All Chapters of เมียเสริมดวง: Chapter 11 - Chapter 20

“อุ้ย!”หญิงสาวรีบยกมือปิดปากดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่ศีรษะของชายหนุ่มที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ก่อนแล้ว สีผมที่เปลี่ยนไปทำให้เธอเผลอหลุดสีหน้าตกใจออกมาโดยไม่ตั้งใจ“มองอะไร!” เฟิ่งหวงเงยหน้าขึ้นเสียงแข็งแววตาคมฉายแววไม่มั่นใจเล็กน้อย“ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงคุณหัวหงอกแล้วเหรอคะ” เธอกลั้นหัวเราะไม่อยู่เสียงใสหลุดออกมาเบาๆ“ผมสีนี้วัยรุ่นฮิตจะตาย” เขาตอบหน้าตายพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“คุณไม่ใช่วัยรุ่นนี่” พรพระจันทร์เอียงคอมองอย่างพิจารณา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ“ก่อนจะสามสิบสอง ก็เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อนเหมือนกัน” เขายกคิ้วสวนกลับทันที“อืม ก็จริงนะคะคุณกำลังแก่ ส่วนหนูจ๋ากำลังโต” เธอยิ้มมุมปากพูดจบก็เดินไปนั่งลงข้างเขาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือเล็กหยิบขนมปังขึ้นมาทาแยมสบายใจเฉิบ ราวกับคนที่เพิ่งทำให้เจ้าบ้านเกือบสำลักกาแฟไม่ใช่ตัวเอง“แค่กๆ!” เขาไอแรงจนต้องเอากระดาษเช็ดปากขึ้นมาปิดปาก ดวงตาคมเหลือบมองหญิงสาวข้างกายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“พูดอะไรของเธอฮะ!”“ก็พูดความจริงค่ะ ผมสีนี้เหมาะกับคนวัยสามสิบปลายๆ มากกว่านะคะดูภูมิฐานดี” พรพระจันทร์ยิ้มหวานแต่แววตาซุกซน“ฉันเพิ่งสามสิบสอง!” เขาเน้นเสีย

เฉินลี่หมิงนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหาร มือไขว้กันบนโต๊ะไม้ราคาแพง สายตาจับจ้องไปยังประตูห้องทำงานอย่างนิ่งงัน เขารออยู่นานพอสมควรก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจนัก“แกเข้ามาทำไม” เสียงเข้มของเฉินลี่หยางดังขึ้นทันทีที่เห็นหน้าลูกชายคนเป็นพ่อยืนกอดอก มองเขาราวกับเป็นสิ่งเกะกะสายตา“...” เฉินลี่หมิงไม่ตอบ เขาเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายนิ่งๆ“แกมองหน้าฉันทำไม” เฉินลี่หยางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ“พ่อเคยไปแอบไปทิ้งไข่ไว้ที่ไหนหรือเปล่า”“หมายถึงอะไร!” น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อกระด้างขึ้นทันที“ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งมา หน้าตาเธอเหมือนผมตอนเด็กมาก แต่สวยกว่าเหมือนนางฟ้าน่าจะเป็นลูกครึ่งด้วย” เฉินลี่หมิงเอนตัวไปข้างหน้า น้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้งคำพูดยังไม่ทันจบดี เฉินลี่หยางก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ภาพความทรงจำเมื่อหลายสิบปีก่อนผุดขึ้นมาโดยไม่อาจห้าม“คนชาติไหน” เขาถามเสียงต่ำพยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหว“ผมไม่รู้หรอกคุยด้วยไม่กี่คำก็โดนแตะโดนด่าน่าจะแถวไทย เวียดนามมั้ง” เฉินลี่หมิงหรี่ตามองพ่ออย่างจับผิด เขาไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี

ในผับห้องวีไอพีเฟิ่งหวงนั่งเอนหลังบนโซฟาหนัง ดวงตาคมทอดมองแก้วในมืออย่างไร้อารมณ์ ทั้งที่แสงสีและเสียงเพลงกระหน่ำรอบตัว แต่กลับไม่อาจกลบความเบื่อหน่ายในใจเขาได้เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร“วันนี้ไม่เมาไม่กลับ” เสิ่นเว่ยเจี้ยนยกแก้วขึ้นชนอากาศ ข้างกายมีสาวสวยนั่งแนบไม่ห่าง“กูจะกลับแล้ว” ชายหนุ่มวางแก้วลงน้ำเสียงเรียบเฉย“อะไร พึ่งจะเที่ยงคืนกลัวเมียเด็กมึงหายหรือไง” เพื่อนรักหัวเราะล้อเลียน“บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่เมีย” เขาปฏิเสธแทบจะทันที ราวกับกลัวคำพูดนั้นจะตกตะกอนในใจตัวเอง“จดทะเบียนสมรสไม่เรียกเมีย แล้วจะให้เรียกคู่ซ้อมเหรอวะ แต่ดูน้องเขาแล้วไม่น่าจะชอบมึงเลยนะ”เสิ่นเว่ยเจี้ยนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนที่เริ่มครุ่นคิดโดยไม่รู้ตัว ถ้าเขาไม่รู้จากปากแม่ของเฟิ่งหวงก็ไม่รู้เลยว่าเพื่อนรักมีเมียแล้ว“ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกู” เขาหันไปสบตา น้ำเสียงเริ่มแข็งกระด้าง“ผู้ชายอย่างมึงไม่เคยขาดผู้หญิง แต่ช่วงนี้กลับจำศีล หรือว่าดันไปชอบน้องเขาเข้าแล้ว”“กูไม่ชอบ” เขารีบปฏิเสธอีกครั้ง คราวนี้เร็วเกินไปเสียจนแม้แต่ตัวเองยังไม่แน่ใจ“ไม่ชอบก็ไม่ชอบคืนนี้กูหาผู้หญิงให้” เสิ่นเว่ยเจี้ยนยักไ

หลังจากคืนอันแสนปั่นป่วนผ่านพ้นไป เฟิ่งหวงออกมานั่งอยู่ในห้องทำงานแต่เช้า ใบหน้าเคร่งเครียดมือหนากำโทรศัพท์แน่นก่อนจะกดโทรออกทันที“ไอ้เว่ยเจี้ยนกูน่าจะฆ่ามึงให้รู้แล้วรู้รอด!” เสียงเขากดต่ำ ดุดันจนลูกน้องที่ยืนอยู่ไกลๆ ยังไม่กล้าหายใจแรง“เฮ้ย อย่าโยนความผิดให้กูสิวะ มึงเงี่ยนก็จ้างสาวสวยเอาเองดิ ไม่ใช่ตรงดิ่งกลับบ้านแบบนั้น” ปลายสายตอบกลับอย่างไม่สำนึก แถมยังหัวเราะเบาๆ เหมือนเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องตลก“มันไม่ใช่เรื่องตลก!” เขากระแทกเสียงใส่ ความจริงจังฉายชัดในน้ำเสียง“แต่ก็เล่นไปแล้วเมื่อคืนไม่ใช่เหรอ?” เสิ่นเว่ยเจี้ยนหัวเราะชอบใจยิ่งกว่าเดิมฝั่งนี้เงียบไปชั่วครู่ กรามของเขาขบแน่น เขาไม่รู้จะเถียงอะไร เพราะคำพูดนั้นมันจริงเกินไป“เอาน่าเพื่อน กูทำให้มึงมีเมียสำเร็จนะอนาคตมึงจะได้เจริญรุ่งเรือง ไม่คิดเลยว่ามึงจะงมงายเรื่องซินแสขนาดนี้”“ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกู” เขาตอบสั้นๆ เสียงเย็นเฉียบ“ขอให้โชคดีละกัน เหลืออีกตั้งสองเดือนระวังโดนเมียทิ้งนะเว้ย บ๊ายย~”สายถูกตัดไปทันทีเหลือเพียงความเงียบในห้องทำงาน เฟิ่งหวงวางโทรศัพท์ลงช้าๆ“คนบ้า!”พรพระจันทร์ยืนมองตัวเองในกระจก ใบหน้าแดงก่ำไม่ร

“เป็นยังบ้างหมอ” เฟิ่งหวงถามเสียงเคร่งเครียดทันทีที่แพทย์วางเครื่องมือจากการตรวจอาการของพรพระจันทร์“อาการเครียดสะสมครับ ร่างกายอ่อนล้า พอเจอแรงกระทบทางอารมณ์ก็เลยหมดแรงไป ผมฉีดยาให้แล้วเดี๋ยวให้ยากลับไปทานต่อ ช่วงนี้ควรพักผ่อนเยอะๆ และหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้นครับ” หมออธิบายด้วยน้ำเสียงสุขุม“ขอบคุณครับ อี้เฉินไปส่งหมอ” เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบเมื่อทุกคนออกไปจนเหลือเพียงความเงียบ ชายหนุ่มจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอน มองร่างบางที่นอนหลับไม่รู้สึกตัว ใบหน้าเธอดูอ่อนแรงกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็นเขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงไหล่ จัดหมอนให้เธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าการขยับเพียงนิดเดียวจะทำให้เธอตื่น เขานั่งลงข้างเตียงสายตามองไม่ละจากใบหน้าซีดนั้น“ดื้อจริง ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเป็นแบบนี้” เขาพึมพำเบาๆ แต่ปลายน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยรู้ตัวว่ามีทั้งคืนเขานั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น มือใหญ่แตะหลังมือเล็กของเธอเป็นระยะ จนฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนสีจากมืดสนิทเป็นแสงอ่อนยามเช้าหญิงสาวบิดตัวเล็กน้อย ไล่ความเมื่อยขบออกจากร่างกาย คืนนี้เธอหลับสนิทกว่าทุกคืนที่ผ่านมา พ