สูติบัตร ชิ”เขาทำหน้ามุ่ยกอดอกแน่น มองลูกชายด้วยสายตาเหมือนคู่แข่งตัวฉกาจ มากกว่าจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง“มี้คับ หยางหยางหิว” เด็กน้อยลูบหน้าท้องป่อง