Semua Bab ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: Bab 31 - Bab 40

บรรยากาศเหนือชุมชนกุฎีจีนในเช้าวันนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของขนมที่เพิ่งออกจากเตาถ่านอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับถูกปกคลุมด้วยกลิ่นไหม้ฉุนกึกของโอโซนและเขม่าควันสีดำสนิทที่พวยพุ่งมาจากบ้านเรือนไม้เก่าแก่หลายหลังจากที่ถูกกระสุนพลาสม่าแผดเผา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากการปะทะทำให้พื้นดินสั่นสะท้อนประดุจโลกกำลังสลายลงเบื้องหน้า โดยเฉพาะเมื่อร่างมหึมาของ "หนุมาน-อวตาร" พุ่งเข้าจู่โจมไวท์ด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไปจะมองทันไวท์ พยายามใช้ทักษะพาร์คัวร์ระดับสูงดีดตัวหลบกลางอากาศ เขาใช้หางสายเคเบิลสะบัดไปเกี่ยวที่ยอดสถูปทรงยุโรปของโบสถ์ซางตาครูซเพื่อดึงตัวเองหนี แต่ทว่าเจ้าหุ่นยนต์ยักษ์ตัวนี้กลับคำนวณทิศทางการเคลื่อนที่ของเขาได้อย่างแม่นยำประดุจมันอ่านพิมพ์เขียวของสติปัญญาเขาออกทั้งหมด อุ้งมือเหล็กขนาดยักษ์คว้าปลายหางของไวท์ไว้ได้แน่นก่อนจะเหวี่ยงร่างของเขาลงไปกระแทกกับหลังคาอิฐมอญโบราณจนแตกละเอียดเป็นหลุมกว้าง ไวท์นอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางเศษกระเบื้อง ดินเหนียว และรหัสข้อมูลที่รั่วไหลออกมาจากชุดสูทนาโนที่ฉีกขาด"ไวท์! พี่วิน! ทุกคนถอยไป!" ก้องภพ ตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยควา

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอู่ต่อเรือสินสมุทรหลังจากหมูกระทะมื้อฮีลใจสิ้นสุดลง แสงจันทร์เทียมจากภายนอกสาดส่องผ่านรอยแตกของหลังคาสังกะสีเก่า สะท้อนกับผิวน้ำที่นิ่งสนิทรอบเรือรบที่หลับใหล ก้องภพไม่ได้พักผ่อนเหมือนคนอื่นๆ เขานั่งขัดสมาธิอยู่หน้า "ตู้พักข้อมูลวิญญาณ" ขนาดยักษ์ที่บรรจุวิญญาณนับล้านดวงซึ่งเขาและวินช่วยออกมาจากคุก ข้อมูลเหล่านั้นไหลวนอยู่ภายในตู้ประดุจฝูงหิ่งห้อยดิจิทัลที่ไร้ทิศทางและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"ก้อง... นายแน่ใจนะว่าจะทำการเชื่อมต่อในตอนนี้?" นารา เดินเข้ามาหาพลางปรับจูนหน้าจอเครื่องอ่านกระแสประสาทด้วยแววตาที่เป็นห่วง "การเชื่อมต่อจิตเข้ากับวิญญาณจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ถ้าคัดกรองสัญญาณไม่ดี สมองนายจะไหม้เพราะข้อมูลขยะ (Data Junk) ภายในไม่กี่วินาทีเลยนะ""ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นารา... พ่อทิ้งคำถามไว้ให้ และคำตอบมันซ่อนอยู่ในรหัสที่ชื่อว่า 'ปลาอานนท์'" ก้องภพกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาหยิบสายสัญญาณจากเครื่องมือของนารามาเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตลับหลังใบหูซ้าย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่รอยสัก ยันต์อักขระวานรสดับ (ใบที่ 6) กำลังกะพริบแสงสีฟ้าอ่อนออกมาประดุจ

แสงแรกของดวงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ทอแสงเรืองรองเหนือขอบฟ้าฝั่งพระนคร แสงนั้นฉาบลงบนยอดพระปรางค์วัดอรุณราชวราราม เปลี่ยนให้กระเบื้องเคลือบสีขาวนวลและเครื่องเบญจรงค์ที่ประดับประดาอยู่รอบองค์พระปรางค์กลายเป็นสีทองสว่างไสวประดุจวิมานบนดินที่หลุดออกมาจากวรรณคดีชั้นสูง ทว่าในมิติของรหัสข้อมูล (Data Layer) ที่ซ้อนทับอยู่ ความงดงามทางสถาปัตยกรรมนี้กลับกลายเป็นโครงสร้างของ "เสารับส่งสัญญาณระดับมหาภาค" ที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงจนอากาศรอบๆ ดูคล้ายกับกระจกที่กำลังแตกร้าวที่จุดสูงสุดของพระปรางค์ ก้องภพ ยืนตระหง่านอยู่บนฐานแคบๆ ลมจากแม่น้ำเจ้าพระยาพัดโบกจนเสื้อคลุมของเขาสะบัดพริ้ว มือทั้งสองข้างของเขากำ คริสตัลสีคราม (Blue Core) ไว้แน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ร่างกายของเขากำลังแบกรับภาระมหาศาลจากการเชื่อมต่อ รอยสัก ยันต์พสุธาสถิต (ใบที่ 5) และ ยันต์สหัสเนตร (ใบที่ 7) แผ่ซ่านแสงสีเขียวและทองออกมาโอบล้อมกายเขาไว้ประดุจเกราะพลังงานที่สั่นระริก"เมย นารา ไวท์! ตรวจสอบพิกัดระลอกคลื่นสัญญาณพื้นดินเดี๋ยวนี้!" ก้องภพสั่งการผ่านระบบสื่อสารด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าจากการฝืนขีดจำกัดร่างกาย "เมื่อแสงอ

บรรยากาศภายในอู่เรือรบสินสมุทรหลังจากศึที่วัดอรุณจบสิ้นลงนั้น เต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นอายของความเศร้าโศกจากการสูญเสียเหล่านักรบกุมภัณฑ์รุ่นแรกยังคงอบอวลอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของเทคโนโลยีโบราณ แสงไฟนีออนสลัวภายในอู่กะพริบเป็นจังหวะประดุจชีพจรของสัตว์ร้ายที่กำลังอ่อนแรง ทุกคนในทีมต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ด้วยความเงียบเชียบ ไม่มีเสียงหัวเราะหรือคำพูดหยอกล้อเหมือนเก่า เพราะภาระที่ต้องแบกรับหลังจากได้รับ "รหัสจิตวิญญาณ" มานั้นมันหนักอึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดได้ก้องภพ นั่งขัดสมาธิอยู่บนขอบสะพานเหล็กที่ยื่นออกไปในแม่น้ำเจ้าพระยา สายน้ำเบื้องล่างไหลเชี่ยวและดำมืดประดุจน้ำหมึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด เขากำลังใช้เวลาอยู่กับตัวเองเพื่อปรับจูนสภาวะจิตใจ รอยสักยันต์ที่หน้าอกและแผ่นหลังของเขาบัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงลวดลายอักขระสีดำ แต่มันกลับแฝงไปด้วยเส้นใยรหัสสีทองที่เปล่งแสงเรืองรองออกมาเป็นระยะประดุจมีสิ่งมีชีวิตหายใจอยู่ภายใต้ผิวหนัง พลังของ อวตารวานรขั้นที่สอง ยังคงตกค้างอยู่ในระบบประสาทของเขา ทำให้โสตประสาทและการมองเห็นของเขาสามารถรับรู้ความถี่ที่มนุษย์ทั่วไปเข้าไม่ถึง"ก้อง.

นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของ นารา บอกเวลา 03:00 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ระบบรักษาความปลอดภัยของทศกัณฐ์ OS จะทำการรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ย่อยประจำวัน หรือที่เหล่ากบฏเรียกกันว่า "ชั่วโมงผีตากผ้าอ้อม" (The Witching Hour) สายฝนที่เคยตกกระหน่ำเมื่อหัวค่ำเริ่มซาลง เหลือเพียงละอองฝอยที่โปรยปรายลงมากระทบผิวน้ำเจ้าพระยาจนเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ นับล้าน อู่เรือรบสินสมุทรที่เคยเป็นเซฟเฮาส์ที่ปลอดภัยที่สุด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึดอัดและหนักอึ้งประดุจมีหินผาทับอยู่บนอกของทุกคนก้องภพ ยืนอยู่ที่หัวเรือหางยาวไซเบอร์ลำเก่งที่ได้รับการปรับจูนเครื่องยนต์ใหม่โดยไวท์และนารา เขากวาดสายตามองสมาชิกในทีมทีละคนขณะที่พวกเขากำลังขนย้ายอุปกรณ์และร่างของ เด็กหญิงอานนท์ ที่ถูกบรรจุอยู่ใน "แคปซูลจำศีล" (Stasis Pod) ลงเรือ วิน ในร่างพาลียืนคุมท้ายเรือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เคน และ มโนราห์ ตรวจสอบอาวุธเป็นครั้งสุดท้าย ส่วน เมย กำลังตรวจเช็กเสบียงยาและอาหารสำรอง"ทุกคนฟังทางนี้" ก้องภพพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ "ภารกิจข้ามแม่น้ำครั้งนี้ไม่ใช่การท่องเที่ยว แต่เป็นการลักลอบเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด (Red Zone