All Chapters of เมียเสริมดวง: Chapter 1 - Chapter 10

“หาเจ้าสาวเกิดวันที่ 9 เดือน 9 เวลา 09.09 น.”คำพูดของซินแสหลี่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเฟิ่งหวง ซีอีโอหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นชายหนุ่มที่ทั้งหล่อ รวย อิทธิพลล้นเมือง และไม่เคยเชื่อเรื่องดวงชะตาแม้แต่นิดเดียวแต่วันนี้เขากลับนั่งขมวดคิ้วอยู่ในบ้านคาแพงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกบังคับให้ทำเรื่องไร้สาระที่สุดในชีวิต“ผมทั้งหล่อทั้งรวยทั้งมีครบทุกอย่างในชีวิต แล้วทำไมผมต้อง หาผู้หญิงตามวันเดือนปีเกิดมาแต่งงานเพื่อเสริมดวงด้วย”เขาพึมพำด้วยความหงุดหงิด พลางนึกถึงเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมาพบซินแสตั้งแต่เช้า กาสิโนกำลังเจอปัญหาหนักจากคู่แข่ง ความเชื่อของผู้ใหญ่ในบ้านกดดันให้เขาต้องแก้เคล็ดด้วยวิธีแต่งงานแถมยังเป็นผู้หญิงเกิดวันที่ 9 เดือน 9 เวลา 09.09 น. เป๊ะราวกับจะสร้างตัวละครในนิยายแฟนตาซี ชายหนุ่มถอนหายใจแรง“จะบ้าตายฉันไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงถึงขนาดต้องเดินหาคนเกิดนาทีทองมาแต่งงานนะ!”“แต่ลูกต้องแต่ง เกิดตายขึ้นมาใครจะมาดูแลกาสิโนเราหาวิธีป้องกันดีกว่าแก้นะ” จีน่ามารดาของเขานั่งลงที่โชฟา มีลูกชายเพียงคนเดียวไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไร สามีก็ชิ่งหนีตายจากเสียก่อน“มามี้เชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับไร้สาระสิ้น

เพิ่งหวงไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว ข้อมูลบนแฟ้มประวัติที่อี้เฉินวางไว้ตรงหน้ายังเปิดค้างอยู่เขาจ้องตัวเลขนั้นอยู่เกือบหนึ่งนาทีเต็มๆ มือข้างที่ถือแฟ้มค่อยๆ กำเข้าหากันแน่นขึ้น“เรื่องบ้าอะไรกัน” เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากลำคอแบบที่ลูกน้องได้ยินทีไรต้องกลั้นหายใจทุกครั้ง เขาไม่เชื่อในดวงหรือโชคชะตา แต่เขาจำประโยคของซินแสได้แม่นยิ่งกว่าประโยคไหนในชีวิต“ผู้หญิงที่จะเสริมดวงคุณได้ ต้องเกิดวันที่ 9 เดือน 9 เวลา 09.09 น. หาให้เจอ แล้วแต่งงานด้วยทุกอย่างจะราบรื่นหนีให้ตายก็ฝืนโชคชะตาไม่ได้”เขาสูดลมหายใจยาวพยายามหาข้ออ้างกับตัวเองจะบังเอิญเกินไปไหม วันที่ 9 เดือน 9 ก็ว่าแปลกแล้วเวลาเกิดยังตรงเป๊ะอีก“บ้าเอ๊ย” เขากัดฟันต่ำๆก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาต้องดึงสติกลับทันทีเขารีบปิดแฟ้มที่อยู่ในมือแล้ววางลงที่เดิม“ขออนุญาตพนักงานที่ให้ไปตามมาแล้วครับ” เจียวห่าวพูดพร้อมเปิดประตูเข้ามาเล็กน้อย ก่อนโค้งให้เจ้านาย“สวัสดีครับท่านประธานผมซูเม่ยเป็นหัวหน้าแผนกแม่บ้านครับ” ซูเม่ยไม่กล้ามองหน้าเขาคิดมาตลอดทางว่าตัวเองทำอะไรผิด“ทำไมคุณถึงร

“อะไรนะ ถูกไล่ออกเหรอหนูจ๋า!” ติช่าสาวไทยรุ่นพี่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ถึงกับตวาดเสียงดัง หนีออกจากที่นี่ได้ไม่นานก็ไปทำงานที่อื่นไม่รอด“ฉันบอกแล้วไงว่าศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ ไม่มีเงินนี่แหละจะทำให้เธออดตาย!”“ผู้ชายน่ากลัว” พรพระจันทร์เม้มปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า“มาทำงานที่นี่ใครบ้างไม่ขาย เธอยังหวังจะเจอเจ้าชายอยู่เหรอ” ติช่าหัวเราะในลำคอ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาคำว่าขายในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงขายของ แต่หมายถึงขายร่างกาย คำพูดนั้นทำเอาพรพระจันทร์ตัวชาไปทั้งร่าง“หนูจ๋าไม่พร้อมค่ะ” ถ้ารู้ว่าต้องมาทำงานแบบนี้ เธอไม่มีวันข้ามน้ำข้ามทะเลมาหรอกติช่าตีสีหน้าเห็นใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับเป็นความจริงของโลกใบนี้“จะกลับไทยก็ไม่ได้ญาติเธอคงจับเธอไปขายให้เสี่ยแก่อยู่ดี อยู่ที่นี่ก็ลำบากชีวิตมันก็แบบนี้แหละ ถ้าเราไม่สู้ก็มีแต่อดตาย”“พี่ช่ามีงานให้ทำไหมคะอะไรก็ได้” เธอเงยหน้าเหมือนคนหมดทางเลือก“มีสิงานขายตัวจะทำมั้ย? คำตอบของเธอคือไม่อยู่ดีฉันไม่เห็นแก่เธอที่เป็นน้อง ฉันจะจับเธอโยนขึ้นเตียงให้คนรวยๆ ไปเลย” ติช่าตอบทันทีไม่มีการประนีประนอม ถึงแม้จะพูดแบบนั้นแต่หญิงสาวก็รั

“คุณพรพระจันทร์ย้ายเข้าไปอยู่บ้านแล้วครับ” เจียห่าวรายงานเมื่อไม่กี่วันก่อนเจ้านายของพวกเขาก็กลายเป็นคนมีภรรยาเรียบร้อย“มาดามโทรมาหลายสายแล้วครับ”“ฉันไม่ว่าง!” เขาไม่ยอมรับสายแม่ตัวเอง ให้เขาแต่งงานเขาก็ยอมแต่งตามคำบัญชา แต่หลังจากนั้นจะให้เขาจดทะเบียนสมรสอีกปัง!“ไม่ว่างมามี้มาหาก็ได้หนิ” มาดามจีน่าเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยแววตาเอือมระอา“มามี้มีอะไรครับ” เขาโบกมือให้ลูกน้องออกไปจากห้องทำงาน“ลูกต้องจดทะเบียนสมรสนะ” คำพูดของมาดามจีน่าทำให้เฟิ่งหวงที่กำลังเอนหลังพิงโซฟาถึงกับลืมตาขึ้นมองแม่ทันที คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างไม่พอใจ“เราตกลงกันแค่เรื่องแต่งงานนะครับ” น้ำเสียงเขาหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด“น้องน่ารักขนาดนั้นฟีนิกซ์จะปล่อยไปแบบนั้น ถ้าเผื่อมีผู้ชายมาจีบล่ะ” จีน่ายิ้มบางๆ ราวกับอ่านความคิดลูกชายออก“ไหนบอกแค่แต่งงานหลอกๆ ทำไมถึงจริงจังขนาดครับ นี่ท่ามามี้ไม่พูดผมคิดว่าฝ่ายนั้นอยากแต่งจนตัวสั่น”“นี่ปากหรืออะไร ไม่จดในอนาคตลูกฟ้องชู้ไม่ได้นะ”คำว่าชู้ทำให้เฟิ่งหวงเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้งคราวนี้แฝงความเย็นชา“ผู้หญิงที่ทำงานในซ่องมามี้คิดดีแล้วเหรอ”บรรยากาศใน

“คุณลุงมีธุระอะไรอีกไหมคะ” คำถามใสๆ แต่เจตนาไม่ใสเอาเสียเลย ทำให้เฟิ่งหวงชะงักไปเสี้ยววินาที“คุณลุง?” เขาทวนเสียงต่ำ“ก็คุณแก่แล้ว เรียกลุงก็ไม่ผิดนี่คะ” พรพระจันทร์พูดหน้าตาเฉย ก่อนจะเอียงคอทำหน้าล้อเลียนอย่างจงใจเส้นเลือดขมับของคนถูกเรียกว่าลุงเต้นตุบๆ ควันแทบพุ่งออกหู“พรพระจันทร์ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอ” เขากัดฟันพูด ความอดทนใกล้ถึงขีดจำกัด “แต่งตัวก็เชยใส่สูททั้งวัน คุณไม่เบื่อชีวิตตัวเองหรือไงคะ แล้วไหนจะชอบลากผู้หญิงขึ้นเตียงอีกมันดูน่าเบื่อมาก” หญิงสาวยักไหล่ไม่สะทกสะท้าน การใช้ชีวิตของเธอกับเขาแตกต่างกันมาก“ไม่ต้องมาสอนฉัน อย่าเข้ามาที่นี่อีก” เขาสวนกลับทันควัน ก่อนจะจ้องเธอเขม็ง “แต่คุณน้าอนุญาตแล้วนะคะ หนูจ๋าจะทำ” หญิงสาวยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากประโยคสั้นๆ นั้นเหมือนตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือเธอกล้าท้าทายเขา ต่อหน้าเขาโดยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น“ฉันไม่ให้เธอทำงานที่นี่” เขาพูดเสียงเย็น ก่อนจะพูดประโยคถัดมาอย่างจงใจ “หรืออยากจะกลับไปทำงานที่ซ่องก็เชิญ”คำพ